طرح گلوله در گالری
پوریا عالمی: به قول حافظ موسوی شاعر، «اینجا خاورمیانه است و این لکنته که از میان خون ما میگذرد تاریخ است». این لکنته باعث لکنت ما میشود؛ صدای گلوله در خیابان، صدای ضجه در میدان، صدای موشک بالاسر شهر، رد خونی که جای جاده ابریشم را گرفته است. چکهچکه... رد دو پوتین نظامی روی برف آغشته به خون در سراسر تاریخ. هراس چکمه. هراس صدای رژه چکمهپوشها. مردم پاپتی، مردم شاعر، مردم عاشقپیشه، مردم خاورمیانه با دوتار و عود و تنبور به جنگ شمشیر و تیر و درفش رفتهاند. فرمان ستارهدارها به حمله به حلب طلایی در قلب خاورمیانه، عراق، افغانستان، سوریه، مصر، ترکیه و... هرکدام با تاریخی به وسعت تاریخ. با فرهنگ قدیمی ناب. با سردیس و تندیسهای چندهزارساله. با قصههای هزارویکشبی که خواب را از چشم ما ربوده است. چطور از اینهمه نقشونگاره بر درودیوار و ظرفوظروف ظریف پرقصه و تاریخ، نفرت جوانه زده است و حالا میوههای این درخت پاگرفته، به خون نشسته است؟ صدای گلوله در گالری. پای گلوله از زیرگذر به نگارخانه رسیده است. کشیدن نقش خشم، نقش نفرتی که شلیک گلوله هم آرامش نمیکند، جای بهدستگرفتن قلم، کلت کوچکی در دست، جای نقشبستن روی بوم سفید، روی پیراهن سفید سفیر. نقاش بعد از نقاشی کارش تمام میشود و قلم را غلاف میکند و بوم را به سینهکش دیوار میچسباند. این مرد اما بعد از شلیک باید فریاد بزند. چیزی در گلوی اوست که گلوله برای گفتنش کفاف نمیدهد. چیزی درون این نقشونگار روی دیوارهای قدیمی فرهنگ خاورمیانه است که در گرافیتیهای روی دیوارهای پایینشهری خاورمیانه نیست. خشم، خون، خس، و خسخس گلوی مردم اشکآورخورده. رنگهای طبلهکرده آبله درد هستند. خاورمیانه درد دارد. پابهماه است؟ او هربار که به درد رسیده، جای جنین، جنگ به دنیا آورده است. این جنین درد اینبار در رحم تنگ و تاریک نیز با خونریزی جنگ در میان خیابان به دنیا خواهد آمد؟ ناف این زن را مگر با جنگ بریدهاند؟ به قول حافظ موسوی، اینجا خاورمیانه است و این لکنته که از میان خون ما میگذرد پژواک صدای پای گلوله را در ستون طنز روزانه روزنامهای شرقی، تا ابد میپیچاند. این هراس مردم از جنگ و این هوس مردمستیزانه جنگ از سر این خاورمیانه، خاور دورمانده از خبرهای خوش، دور باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.