اُوه یانسون: برای فیلمسازی در کشورهای دیگر چه باید کرد؟
اُوه یانسون، مستندساز دانمارکی، یکی از میهمانان دهمین جشنواره بینالمللی «سینما- حقیقت» و از مدرسان کارگاه تخصصی EDN است. وی یادداشتی را با عنوان «برای فیلمسازی در کشورهای دیگر چه باید کرد؟» به رشته تحریر درآورده که در پی میآید: بد نیست پیش از آنکه به ساخت یک مستند فکر کنیم، بازیگران اصلی آن را در نظر بگیریم. دستیابی به مشارکت در کشورهای مختلف برای ساخت طرح فیلم مستند، یک موضوع اصلی است که باید به آن توجه شود. برای تأمین بودجه در کشورهای مختلف، بهتر است از یک تهیهکننده محلی استفاده کنیم. این مسئله طبیعی است که در قراردادهایی که با شبکههای دیگر کشورها تنظیم میکنیم، شرایط ویژهای را در نظر بگیرند و بندهای قرارداد را آنطورکه به شرایط آنها نزدیک است و اهدافشان باید رعایت شود، تنظیم کنند. اما از مزایای «تهیهکننده محلی»، این است که به تمام ضوابط و روابط منطقهای که قرار است در آن فیلمبرداری داشته باشید، آشناست و در گرفتن مجوزها، کمترین زمان به هدر میرود. همچنین برای ساخت فیلم در کشورهای دیگر، باید سه مرحله را در نظر بگیریم؛ ابتدا یک تهیهکننده محلی که به شرایط و اوضاع آن منطقه اشراف داشته باشد، دوم استفاده از استعدادهای آن شهر و سومین مرحله این است که قراردادی با مسئول پخش داشته باشید. البته رسیدن به این سه مرحله، کار بسیار سختی است؛ اما باید بدانید زمانی که محقق شد، اتفاق خوبی بهلحاظ مالی خواهد افتاد. به طور مثال، کشور نروژ انواع و اقسام بودجهها را در اختیار دارد؛ مثلا یکی از مواردی که برای این کشور مهم است، استفاده از استعدادهای بومی نروژ در فیلمتان است یا در زمان ساخت فیلم در قسمتهایی مانند ساخت موسیقی یا تدوین، باید از افراد بومی استفاده شود. کشور آلمان هم یکی دیگر از کشورهای مطرح در زمینه ساخت مستند است. همانطور که میدانید، آلمان 9 قسمت مهم دارد که گاوا این کشور را به 9 منطقه مجزا و مهم تقسیم کرده است و همگی از یک قانون فدرال پیروی میکنند. از طرفی برخی از کشورها با هم تفاهمنامه دارند، مثلا کانادا و فرانسه به دلیل شباهتهای فرهنگی و زبانی، در یک قرارداد با هم تصمیم گرفتهاند برای فیلمسازهای یکدیگر بودجههایی فراهم کنند تا در حقیقت با این روش، همکاری فرهنگی گستردهتری داشته باشند. اما تلویزیونها برای همکاری مشترک، شرایط متفاوتی را به نسبت بخش خصوصی و دولتی برای خودشان تنظیم کردهاند. همانطورکه میدانید، در کشورهای مختلف، تلویزیونهای محلی و ملی نیز وجود دارد که هرکدام از آنها به نوعی که برنامهریزی کردهاند، وارد همکاری خواهند شد؛ اما چیز مشترک بین همه آنها، این است که هنگامی که فیلمساز طرحش را به آنها ارائه میدهد، قبل از هرچیز، به مخاطبهای خود فکر میکنند؛ مخاطبانی که اهمیت کلی دارند و از خود میپرسند: برای چه مخاطب ملی ما باید این فیلم را ببیند و چه نفعی برایش خواهد داشت؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.