|

فلاسک

احمد غلامي

رحمان از اين كار لذت مي‌برد. تكيه مي‌داد به گوني‌هاي سنگر و دستش را مي‌گذاشت روي زانو و منتظر مي‌‌ماند. رگ‌هاي آبي‌اش از ساعد به بالا كم‌رنگ مي‌شد. نزديك مچ رگ‌هايش كلفت و آبي‌تر بود. يكي از رگ‌ها تاب خوش‌تراشي داشت، پيچ مي‌خورد و روي مچ و رگ‌هاي ديگر كشيده مي‌شد روي ساعد، آنجا كه قرينه آرنجش بود. جايي كه بارها سوزن سرم زده بود. نوك تيز سوزن كه فرو مي‌‌رفت توي پوست و رگش، سوزش ملايمي هم آزارش مي‌داد و هم سر كيفش مي‌آورد. پرستار گفت: «درد داشت؟» خنديد و گفت: «نه!» مي‌خواست بگويد ‌دردش را دوست دارد، نگفت. يك پشه آمد نشست همان‌جا كه سرم مي‌زد. سعي كرد دستش را تكان ندهد. با كوچك‌ترين تكان پشه مي‌ترسيد و فرار مي‌كرد. پشه تكان نمي‌‌خورد، اينكه همه‌چيز مهيا بود به شكش انداخت. اما چندثانيه‌اي كه گذشت به غريزه‌اش اعتماد كرد و آرام نيشش را فرو كرد توي پوست دست. رحمان دستش لرزيد، ترسيد پشه پرواز كند. اما اين اتفاق نيفتاد. پشه سرگرم خوردن شد. اين لحظه را خيلي دوست داشت. مي‌توانست خون خودش را توي تن موجود ديگري ببيند. پشه خون را مي‌مكيد، يك قطره خون قوت امروزش بود. دم پشه سرخ شد. سرخ شفاف. رحمان از اينكه خون خودش را توي دم پشه مي‌ديد احساس شعف مي‌كرد. هم‌سنگرش گفت: «ديوونه‌اي تو!» جوابش را نداده بود. و او باز ادامه داده بود: «اگه مريض شدي و تب مالاريا گرفتي چي؟» رحمان گفت: «كدوم مالاريا! اگه قرار بود مريض شوم تا حالا شده بودم.» راست مي‌گفت، بارها اين كار را كرده بود. مي‌نشست و انتظار مي‌كشيد تا پشه‌اي بيايد و خونش را بمكد. رحمان گفت: «روزيِ اين‌ها توي اين بروبيابان دست ما افتاده!» هم‌سنگري‌اش كوتاه نيامد. گفت: «وقتي خوابيم هر كاري دوست دارند با ما مي‌‌كنند.» پشه دمش كه پر شد با كاهلي از جايش پر يد. خمپاره‌اي پشت خاكريز زدند. صداي فريادي آمد: «رحمان... هوي... سالمي؟» رحمان جوابش را نداد. اگر جواب مي‌داد، مي‌فهميدند پست نگهباني را رها كرده و خزيده توي سايه‌سار و خنكي سنگر خودش. بعد نگران شد كه الان براي سركشي به‌سراغش بيايند. اسلحه‌اش را برداشت و از در سنگر بيرون رفت و خزيد توي سنگر ديده‌باني و زل زد به روبه‌رو. روبه‌رو دشتي صاف بود و هرم گرم مثل موج‌هاي دود از لاي بوته‌ها بالا مي‌رفت. بوته‌ها زير گرماي سوزان خورشيد سوخته و به رنگ خاك درآمده بودند. كلاه‌آهني را كه گوشه سنگر بود، برداشت و روي سرش گذاشت. اين كلاه‌آهني ماه‌ها گوشه سنگر نگهباني افتاده بود. آن را سرش گذاشت. روي سرش لق مي‌زد. آن را برداشت و بند چرم‌هايش را كشيد تا آستر آن تنگ‌تر شود و كلاه روي سرش لق نزند. كلاه‌آهني را روي سرش گذاشت و نشست روي جعبه مهمات و با سرنيزه‌اش افتاد به جان ديوارهاي سنگر ديده‌بان كه با جعبه خالي مهمات ساخته شده بود. اول سوراخ ريزي روي ديواره جعبه كند. بعد نوك نيزه‌اش را توي آن چرخاند تا سوراخ را گشادتر كند. نوك تيز و فولادي سرنيزه انگار توي كره فرو مي‌رفت. سوراخ گشاد و گشادتر شد. چند تا تير از روبه‌رو به‌طرف خاكريز آنها شليك شد. رحمان نفهميد كدام طرف را مي‌زنند. سرنيزه را توي غلاف گذاشت و زانو زد زمين و با دوربين به جلو زل زد. حالا بوته‌ها را واضح‌تر مي‌ديد. سنگرهاي خاكريز دشمن وضوح بيشتري داشت. دوربين را به‌شكل نيم‌دايره مي‌چرخاند تا چيزي از دستش در نرود. خودش هم مي‌دانست كارش الكي است. در اين گرما و در اين وضوح بعيد بود كسي به كله‌اش بزند براي شناسایی جلو بيايد. دوباره چند تير زدند. رحمان مبدأ گلوله‌ها را تشخيص نداد. با كنجكاوي دوربين را چرخاند، بعد روي يك سرباز عراقي متوقف شد. سرباز كلاه‌آهني به‌سر نداشت. از حركات دست و سرش معلوم بود سيگار مي‌كشد. رحمان اسلحه‌اش را برداشت و لوله آن را روي گوني‌ها گذاشت و با دست ديگرش دوربين را جلوي چشم‌هايش نگاه داشت. روي لبه سنگر فلاسك آب بود. رحمان اسلحه‌اش را به طرف فلاسك آب چرخاند تا آن را با گلوله سوراخ كند. گلوله‌ها را پي‌درپي شليك كرد. هيچ‌كدام به فلاسك نخوردند. رحمان باز شليك كرد كه سرباز جرئت نكند سرش را بالا بياورد. حالا سوراخ‌كردن فلاسك برايش جدي شده بود. اما سرباز در يك‌لحظه از جايش بلند شد و فلاسك را با خودش توي سنگر كشيد و پشت گوني‌ها پنهان شد. رحمان با دوربين زل زد به سنگر و با مشت كوبيد روي گوني. ديگر چيزي معلوم نبود. صداي رگباري از روبه‌رو آمد. رحمان نفهميد گلوله‌ها از كدام سمت مي‌آيند. هرچه بود از سنگري كه او زير نظرش داشت نبود. حوصله‌اش سر رفت. دوباره نشست روي جعبه مهمات و با سرنيزه افتاد به جان سوراخ تا گشادترش كند. كَند‌ و كَند تا اينكه خاك توي جعبه از دل جعبه بيرون ريخت. زل زد به خاكي‌ كه فرو مي‌ريخت. كف دستش را گرفت زير خاك و مشتش پر از خاك شد. بعد آن را پاشيد بيرون سنگر و دستش را با شلوارش پاك كرد. ريزش خاك بند آمد. ديگر چيزي از پستش نمانده بود. نفس عميقي كشيد. دوربين را دوباره برداشت و دشت را زير نظر گرفت. در دومين چرخش دوربين، سرباز عراقي را ديد كه نيم‌خيز شده و فلاسك آب را باز سر جايش گذاشته. رحمان با خودش گفت حالت را مي‌گيرم. با يك دست اسلحه را برداشت و با دست ديگر دوربين و فلاسك را به رگبار بست. اما گلوله‌ها به فلاسك نمي‌خوردند. سرباز از سوراخ سنگر پارچه‌اي سبزرنگ بيرون آورده بود و تكان مي‌داد. همين رحمان را جري‌تر مي‌كرد. باز رگبار بست. اما فلاسك از سر جايش تكان نمي‌‌خورد. خشاب بعدي را كه گذاشت و اسلحه را مسلح كرد كسي فرياد زد. صداي سرگروهبان را شناخت كه فرياد مي‌زد: «آفتاب تو مخت زده عوضي! يك گلوله ديگر شليك كني، تنبيهت مي‌كنم!» رحمان اسلحه را زمين گذاشت. با دوربين چشم دوخت به سنگر روبه‌رو. سرباز عراقي هنوز پارچه سبز را تكان مي‌داد و فلاسك سر جايش بود. رحمان نوك اسلحه را گذاشت روي گوني و اين بار بدون دوربين فلاسك را نشانه گرفت، بعد دوربين را روي چشم گذاشت و شليك كرد. فلاسك سوراخ‌سوراخ شد. رحمان فرياد زد: «زدمش، زدمش!» سرگروهبان پاي خاكريز ايستاده بود. رحمان گفت: «زدمش...» سرگروهبان بهت‌زده نگاهش مي‌كرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.