مهاجران
نسيم آصف: «در اين شب بيمهتاب، مردها و پسربچههاي جابله؛ شهري مه گرفته در خليج سوريه، فانوسهايشان را در قايقهاي آرامشان روشن نگه داشتهاند. پنج يا شش بلم، در هر كدام نيز دو يا سه ماهيگير. كمي دورتر ميخواهند بلمها را دايرهوار در درياي سياه به نظم درآورند، تورها را به آب انداخته، و، فانوسها را روي آب گرفته تا روشنايي ماه را بيارايند. چيزي نميگذرد كه ماهي دلخواهشان يعني ساردين به دور يكديگر جمع ميشوند، تودههاي نقرهايرنگ كه آرام از زير آب به سطح ميآيند. ساردينها به سوي پلانكتونها، و پلانكتونها بهسوي نور ميشتابند. بهشكل زنجيري دايرهوار ميرفتند و ميآمدند و ساعتي بعد تعدادشان افزايش مييافت. فاصلههاي سياه ميان تودههاي نقرهاي كمتر ميشد تا جايي كه ماهيگيرها ميتوانستند آنها را ببينند، تودههاي لرزان از چرخش ماهيهاي نقرهايرنگ...» «زيتون» اثر ديو اگرز با اين سطور آغاز ميشود. «زيتون»، روايتي است از ماجراها و حوادث زندگي خانوادهاي مهاجر در ايالات متحده آمريكا. اين رمان بهتازگي با ترجمه شهين وكيليتهامي در نشر بوتيمار منتشر شده است. در اين داستان ميبينيم كه در يك دوره تاريخي مشخص بر اين خانواده چه گذشته است. نويسنده در ابتداي كتاب درباره اين اثرش نوشته: تمام وقايع در اين اثر، مطابق شرح عبدالرحمان و كتي زيتون بيان شده است. تاريخها، زمان رويدادها، مكانها و ديگر حقايق با منابع مستقل و ضبط حقايق تاريخي مطابقت داده شده است گفتگوها را براساس شرح افراد واقعي و آنچه به ياد داشتهاند به بهترين شيوه نوشتهام بعضي از اسمها را تغيير دادهام. قصد بر اين نبود كه درباره نيواورلئان يا گردباد كاترينا كتابي بنويسم بلكه تنها حوادثي است از خانوادهاي در ماجراي قبل و بعد از توفان كاترينا. اين كتاب داستان حضور خانواده زيتون، و نگاه آنها از رويدادهاست. در بخشي ديگر از سطور پاياني رمان ميخوانيم: «بيش از هرچيزي، زيتون خوشحال بود كه آزاد هست و در شهر خودش سكونت دارد. شهري كه روياهايش در آن جان گرفتند، شهري كه بچههايش آنجا متولد شدند، جايي كه ازدواج كرد، جايي كه به همسايههايش اعتماد كرد. بنابراين هر روز سوار ماشين ون با علامت رنگينكمان ميشد و در شهر ميگشت، ميديد كه شهر دوباره زنده است. گاه نيز احمد كوچولو را با خود ميبرد و در گوشهوكنار شهر ميچرخيد. زيتون فكر ميكند، آزمايش بود، ما همه بايد آزمايش شويم. اما هر انساني حالا قويتر شده. هر ساختماني حالا محكمتر شده. ميبيند كه خانهها چگونه ساخته ميشوند، آجر به آجر، بلوك به بلوك، و ذهن او به چيزهاي باشكوه كشيده ميشود. تصويري از شهر را ميديد كه نسبت به پيش از توفان زيباتر شده. اگر بتواند آن را تصور كند، پس ميتواند. اين چيزها را هميشه در روياهايش پرورش ميداد. روياها هميشه پس از ساعتها و روزها و سالها كار مداوم به واقعيت ميپيوندند و همين واقعيت باعث شگفتي ميشوند و اميد و توقع را همراه خواهد داشت. پس چرا بايد اين روياها متفاوت باشند؟ ميگويد، دوران تاريكي از اين سرزمين دور شده، اما حالا به ما نگاه ميكنند. پيشرفت را بايد جدي گرفت. گاه به آرامي پيش ميرود، اما پيشرفت راهش را ادامه ميدهد...». ديو اگرز از شناختهشدهترين نويسندگان آمريكايي است كه جوايز متعددي هم كسب كرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.