|

سفر نابهنگام «دست‌ِچپی» و «دست‌ِراستی»!

مهرداد حجتی

اشکالی دارد چندوقتی آن دو نفر را بفرستم سفر تا خودم جایشان را در کافه بگیرم؟ راستش من خودم خالقشان بودم؛ یعنی اوایل من میانشان می‌نشستم تا آنها حرفی، چیزی بزنند و من روایت کنم. وقتی هم موضوعی برای بحث نداشتند، من برایشان موضوع طرح می‌کردم تا آنها حرفشان بگیرد. بعد مثل خیلی‌ها که وقتی سوار می‌شوند دیگر قصد پیاده‌شدن ندارند، آن دو نفر؛ یعنی «دست‌ِچپی» و «دست‌ِراستی» هم دیگر خیال پیاده‌شدن نداشتند. به محض اینکه رویشان باز شد، یادشان رفت که اول کار تا من آن وسط ننشسته بودم، اصلا «چپ» و «راستی» به وجود نمی‌آمد تا آنها بشوند «دست‌ِچپی» و «دست‌ِراستی»! بعد هم آن‌قدر با هم صمیمی بشوند که یکی بشود چپی و دیگری هم بشود راستی. واقعیت همین بود؛ یعنی یک روز من نشسته بودم روی صندلی سینما که یکی آمد یک‌ور من نشست و یکی دیگر هم آمد یک‌ور دیگر من نشست. هر آدمی هم دو ور که بیشتر ندارد؛ یکی چپ و یکی راست. من هم به یکی گفتم دست‌ِچپی و به دیگری هم گفتم دست‌ِراستی. بعد هرجا رفتم، آن دو هم با من آمدند؛ چه در زمان دیدن فیلم و چه در زمان کافه‌نشینی و قهوه‌خوری. هروقت هم بحثی بین من و یکی در می‌گرفت، آن دیگری نمی‌توانست جلو خودش را بگیرد و مداخله می‌کرد. این‌طوری شد که رفته‌رفته خودشان ترجیح دادند بدون واسطه با هم بحث کنند. بی‌آنکه نیازی به واسطه داشته باشند. آن‌قدر هم راه‌وچاه را یاد گرفته بودند که دیگر نیازی به راهنمایی من نبود. به‌همین‌خاطر هم بود که از یک زمانی به‌بعد دیگر مرا بر سر قرارهایشان نبردند. آنها بدون من خودشان در چپ و راست هم می‌نشستند و قهوه می‌خوردند و بحث می‌کردند. صندلی وسط را کلا برداشته بودند تا بتوانند راحت با هم حرف بزنند. گفتم که دیگر نیازی به واسطه نداشتند. این‌قدر با هم صمیمی شده بودند که دست‌ِراستی به دست‌ِچپی می‌گفت «رفیق» و دست‌ِچپی هم به دست‌ِراستی می‌گفت «برادر». کار تا آنجا بالا گرفت که بیشتر وقت‌ها با هم نامه‌نگاری هم می‌کردند! کلی تلگرام‌بازی و این حرف‌ها. حتی یک روز تا کافه «مسعود فراستی» هم رفتند تا این‌طور ثابت کنند می‌توانند مستقل از من مبتکرانه کاری کنند! دیگر این اواخر داشتند به جاهایی دورتر هم فکر می‌کردند؛ مثلا کافه‌ای در پاریس یا حتی نیویورک! به‌همین‌خاطر ترجیح دادم عجالتا راضی‌شان کنم بروند سفر. هرچند که چندان تمایلی نداشتند، اما دیدم لازم است. کلی هم بهانه آوردند، اما بالاخره باید چند وقتی می‌رفتند سفر، شاید مسافرت قدری ذهنشان را باز کند تا آن‌وقت هم می‌توانم چند کلمه حرف بزنم، آن‌هم بی‌نیاز به دهان این یا آن! اصلا چرا منتظر شوم یکی این بگوید و یکی آن تا بالاخره حرفی زده شود. خودم با دهان خودم حرف می‌زنم. این‌طوری هم حالیم می‌شود که چه دارم می‌گویم. هرچند که ممکن است خیلی هم حرف حساب نباشد، اما هرچه هست، حرف خودم است، نه حرف «چپ» یا «راست». راستی یادم رفت خودم را معرفی کنم. من همان «مشتری صندلی وسط کافه وسط خیابان وسط» هستم، اما راستش را بخواهید، قدری نگران بازگشت زودهنگام آن دو هستم. هرچه باشد، در این مدت برای خودشان کسی شده‌اند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.