شما بگو چیکار کنیم؟
پوریا عالمی
اگر بروی توی روزنامه بنویسی، میگویند: سانسور را پذیرفتی.
اگر توی اینترنت چیزی بنویسی، میگویند: پشت کامپیوترنشستن که نشد فعالیت. اگر شعار بدهی، میگویند: اینها همهاش شوآف است و میخواهی دیده شوی. اگر پا شوی بروی جلو مجلس و سکوت کنی، میگویند: داری به جامعه هزینه تحمیل میکنی. اگر بنشینی خانه و کاری نکنی، میگویند: ترسو هستی و مسئولیت اجتماعی نداری. اگر با آنوریها مصاحبه کنی، میگویند: تن دادی. اگر با اینوریها مصاحبه کنی، میگویند: وا دادی. اگر جریان حاکم را نقد کنی، میگویند: از جریان رقیب پول گرفتی. اگر جریان رقیب را نقد کنی، میگویند: از جریان حاکم پول گرفتی. اگر درس بخوانی، میگویند: آخرش که چی؟ اگر کتاب بنویسی، میگویند: خب که چی؟ اگر عاشقانه بنویسی، میگویند: اسکل هستی و از واقعیات جامعه دوری. اگر واقعگرایانه بنویسی، میگویند: قالتاق هستی و چشمت به جوایز خارجی است. اگر کافه راه بیندازی، میگویند: شاسکول هستی و کاری به توده و طبقه کارگری و کودکان کار نداری. اگر بروی از کودکان کار فیلم بگیری، میگویند: شامورتهبازی درمیآوری و داری فیلم بازی میکنی. اگر هر کاری کنی، میگویند: حتما از خودشان است که نمیگیرندش. اگر بگیرندت، میگویند: زندان هم شده شوخی، همه را میگیرند. اگر زودتر آزاد بشوی، میگویند: حتما خودت را فروختی. اگر تا آخرش صبر کنی، میگویند: خودقهرمانپنداری داری. اگر زندگی کنی، میگویند: چرا نمیمیری ما راحت شویم؟ اگر بمیری، میگویند: تقصیر خودش بود که مرد. راحت شد. وصیت سوفیا... سوفیا... عشق من... تو بگو من به کدام ساز این جماعت برقصم؟ عاشق تو؛ میدون دوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.