آينه
كيهان یک نقد و هفتخوان! محمد صرفی: داستان تراژیک و کشدار برجام نمونه خوبی برای بررسی شیوه و سیره دولت یازدهم است. وقتی کار را آغاز کردند، از خالیبودن خزانه و تحویلگرفتن ویرانه گفتند و در چنین شرایطی چه جای حرف و نقد؟! در طول مذاکرات نیز گفتند، مذاکرهکنندگان سربازانی هستند که به میدان نبرد رفتهاند و در چنین شرایطی نباید سخنی گفت و نقدی کرد که خنجرازپشتزدن است و خلاف مروت و مصلحت. وقتی هم که توافق با آن مختصات حاصل شد گفتند دیگر تمام شد و چیزی از برجام نگویید که حالا وقت نقد نیست و هرچه بود و نبود و میتوانست باشد و نیست، اینک فرصت چیدن میوه برجام است. هرکس هم در این میان از خط و نشان این و آن نهراسید و حرف حق زد، متهم شد به بیسوادی و بیشناسنامگی و کاسبی تحریم و همنوایی با اسرائیل و حواله داده شد به جهنم! حال هم که با بدعهدی قابل پیشبینی آمریکا، ماهی گندیده برجام به دمش رسیده است، آقایان به جای اقرار به خطا و اعتذار در برابر ملتی که با وعده و وعیدهای عجیب و غریب آنان را دلخوش کرده بودند، سعی در فرافکنی و سهیمکردن دیگران در این بازی دارند و حتی در چنین شرایطی نیز اگر کسی دم برآورد و نقدی کند، متهم به نگاه انتخاباتی میشود. عمر دولتی که در آغاز کارش از بستن دهان منتقدان و رقیبان به خدا پناه میبرد، به سرآمد و هنوز وقت نقد آن نرسیده است! نمونه پرغصه دیگر ماجرای حقوقهای نجومی است. در آغاز ماجرا - هفت ماه پیش- دولت از برخورد شدید و غلیظ گفت و دستورها دادند و در مقابل دوربین همان صداوسیمایی که امروز متهم است، عذر خواستند و عدهای نیز نعرهها زدند و جامهها دریدند که باید قدردان دولت محترم بود که از ملت عذرخواهی کرده است. همان روزها خبر رسید که همزمان با نمایش عذرخواهی تلویزیونی، عدهای در بانکها و سایر نهادهای دولتی مأمور شدهاند تا منتشرکنندگان فیشهای نجومی را تعقیب و شناسایی کنند! در ادامه همانهایی که از ملت عذرخواهی کرده بودند، مدعی شدند مدیران نجومی ذخایر و سرمایههای کشور هستند و برخورد با آنها ظلم و بیانصافی است! چند روز پیش هم سخنگوی دولت به خیال خود آب پاکی را بر ماجرا ریخت و مدعی شد پرونده حقوقهای نجومی بسته شده است و همانهایی که تا دیروز مدعی بودند ماجرا سیاسی است با زبانی تهدیدآمیز گفتند ما هم میزان حقوق دیگران را در اختیار داریم!
وطن امروز تمرگیدن زنجیرهایها مقابل بت بزرگ! حسین قدیانی: تهران، این امالقرای جهان اسلام، تقاطعی دارد به نام جلال و شیخفضلالله! حرفها بلکه پیامها دارد این تقاطع، با هر که سر سوزنی وجدان و عرق ملی داشته باشد! اگر پیکر رنجور «شیخ شهید» برای «جلال آل قلم»، نشانهای از «استیلای غربزدگی» بود، برنتافتن یک جمله علیه آمریکا از زبان «شیخ دیپلمات» یعنی نهایت دریوزگی قلم به مزدان بتپرست در برابر بت مستی که این روزها هیچ حالش خوب نیست! آمریکا همان جایی است که حداقل برای چهار سال، مردمانش باید «ترامپ» را «رئیسجمهور» بخوانند! زمان جاهلیت، انصاف بدهیم که کلاس بتها بالاتر بود! نه! این قلمها را باید گذاشت تا باز هم بنویسند! تا برای هیچ بتپرستی، هیچ آبرویی نماند، من که از سرمقاله زنجیرهایها استقبال میکنم! زنجیرهایها نشان دادند راز عدم تقیدشان به دین، عدم تعهدشان به این مردم و این سرزمین است! و گرایش به دین ندارند، چون اتفاقا «ملیگرا» نیستند! اگر با خواندن سرمقاله زنجیرهایها، میبینید جماعت، «وجدان» ندارند، از آن روست که «قلم» گاه نقش «موریانه» را بازی میکند! بگذار بازی کند! بگذار بنویسند زنجیرهایها که در عصر حکومت ترامپ بر آمریکا، خدایی جز کدخدا را نمیپرستند! این بار استثنائاً، تبر افتاده دست بتپرست! منتهای مراتب، گرم است، حالیاش نیست!
ايران درسآموزی برنامه ششم از پنج تجربه پیشین هادی قوامی، عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس: در برنامههای توسعه قبلی کشور ما کموبیش درگیر شعارزدگیهای مفرط و گریز از واقعبینیهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بودهایم. مشکل اصلی ما در تمام این برنامهها اینچنین بود که در طرحریزیها تنها میدانستیم که علاقه داریم به نقاط مثبتی برسیم. در کنار این اما از چند سرفصل مهم غافل بودیم؛ اینکه اکنون در چه وضعی قرار داریم، آن نقطه مطلوب کجاست و مهمتر از همه راه رسیدن ما از موقعیت کنونی به موقعیت برتر توضیح دادهشده در آن قانون برنامه توسعه چیست. این مشکل هماکنون نیز در مصوبهای که کمیسیون تلفیق به صحن علنی ارجاع داده، به وضوح دیده میشود. افزایش حجم بیش از چهاربرابری مواد پیشنهادی دولت در این مصوبه در واقع بههمزدن اولویتهای هدفگذاری برنامه ششم است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.