نقطه آخر اماس کجاست؟
دردی که «هست» و «نیست»
مریم پیمان
برای خودم «حمد» میخوانم. «خدایا! رحم کن!» کابوس ویلچر برای همه آدمها تصویری از «اماس» است، اما برای من کابوسهای بدتری وجود دارد. در این 17 سال شَک بودن و نبودن این درد، در شرایط اضطراب تجربهاش کردم؛ «خدایا! کمک کن». سوزش شدید در دلم میپیچد. «هیچوقت اینقدر شدت نداشت». دراز میکشم. دو نوع از قرصهای روزانهام را بدون نسخه خریدم و تا وقتی آمپولهایم تمام نشده، نمیخواهم دکترم را ببینم. باز تیر میکشد. کابوس زنده میشود. اضطراب و فرار از فکرکردن، کار خودش را کرده و آنچه برای برخی نشانه است، بهعنوان عارضه بیماری امشب رخ میدهد. «نباید بهش فکر کنم». دراز میکشم. موسیقی را در گوشم میگذارم. همسایهها ساعت 4:30 صبح حتما خوابیدهاند. این ساعت چقدر برای من معنا دارد! «هر دمی چون نی، از دل نالان، شِکوهها دارم، روی دل هر شب، تا سحرگاهان با خدا دارم» آرام نمیشوم. بلند میشوم. «هر نفس آهی است از دل خونین، لحظههای عمر بیسامان میرود سنگین، اشک خون آلودهام دامان میکند رنگین» چهره «سحر» در ذهنم، پررنگ میشود؛ حملههای 1388، من و او را به بیمارستان و تشخیص قطعی اماس رساند. دانشجوی شهرستان بود و اوایل اقامت در شهر جدید، شدت اضطراب جدایی از خانواده، تشخیص اماس را با نشانه «احتباس ادراری» در پرونده پزشکی دخترک 19ساله ثبت کرد؛ او بیخبر بود و من باخبر. «من سحر نیستم!» چند لیوان آب را با وجود تهوع زیاد سر میکشم. توان ندارم. وسط آشپزخانه مینشینم. «چه خوب که کسی نیست تا از ناهمراهی او و درد و رنج بیموقعام، برنجم و برنجد». این موقع شب باید چه کنم؟ چرا همه سالماند و من بیمار؟ تناقض در من بیداد میکند؛ چرا دستهایی نیست که در آغوش بگیرم؟ «به سکوت سرد زمان، به خزان زرد زمان، نه زمان را درد کسی، نه کسی را درد زمان، بهار مردمیها دی شد، زمان مهربانی طی شد، آه! از این دم سردیها، خدایا!» به کجا باید پناه برد از دردی که در ظاهر نیست، اما هست، از لبخندهای روز و غمهای شب، از قدرت عیان و ضعف پنهان، از شلوغی جمع و تنهایی ابدی آدمی؟ «نه امیدی در دل من که گشاید مشکل من، نه فروغ روی مَهی که فروزد محفل من، نه همزبان دردآگاهی که نالهای خَرَد با آهی، داد از این بیدردیها، خدایا!» در من سرمایی زبانه میکشد. موسیقی را بلند میکنم و این بار به همسایهها فکر نمیکنم؛ «نه صفایی زِ دمسازی به جام مِی، که گرد غم زِ دل شوید، که بگویم راز پنهان، که چه دردی دارم بر جان، وای از این بیهمرازی، خدایا!» نمیخواهم در کابوسم غرق شوم. توصیههای دکتر اورولوژیست را قدمبهقدم انجام میدهم. «آرام باش، حتی از خونریزی نترس، آب را باز و تمرکز کن. زمان زیاد است...». بالاخره با صبر و دعا کابوس رخ نداد و لبخند تلخی بر لبهایم نشست. «چه 30 دقیقه تلخی!» خودم را در رختخواب رها میکنم؛ «چنگی عشقم راه جنون زد، مردم چشمم جامه به خون زد، دل نهم زِ بیشکیبی، با فسون خودفریبی، چه فسون نافرجامی، به امید بیانجامی، وای از این افسونسازی، خدایا!».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.