یک سبک زندگی به اسم سفر
ارشاد نیکخواه
من ميخوام هیچهایک و کولهگردی (و همه چیزهایی که توش تجربه میکنی) رو روی سبک زندگیات بپاشی و رنگ و لعابِ جدید بهش بدی و تازه بشی. نمیخوام شما رو تغییر بدم. میخوام همه گزینههاتون رو بدونید یا اینکه ببینید من چی بودم و الان چی هستم و چه تغییراتی کردهام. میخوام بهتون نشون بدم که چی شد این سبک زندگی جدید باعث شد من تغییر کنم. میخوام بهتون بگم این سبک زندگی و اینجور زندگیرو مثل یک سفر دیدن، علافی نیست، بلکه یه روشِ متفاوته برای دیدن، تعبیرکردن و زندگیکردنِ این زمانِ اندکی که در اختیارمون هست و بهش میگن «طول عمر». این سبک زندگی جنبههای مختلفی از من رو تغییر داد که باعث شد زندگی رو بیشتر دوست داشته باشم. این زیر فقط چهارتاش رو براتون مینویسم: 1) اعتماد به زندگی. بعضیها توی سفر به هم میگن «تو خیلی بیخیالی و برات مهم نیست». من اسمشرو میذارم اعتماد به زندگی. چون این سبک سفر بهم نشون داد که اعتماد به جاده منرو به جاهای پرماجرا و تجربههای غنی میبره. بعد از مدتی هر اتفاقی توی سفر برام میافتاد، به زندگی اعتماد میکردم و میگفتم: «یه چیزی میشه دیگه!». سفر بهم یاد داد حتی از درون اتفاقات ناخوشایند هم میشه چیزهای مثبت و سازندهای پیدا کرد. پس اعتمادم بهش بیشتروبیشتر شد. 2) ارتباط با مردم. این سبک سفر یعنی مردم. یعنی ارتباط. سفر باعث شد توی ارتباط با مردم قوی بشم. مخصوصا توی هیچهایک، ارتباط با غریبهها، سپریکردن ساعتهای زیادی با یک راننده ناشناس، ایجاد اعتماد و امنیت و رفاقت منرو مجبور کرد مهارتهای ارتباطی خودمرو تقویت کنم. اینجا در حین تجربه زیسته یاد گرفتم. فکر نکنم هیچ دوره آموزشیِ مهارتهای ارتباطی و زبانِ بدن اینقدر مؤثر باشه. تازه، حضور در مدرسههای جادهای کاملا رایگانه! اینجا از بس توی موقعیتهای مختلف قرار میگیری و مجبور میشی با غریبه و آشنا وارد مکالمه بشی که استادِ قضیه میشی و شرایط مختلف رو بهخوبی مدیریت میکنی. 3) زندگی در لحظه. وقتی معلوم نیست 10 دقیقه دیگه سوار کدوم ماشین هستی و با چه رانندهای همسفری یا اینکه چند ساعت دیگه کجایی و چیکار داری میکنی یا اینکه شب کجا میخوابی و با چه کسانی وقت میگذرونی، خودبهخود ذهنِ پیشرونده و عقبروندهرو خاموش میکنی و همون لحظهرو درمییابی و زندگی در لحظه و آگاهی از لحظهای که توش هستی به نظر من رازِ خوشبختیه. 4) امید به زندگی. اونایی که این سبکی زندگی میکنن، آدمهای خوشحالی هستن. منظورم این نیست اونایی که این طوری زندگی نمیکنن، خوشحال نیستن (اصلا نمیخوام فردا استعفا بدی و بزنی به جاده! این کاررو نکن! ایده خوبی نیست!) ولی از لحاظ آماری یه نگاهی به دوروبرت بندازی میبینی کارمندهای ناراضی از زندگی و گیرافتاده در وضعیتِ موجود، کم نیستن (البته کارمندهای راضیِ زیادی هم دیدم و بسیار به سبک زندگیشون احترام میذارم) ولی کولهگردِ ناراضی خیلی کم دیدم، یعنی راستش اصلا ندیدم. همه اونایی که اینجوری زندگی میکنن، اومدن دنبال رویاشون وگرنه دوام نمیآوردن چون این سبک زندگی هر چیزی هست جز «راحت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.