|

چرا ما رو سوار کردین؟

ارشاد نیکخواه

قسمت باحالِ قضیه اینجاست که هیچ چیزی در این سبک سفر پیش‌بینی‌كردني نیست. یکی از این چیزهای پیش‌بینی‌نكردني، همون راننده‌ای هست که قراره از راه برسه، شما رو بغل جاده ببینه که یه مقوا با اسم یک شهر روش در دست دارید و تصمیم بگیره شما رو سوار کنه و بدون هزینه تا مقصدتون (یا بخشی از مسیر) ببره؛ یعنی تو نمی‌دونی 10 دقیقه دیگه سوار چه ماشینی هستی و با چه کسی يا کسانی هم‌سفر هستی. تنها چیزی که می‌دونی اینه که قطعا راننده اهل حالیه که نگه داشته شما رو سوار کنه؛ یعنی می‌خوام بگم در این دنیای پر از بی‌اعتمادی که هر روز رسانه‌ها یه حجم درست‌وحسابی از اخبار تاریک و جنایت و آدم‌بدها به خوردمون می‌دن، اون راننده‌ای که وسط جاده نگه می‌داره تا شما رو بدون پول و کاملا مرامی سوار کنه، خیلی آدم باحالیه خداییش؛ یعنی یه جورایی داره مثل شما به زندگی نگاه می‌کنه و مثل شما باور داره که هنوز اعتماد و مهربونی و رفاقت توی دنیا هست. یک بار از راننده ماشین شاسی‌بلندی که ما رو سوار کرده بود، پرسیدم: «چی شد که ما رو سوار کردین؟» جواب داد: «من همیشه سوار می‌کنم. هی از ‌این‌ور اون‌ور می‌شنوم که مسافرهای بین‌راهی راننده رو خفت‌ کردن و توی جاده نمی‌شه اعتماد کرد و اینا، ولی من گوشم به این حرف‌ها بدهکار نیست. از آدم‌های توی جاده خوبی زیاد دیدم و باید جوابش رو بدم». بهش گفتم بابا دمت خیلی گرم. یه بار هم از راننده کامیونی که ما رو از شیراز به اصفهان سوار کرد، همین سؤال رو كردم. جواب داد: «راستش من هیچ‌وقت سوار نمی‌کنم؛ یعنی یه آدم تو جاده در حال جون‌دادن باشه با سرعت 120 از کنارش رد می‌شم؛ چون خدایی نکرده اتفاقی بیفته زندگیم (که همین ماشین باشه) رو از دست می‌دم؛ ولی نمی‌دونم چی شد که شما رو دیدم، اعتماد کردم و زدم روي ترمز». خوش ‌به ‌حال ما که آدم‌های خوش‌اعتمادی هستیم! راننده کامیون‌ها قشر بسیار جالبی هستن. شما در زندگی روزمره شهری خیلی باهاشون برخورد نمی‌کنید؛ چون اکثرا تو جاده هستن و تنها. هیچ‌هایک‌کردن و همسفر‌شدن باهاشون خیلی تجربه خوبیه؛ اگرچه کامیون سرعت بالایی نداره؛ ولی بعد از رسیدن به مقصد اصلا احساس خستگی نخواهید کرد؛ چون اونا داستان‌های زیادی برای گفتن دارن و خیلی خوش‌معاشرت هستن. از بس تنهایی توی اون کابین به جاده‌های روبه‌رو زل زدن که دلشون با دیدن یک مسافر بین‌راهی وا می‌شه و کلی براتون حرف می‌زنن، به شرطی که گوشش رو داشته باشید و تمایل نشون بدین. من که برای همین قصه‌ها و سرگذشت‌ها هیچ‌هایک می‌کنم، شما رو نمی‌دونم. البته این قضیه فقط خاصِ راننده کامیون‌ها نیست. اکثر راننده‌هایی که شما رو مرامی و بدون دریافت هزینه سوار می‌کنن، آدم‌های اهل‌دلی هستن و دنبال یک هم‌صحبت که ادامه سفرشون رو تنها نباشن. ممکنه یک وانت‌نیسان آبی سوارتون کنه که راننده‌اش باربری می‌کنه؛ ولی عاشق تنبوره و تنبور می‌زنه؛ یا یک کارخونه‌دار که شما رو برای صرف صبحونه دعوت کنه کارخونه‌ش که سر راهتون هست؛ یا یک استاد دانشگاه که از خاطرات جنگ و هم‌رزمی با چمران براتون می‌گه. هر راننده‌ای با دیگری متفاوته؛ ولی همه‌شون در یک چیز مشترک هستن: دل بزرگی دارن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.