آینه
اعتماد شفافسازی باید سرلوحه عملکرد شهرداری باشد محمدمهدی تندگویان، عضو شورای اسلامی شهر تهران: سالهاست که بحث افزایش تخلفات ساختوساز یکی از موضوعات داغ اما مغفولمانده شهری در پایتخت است، بدون اینکه به ریشههای آن پرداخته شود. اصولا در هر سیستمی، ممانعت از شفافسازی، میتواند آن مجموعه را به سمت ایجاد «رانت» سوق دهد. این اصل بهخصوص در سازمانها و نهادهایی مانند شهرداری و بهویژه در حوزههای شهرسازی و حقوق شهروندی بیشتر نمایان میشود و ملموس است... . . در جامعه ما اینگونه جا افتاده که با پرداخت مبلغی، میتوان هزینه و جریمه تخلفی که انجام شده را پرداخت و از تخریب بخشهای غیرمجاز جلوگیری کرد. این درحالی است که اگر احکام بهخوبی اجرا شود، بیشک شاهد کاهش تخلفهای ساختمانی خواهیم بود. البته در این میان بخشی از این قصور، به سیستم قضائی ما برمیگردد. تقریبا اکثر پروندههایی که به کمیسیون ماده ٧ و... میرود و اجرای احکام آن مستلزم ورود ضابطین قوه قضائیه است، بینتیجه میماند، چراکه حجم پروندههای قوه قضائیه و گستردگی آنها بهقدری است که پروندههای ساختوساز در بین آنها عملا کمرنگ و گم میشود. به همین دلیل کمتر پروندهای را میتوان دید که مانند پرونده علاءالدین، ضابطین قضائی به کمک شهرداری برای اجرای حکم بیایند. ضمن آنکه رویه رسیدگی به پروندههای قضائی نیز بهگونهای است که قضات بیشتر به حقوق مالک توجه دارند تا حقوق شهر و شهروندان. نکته بعدی در کوتاهی همکاران ما در کمیسیون نظارت و حقوقی شورای شهر است. ما در این کمیسیون با مشکلات بسیار و جدی روبهرو هستیم. براساس وظایف تعریفشده، اعضای کمیسیون حقوقی باید از آمار پروندههای راکد، چگونگی اجرای حقوق شهروندی از سوی شهرداری و پروندههایی که در قوه قضائیه - در حوزه تخلفات ساختوسازی - وجود دارد، اطلاع داشته باشند، چراکه به نظر میرسد دوستان و همکاران ما در این حوزه بیشتر درگیر مسائل سیاسی هستند تا رسیدگی کارشناسی به مسائل شهروندان و چندان اشرافی هم درمورد وظایفی که بر عهده دارند، ندارند. اگر بخواهیم شاهد کاهش آمار تخلفات صورتگرفته در شهر باشیم باید شفافسازی سرلوحه تمام وظایف شهرداری قرار گیرد.
کیهان آن راه را دوباره باید رفت حسین شمسیان: ماجرای مصوبه اخیر سنای آمریکا و رأی به تمدید ده ساله تحریمهای ضد ایرانی، برای چندمینبار برجام را نقض کرد و شیفتهترین شیفتگان برجام و آمریکا را هم وادار به اعتراف و اقرار کرد. دراینباره کموبیش گفته شده و اصل موضوع بهقدر کافی روشن است؛ اما خوب است از منظری دیگر هم به موضوع نگاه شود. آنچه اتفاق افتاد، ناشی از این تفکر بود که «آمریکا میتواند همه مشکلات ما را حل کند»؛ این سخن را مستقیم و غیرمستقیم، بارها و بارها شنیدیم و خواندیم! قرار شد در پی مذاکرات هستهای، بیکاری، بیآبی و خشکسالی، بدی آب و هوا، تورم، رکود تولید، تحریم و... همه و همه رخت بربندد و تمام شود! خب! همه این مسیر طی شد؛ مردم بابت این وعدهها هزینه دادند...، اکنون باید برگشت و علتیابی کرد، فهمید چه اتفاقی افتاده که به این نقطه رسیدیم؟ ... باید گفت اینجا وضع فرق میکند و مشکل مبنایی بود نه در صورتبندیهای متعارف جریان مذاکره. به این معنی که اگر همهچیز یک مذاکره به معنی واقعی کلمه برای پیروزی فراهم بود، بازهم این اتفاق میافتاد! چرا!؟ راز آن یک جمله بیشتر نیست؛ «دلبستن به کدخدا بهجای دلبستن به خدا»! اکنون تنها چاره کار و یگانه راه برونرفت از وضع موجود، نه اصلاح روش مذاکراتی که بازگشت به نقطه آغازین و صحیح است... . تنها چاره کار، بازگشت به مسیر اقتصاد مقاومتی و تکیه بر توان داخلی است. راهی که سالهاست رهبر انقلاب بر آن پای میفشارند و کمتر مورد توجه قرار میگیرد. تنها راه همین است. این یک، دو راه تعیینکننده است؛ راه اول تجربه شد و ثمره آن پیشِروی مردم است. در راه اول، مردم نقشی ندارند. فقرا باید از بین بروند، جوانان و متخصصان داخلی به درد نمیخورند، دزدی و فساد امری طبیعی و سرریز پروژههای بزرگ است، هرچه تخصص و توان و هنر و سرمایه است، آنسوی مرزها و در دست غربیهاست و... و ما باید برای بهدستآوردن آن، مدام امتیاز بدهیم! اما در راه دوم، مردم محور همهچیز هستند، جوان نخبه، سربار نیست، سرمایه مهم ملی است و... و خدا، قادر مطلق است. راه دوم یک بار تجربهشده و به خوبی جواب داده است. سالهای اول انقلاب، سالهایی بود که مردم، این راه نورانی را با همه وجود تجربه کردند. آن روزها نه از مدیران نجومی خبری بود و نه از آرزوی ارتباط با غرب! آن راه را دوباره باید رفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.