|

عاطفه تهرانی در گفت‌وگو با «شرق»؛

«لِ تِه» برشی از‌ زندگی‌ام است

عاطفه تهرانی جزء کارگردانان شناخته‌شده و مطرح در حوزه آثار نمایشی است که در حوزه زبان بدن صاحب‌سبک است و می‌توان گفت جزء مدرسان این حوزه است. او به‌تازگی نمایش تازه‌اش با عنوان «لِ ته» را در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر، روی صحنه برده است که به بهانه اجرای اين نمایش با او هم‌کلام شدیم:

ايده اجرائي اين نمايش از كجا آمد. در خلاصه داستان آمده كه اسم اين نمايش از يك رود الهام گرفته شده است؟ ايده اين اجرا خيلي به حال‌وهوايي كه اين روزها دارم برمي‌گردد و جزء كارهايی است كه بسيار شخصي طراحی کردم و شاید بتوان گفت در هر گوشه‌ای از آن بخشی از زندگی خودم را می‌توان دید. «لِ تِه» نام رودي در اساطير يونان است در بخش دنياي زيرزمين كه مردگان از آن رود گذر مي‌كنند و از آن آب مي‌نوشند تا گذشته خود را فراموش كنند. اين رود براي من خيلي جذابيت دارد. در زندگی‌ام بخش‌هایی وجود دارد که دلم می‌خواهد به طور کل آنها را فراموش کنم. بستری که قصه در آن روایت می‌شود یک کافه است، چون فکر می‌کنم در دنیای امروز ما، کافه‌ها محلی برای فراموشی هستند. خیلی از آدم‌ها وقتی وارد کافه‌ای می‌شوند، می‌خواهند ساعتی را با دوستان خود معاشرت کنند و زمان بگذرانند و فراموش کنند، عده دیگری هم هستند که تنهایی به کافه می‌روند، به زعم من این قبیل انسان‌ها جزء تنهاترین‌ها هستند. در حقيقت كافه جايي براي من مي‌شود كه مردم به آن وارد مي‌شوند تا لحظاتي خود و گذشته خود را فراموش كنند. اين انتخاب من بوده است و اسم کافه خود را در این نمایش گذاشتم: کافه فراموشی. بازيگران اين نمايش از دانش‌آموخته‌هاي كلاس‌های خودتان بودند؟ يا بازيگراني هستند كه قبلا هم كار كرده‌اند؟ تقریبا همه بچه‌ها به غیر از نوید هدایت‌پور که پیش از این، با هم در گروه نرگس سیاه هم‌بازی بودیم، در مقاطع زمانی مختلف جزء شاگردان من محسوب می‌شدند. عده‌ای از آنها در داخل و خارج از ایران در کارگاه‌های مختلفی شرکت کردند و هرکدامشان جزء حرفه‌ای‌های این حیطه قلمداد می‌شوند. در حقيقت من كلا با بازيگر حرفه‌اي تئاتر نمي‌توانم كار كنم، چون در درجه اول كار من فيزيكال است و بازيگر حرفه‌اي آن‌طور كه بايد به بدنش نمي‌رسد و توجه ندارد مگر توجه به ظاهر بدنش باشد، و در درجه دوم، خودتان هم مي‌دانید و خودشان هم مي‌دانند كه نمي‌شود با بازيگر حرفه‌اي درگیر شوي و در مقام کارگردان خواسته‌هایت را عنوان کنی. كارهاي من ملزم به اين است كه بازيگر حتما بدن تكنيك‌مند و خلاقي داشته باشد و از نظر حسي بتواند كشف و شهود كند تا بتواند خلق حركت كند. چه مدت درگير تمرين بوديد؟ اين اثر به‌لحاظ اجرائي نسبت به كارهاي ديگر شما خيلي متفاوت‌تر است؟ در طول این ایام، گروه ما به دو دسته تقسیم شد دسته اول كساني هستند كه لِ تِه با آنها شكل گرفت و خلق شد كه در جشنواره‌های قبلی كه سیاست آنها این بود که تئاتر باید ایرانی باشد، این نمایش رد شد. حالا شما ببينيد كاري كه طرحش را كارگرداني ايراني داده است و بازيگران هم اسم ايراني دارند و موزيسين كار هم ايراني است، چطور بايد خارجي باشد!؟ دسته دوم كساني هستند كه زماني كه براي اجرا حاضر شديم، به دليل اينكه با بعضي از بازيگرهاي قديمي به نتيجه نرسيديم جايگزين شدند. در حقيقت بچه‌هاي قديم يك سال تمرين داشتند و خود من هم شخصا با بچه‌هاي جديد فقط يك سال ديگر تمرين داشتم چون كار حركت با اين‌همه فشردگي حركت كه ملزم به حفظ‌شدن هم هست يكي، دوماهه بسته نمي‌شود. درخصوص متفاوت‌بودن هم می‌توانم بگویم این نمایش براي خودم كمي شخصي‌تر است وگرنه در سبك كاري من تغييري به وجود نيامده است. عاطفه تهراني در آثار فرم حرف اول را مي‌زند و صاحب‌سبك است، هيچ‌وقت دوست نداشتيد تئاتري را روي صحنه ببريد كه زبان قصه‌گو داشته باشد؟ ترجيح مي‌دهم كارگرداني و طراحي‌ام جوري باشد كه تصاوير و اتفاقات به درون تماشاگر بدون اينكه خودش متوجه شود رسوخ پيدا كند و باعث شود كه برداشت شخصي خودش را از تصاوير و لحظات داشته باشد. اين‌گونه، هر تماشاگري با هر زباني، با هر مليتي و با هر پيشينه زندگي‌اي مي‌تواند زندگي شخصي و درونيات خودش را در كار من ببيند و به نظر من اين شكل كار تماشاگر را بيشتر تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. البته در صورتي كه بتواند با اين سبك كار ارتباط برقرار كند. نكته آخر؟ نمايش ل ته تا ٢٤ دي روي صحنه خواهد بود و تا به امروز خوشبختانه استقبال خوبي از كار شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.