روایت تجسمی از شعر
سهیل محمودی
شعری میگویم گلی تازه آن سوی جهان میروید هایکوسرایی، هنری است در لحظه. شاعر نگاهی به بیرون اشیا میاندازد و این نگاه بیرونی را در درون خویش، رنگی از لحظهای که در آن واقع شده، میبخشد. بداهه، یکی از پایههای این هنر شرق دور است؛ هنری که دیگر مرزهای خاور دور را پشتسر نهاده و جامهای از همه فرهنگها و جلوهای از همه زبانها یافته است. در هنرهای سنتی ما هم شکستهنستعلیق، با امکانات گستردهای که دارد، در کنار موسیقی سازی و آوازی ما، جنبه بداههگی بسیاری داشته است. در هنرهای تجسمی بومی و ملی ما، خطِ شکسته، کشف و دریافت اکنونی خوشنویس از کلمه و مفاهیم نهفته در کلام است. رفیق هنرمند من، «روحالله دلخوانی» که در جوانی در هنر خوشنویسی به مرتبت استادی رسیده، به همین قالبهای متعارف بسنده نکرده و تلاش کرده دانایی خود را از سنت، با نوآوری و ابداع درآمیزد. نگاه او به این هایکووارهها، تحسینبرانگیز است؛ بهدلیل جور دیگر دیدن. هر قطعه را انگار از زاویه و پنجرهای متفاوت، دیده و در لحظه ثبت و ضبط کرده است. دلخوانی، روایتی تجسمی و تصویرگرایانه از این هایکوهای من داده که دیدنش برای خودم نیز شوقآور است و انگار همان کارهای خودم را تازه و برای اولینبار است که میبینیم و میخوانم. ذهن خلاق او ، روزبهروز، شکوفاتر باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.