|

تشریفات و تغییرات

آلیس مونرو ازجمله نویسندگانی است که به‌ شکل متمرکز به نوشتن داستان‌ کوتاه پرداخته و به این‌واسطه از مشهورترین داستان‌کوتاه‌نویسان معاصر به‌شمار می‌رود. اغلب داستان‌های کوتاه مونرو در نشریه نیویورکر به‌چاپ رسیده‌اند و تاکنون بیش از ده مجموعه داستان نیز از او منتشر شده است. مونرو در سال 2013 برنده نوبل ادبی شد و به‌این‌خاطر شهرتی بیش از قبل به‌دست آورد. تاکنون چندین کتاب مونرو به‌ فارسی ترجمه شده و به‌تازگی نیز کتاب «سرنوشت زنان و دختران» او با ترجمه مریم عروجی در نشر بوتیمار منتشر شده است. «سرنوشت زنان و دختران» از هشت داستان کوتاه تشکیل شده که به‌نوعی در ارتباط با هم هستند و ازاین‌رو می‌توان آن را رمانی در هشت فصل هم دانست. در بخشی از یادداشت ابتدایی مترجم درباره این کتاب آمده: «داستان‌ها معمولا روندی آرام دارند، ولی حادثه‌هایی در زیر این سطح آرام جریان دارد که مونرو در طول داستان با ظرافت از آن رمزگشایی می‌کند و در پایان خواننده را شگفت‌زده می‌کند. او مضامین خود را از زندگی روزمره مردم انتخاب می‌کند و نگاه ویژه‌ای به مسائل و جزئیات زندگی زنان دارد. هرچند به مشکلات و دغدغه‌های دختران جوان بیشتر علاقه دارد، اما در کتاب‌های اخیرش به مسائل زنان میان‌سال و سالمند توجه بیشتری نشان داده است. مارگارت اتوود، نویسنده نامدار کانادایی، آلیس مونرو را یکی از قدیسین ادبیات جهان نام داده است.» «سرنوشت زنان و دختران» نیز روایتی از تجربیات نوجوانی به نام دل‌جردن است که در چند بخش به تصویر درآمده است. این کتاب، به روایت اول‌شخص نوشته شده و در بخشی از فصل چهارم آن با عنوان «عصر ایمان» می‌خوانیم: «زمانی که ما در خانه‌ای که در انتهای خیابان فلتس‌رد بود، زندگی می‌کردیم و بیش از آن‌که مادرم رانندگی یاد بگیرد، من و او عادت داشتیم که پیاده به شهر برویم؛ شهری به نام جوبیلی، که در فاصله یک‌مایلی قرار داشت. درحالی‌که مادرم در را قفل می‌کرد، من به سمت دروازه می‌دویدم و به دوروبر جاده نگاه می‌کردم. مطمئن می‌شدم تا کسی داخل نشود. چه کسی می‌توانست علاوه بر پستچی و عموبنی در آن جاده وجود داشته باشد؟ وقتی که سرم را می‌چرخاندم، هیچ کلیدی وجود نداشت، چراکه او آن را در صندوق پست ایوان دوم می‌گذاشت، جایی که چوبش پوسیده شده بود. یک حفره کوچک شکل گرفته بود. او وجود دزدها را باور داشت. پشت‌سرِ ما، باتلاق گرناک، رودخانه واواناش و این گوشه آن چاله‌های پرت وجود داشت که پوشیده از درخت بودند. با وجود این‌که خیلی دانش جغرافی‌ام کم بود، بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم که در آخر دنیا زندگی می‌کنم. دنیایی که آن‌قدرها هم بزرگ نبود، و در انتهای این منطقه دو مسیر دوچرخه وجود داشت که در بین آن‌ درختان تنومند چنار و درختان توت روییده بود. ذهنم پیش دزدها بود. آن‌ها را سیاه و سفید با چهره‌های به‌خصوص مالیخولیایی و لباس‌های حرفه‌ای تجسم می‌کردم. آن‌ها را در جایی نه‌چندان دور تجسم می‌کردم که در زمین‌های پرسرخس باتلاقی کناره‌های مرداب صحبت می‌کردند و اطلاعات دقیقی درباره خانه‌مان داشتند و متعلقاتش را در ذهنشان مرور می‌کردند. آنها فنجان‌های دسته‌داری که رویشان طرح پروانه طلایی نقاشی شده بود را می‌شناختند و همین‌طور گردنبند مرجانی من را که فکر می‌کردم زشت و خش‌دار است، اما به‌نظرشان باارزش بود.» آلیس مونرو «سرنوشت زنان و دختران» را در سال 1971 نوشته است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.