آينه
جمهوري اسلامي مسئولان و ضرورت تجدیدنظر در اخلاق سیاسی مسیح مهاجری: سفارش اکید امام خمینی به متصدیان امور کشور برای حفظ برادری، که تا پایان عمر پربرکت ایشان ادامه داشت، امروز بیش از هر زمان دیگری برای مسئولان نظام جمهوری اسلامی کاربرد دارد... . پرخاشهایی که این روزها در سطوح مختلف مدیریتی بهویژه مدیران ارشد نظام وجود دارد، نشان میدهد این هشدار امام را حضرات مسئولان یا نشنیدهاند یا نشنیده میگیرند. وجود اختلاف نظر میان مسئولان در تمام ردهها امری عادی و اجتنابناپذیر است ولی کشاندن این اختلافات به سطح جامعه و رسانه، برای هیچکس قابل قبول نیست. این وضعیت اگر به بالاترین سطح مسئولیت یعنی سران قوای سهگانه کشیده شود، غیرقابلقبولتر و خطرناکتر است. حضرات سران قوا در جایگاهی قرار دارند که باید از هر جهت برای سایر مسئولان الگو باشند. مهمترین وظیفه سران قوای سهگانه بعد از وظیفه ذاتی خودشان این است که برای وحدت جامعه تلاش کنند. کسانی که چنین وظیفه خطیری برعهده دارند اگر خودشان حرفهایی بزنند که جامعه را نگران وجود اختلاف و درگیری در بالاترین سطح مسئولیتی در کشور کنند درباره آنها چه میتوان گفت؟ شما که میتوانید هر وقت بخواهید جلسهای با هم داشته باشید و اختلافاتتان را مطرح کنید و گلایههایتان از همدیگر را در همان جلسه بگویید و حلوفصل کنید، چرا آن را به رسانهها میکشانید؟ وقتی شما نتوانید اختلافاتتان را بدون کشاندن به جامعه و رسانه حل کنید، از مدیران ردههای پایین چه توقعی میتوان داشت؟ در ردههای پایینتر مدیریتی نیز اکنون دچار همین گرفتاری هستیم. اینکه رئیس شورای هماهنگی تبلیغات یک استان درباره یک نماینده مجلس که برخلاف نظر و میل او سخنی گفته بگوید اگر با تو دست بدهم دستم را آب خواهم کشید و اگر قاضی بودم حکم اعدام تو را صادر میکردم و آن نماینده مجلس هم در پاسخ، او را به فلان حیوان تشبیه کند و داعشی و صهیونیست بداند، بههیچوجه از هیچ یک از آن دو قابل قبول نیست. مهم نیست که این از کدام جناح سیاسی و آن دیگری از کدام جناح است. مهم این است که هر دو آداب مناظره و گفتوگو و مکاتبه را طبق ضوابط اسلامی و اخلاقی رعایت کنند که متأسفانه هیچیک از این دو رعایت نکردهاند... . نظام جمهوری اسلامی بحمدالله زمینه را برای پیشرفتهای علمی جامعه ایرانی فراهم ساخته و خدمات بزرگی به ملت ایران ارائه کرده است. این پیشرفتها و خدمات فقط هنگامی ارزش واقعی خود را پیدا خواهد کرد که جامعه ما به اخلاق سیاسی نیز مزّین باشد، در غیر اینصورت اگر حتی پیشرفتهترین کشور جهان باشیم نمیتوانیم افتخاری در تاریخ به ثبت برسانیم. آیا مسئولان ما به برکت سالگرد رحلت پیامبر اسلام و امام مجتبی، در اخلاق سیاسی خود تجدیدنظر خواهند کرد؟
آفتاب کوبای کاسترو فریدون مجلسی: کاسترو را میتوان میوه هیجانات پس از جنگ جهانی دوم دانست. جنگی که جهانیشدن سیاست را به دنبال داشت... . در این زمان بود که ایدئولوژی سوسیالیستی با توهمات و تصورات عدالتخواهی و برابریخواهی در دنیا پدیدار شد و جوانان در اقصینقاط جهان نیز دنبالهرو آن بودند... فیدل کاسترو مترصد آن بود تا کوبا را از دست حاکم این کشور؛ باتیستا و همینطور مملکت را از اقتصادی که فقط متکی به تولید شکر و سیگار بود، برهاند. کشوری که در آن زمان به عشرتکده جهانی تبدیل شده بود. اما در نهایت کاسترو تا آخر هم تنها توانست در همگانیکردن فقر، عدالت ایجاد کند. البته انقلاب کاسترو توانست اندک سواد و بهداشت عمومی برای کوبا به همراه داشته باشد اما باید در نظر داشت که آیا کشورهای دیگری که همزمان با کوبا شروع به ترقی کردند بیسواد و... ماندند؟! مرد انقلابی کوبا با منزویکردن کشورش در جهان توانست تنها گردشگری را در معیار بسیار پایینتری حفظ کند. نتیجه آنکه ایشان با آن آرمانخواهیها روی کار آمد و مطابق همه قدرتگرایان دچار فساد بقا در قدرت شد بهگونهای که در کوبا یک نفر پیدا نمیشود که در 48سالگی قابلیت حکمفرمایی بر ملتی را داشته باشد اما فیدل در 28سالگی دارای این توانایی بود و این خود نوعی فساد ناشی از قدرت است. چند سال پیش او به علت بیماری، درست به مثابه یک کشور سلطنتی حکومت را به برادرش واگذار کرد. که رائول نیز در 70وچندسالگی معتقد است که جامعه باید آماده شود تا نسل جدید به روی کار آید. امیدوارم در این خواسته موفق نشود زیرا در این صورت این کشور صد سال دیگر به عقب برخواهد گشت. قدرت باید به صورت طبیعی به اشخاص لایق داده شود نه به خاطر سن آنها قدرت را به آنها بدهیم. اینها مسائلی بود که در دوران حکومت دراز فیدل کاسترو محقق نشد و او بهتنهایی مسئول تمام عقبماندگیهای کوباست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.