|

اسب سفید یلدا

غلامرضا امامی

ای سایه سحرخیزان دلواپس خورشیدند زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم «سایه» شیهه می‌کشید و می‌آمد. اسب سفید وحشی سم‌ضربه‌هاش بر برگ‌های سرد و زرد خزان، نوای خوش و خرم زندگی را می‌نواخت. از سد ستبر زمان گذشته بود، از درازای تاریخ، در شط پرشوکت و شکوه شب به پیش می‌آمد، به دل‌ها به خانه‌ها. اسب سفید وحشی چه راه درازی پیموده بود، می‌آمد، هر سال می‌آمد در درازترین شب سال می‌آمد. می‌شکافت شب را و تاریکی را. اسب سفید وحشی شعله زیبای امید را فروزان می‌دارد و خستگان و شب‌زدگان را به بیداری و نوید روز و نور بشارت می‌دهد؛ اسب سفید وحشی، یلدا. اسب سفید وحشی در خورجینش مائده بهشتی یاقوتی انار را در پوسته‌ای سرخ و پوششی سپید پیشکش می‌کند و هندوانه گلگون را در لباسی سبز هدیه می‌دهد. با رسیدنش، گرد هم می‌آییم؛ شب سیاه را زیبا می‌کنیم و به صبح و خورشید می‌رسانیم و می‌خواهیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم.نیاکان ما در دامنه البرز در شب یلدا بیدار می‌ماندند، آتشی برمی‌افروختند و شادان و پای‌کوبان شب را به رشته مهر به نور و روز و خورشید می‌رساندند. یلدا، نوید نور است و زادروز میترا، میلاد الهه مهر و نور و خورشید. در اوج سیاهی، با دمیدن سپیده سحری به مهر و ناز خورشید از پشت کوه‌ها و میان دریاها بالا می‌آید، به زمین سلام می‌کند و به مهر نور می‌افشاند. سیاهی پایان می‌یابد و روز آغاز می‌شود. پس از آن از طول شب کاسته می‌شود و بر عمر روز افزوده، تا نوروز که زمان روز و شب برابر می‌شود، تعادل بهاری و هنگام عدل و داد فرا می‌رسد. در زیباترین لحظه هستی، زمین و زمان به هم گره می‌خورند، زمین می‌گردد و می‌چرخد، سالی نو و روزی نو آغاز می‌شود؛ نوروز! یلدا زمان را و زمین را به عمو نوروز می‌سپرد و می‌رود. فرزندان ایران‌زمین هرکجا که باشند، این دو رویداد را گرامی می‌دارند و گردهم می‌آیند. پدران ما که با طبیعت پیوندی یگانه داشتند، تقویم طبیعی را برای زمان و زندگی برگزیدند و هم‌گام و همراه با گردش روزگار، بذر شادی را پراکندند. در درازترین و سیاه‌ترین شب سال، به نور دل بستند.یلدا، شب شوق عشق است. شب نوروز و شور و شادی. تاریکی بماند، نماند، برود، نرود، بیاید یا نیاید، چه غم که از دل تاریکی خورشید زاده می‌شود. یلدا، شب پیروزی پاکی و روشنایی و زیبایی است بر پلشتی و تاریکی و زشتی. نهراسیم ز شب، در دل تاریکی سیاه شب به سپیدی نور دل بندیم، ایمان بیاوریم، باور کنیم و بدانیم که شب دراز است و سحر نزدیک است. در این خاک پاک، بر زیر این زمین سبز و زیر آسمان آبی، هرکجا که ایرانی باشد، با همه دردها و داغ‌ها امشب گرامی داشته می‌شود. سرمی‌رسد و می‌آید اسب سفید وحشی.سال‌ها پیش، در شبی پرسوز و سرد، شب یلدا را در «رم» گرامی داشتیم. جمعی بودیم. دوستانی ایرانی و ایتالیایی، خرد و بزرگ، کوچک و کلان. شبِ شاد و خوشی بود. دوستان و پسرانم امید و نوید از سر مهر خواستند که قصه یلدا را بازگویم. سخنانی گفتم، به سنت مرسوم. خواستند که از شاعر عاشق، حضرت حافظ، فالی بگیرم و شعری بخوانم و ترجمان آن را برای یاران ایتالیایی بازگویم. پذیرفتم، دیدگان را بستم، دیوان حافظ را گشودم. حضرت حافظ از میان پرده شب به درآمد، رخ نمود، درخشید و خواند: بر سر آنم که گر ز دست برآید دست به کاری زنم که غصه سرآید صحبت حکام ظلمت شب یلداست نور ز خورشید خواه بو که برآید

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.