|

هفت‌خان امنیت سایبری

سیستم حمل‌ونقل عمومی، سیستم تولید و توزیع آب، برق و سوخت، سیستم بهداشت و درمان و به‌طور کل زیرساخت‌های حیاتی ملی که می‌توانند یک کشور یا قسمتی از آن را از کار بیندازند، به‌طور فزاینده‌ای مورد توجه هکرها، باانگیزه‌ها و غرایز متفاوت سیاسی و مالی، قرار گرفته است و به عنوان نمونه می‌توان به استاکس‌نت اشاره کرد که زیرساخت‌های هسته‌ای کشورمان را هدف قرار داد. هنگامی‌که صحبت از زیرساخت‌های حساس، حیاتی و کلیدی ملی شود، نمی‌توان فقط به‌دلیل هزینه‌بربودن یا دشواری انجام، از پیاده‌سازی اقدامات مناسب برای امنیت سایبری سر باز زد. به گزارش سایبربان، محققان بسیاری از سراسر دنیا درباره نحوه و میزان مناسب پیاده‌سازی این اقدامات اندیشیده‌اند، زیرا امنیت سایبری در حد عالی، باعث پیچیدگی استفاده از سامانه‌ها می‌شود، دسترسی‌ها را محدود می‌کند و هرچند کار را برای هکرها دشوارتر می‌کند، اما این امنیت را به قیمت پیچیدگی کار برای استفاده‌کنندگان هرروزه سامانه‌ها به ارمغان می‌آورد. می‌توان با استفاده از رویکرد درست، به‌طور هم‌زمان با افزایش سطح امنیت سایبری، سطح دسترسی را نیز تا حد امکان حفظ کرد و کاربران را محدود نکرد. شرکت‌های خدمات امنیتی، معمولا برنامه مشخصی را ارائه می‌دهند که هفت رکن اساسی زیر در اکثر آنها مشترک است: سرمایه‌های سایبری حیاتی را تشخیص دهید: شما باید تشخیص دهید کدام‌یک از زیرساخت‌هایتان برای ادامه فعالیت‌هایتان نقش کلیدی دارند، بنابراین محافظت خود را در آن قسمت‌ها بیشتر کنید و برای بازیابی بعد از وقوع حوادث، مطابق برنامه زمان‌بندی مشخصی از اطلاعات‌تان بک‌آپ داشته باشید. دسترسی را به اطلاعات حساس محدود کنید: درون جریان‌های ارتباطی، اطلاعات حساس را جداسازی کنید. گاهی، از زیرساخت مشترک شبکه‌های فضای گسترده (WAN) برای امور مختلفی، ازجمله شبکه اینترنت، تلفن داخلی، دوربین‌های مداربسته، کنترل از راه دور و شبکه یکپارچه کنترل و جمع‌آوری داده (SCADA) استفاده می‌شود؛ لازم است تا با تقسیم‌بندی شبکه، باکیفیت‌ترین و امن‌ترین قسمت را برای حفظ عملکردهای حیاتی، منطبق بر اولویت‌بندی خود، استفاده کنید. دسترسی کاربران را کنترل کنید: دسترسی الکترونیکی و فیزیکی افراد مختلف را منطبق بر نوع فعالیت‌هایشان محدود کنید و اجازه ندهید افراد بدون صلاحیت به اطلاعات طبقه‌بندی‌شده و حیاتی سازمان دست یابند. سیاست مدیریت بسته‌های مکمل امنیتی را پایه‌ریزی کنید: بعضی از آسیب‌پذیری‌ها در سامانه‌های مورداستفاده شما، شناسایی می‌شوند و تولیدکنندگان بسته‌های امنیتی تکمیلی ارائه می‌دهند. به نحوی سیاست‌گذاری کنید تا طبق برنامه مشخصی این بسته‌ها روی همه سامانه‌های موردنیاز نصب شود تا از یک آسیب‌پذیری قدیمی دچار ضربه نشوید. از برنامه‌های مشکوک پرهیز کنید: با ازکارانداختن امکان اجرای برنامه‌های از پیش تأییدنشده روی سامانه‌ها، از اجرای برنامه‌های ناخواسته بر سامانه‌های خود جلوگیری کنید و احتمال حملات از طریق برنامه‌های آلوده را کاهش دهید. برنامه بازیابی و پاسخ بعد از حمله داشته باشید: اطمینان حاصل کنید سیاست‌های درست و فرایندهای از پیش تعیین‌شده‌ای برای مقابله با اثرات پس از حملات سایبری احتمالی در دسترس دارید تا در صورت وقوع حادثه، بتوانید زیرساخت‌ها و سامانه‌های حیاتی خود را بلافاصله بازیابی کنید. رفتارهای مشکوک را رصد کنید: سامانه‌های خود را برای هرگونه رفتار مشکوک که می‌تواند بیانگر احتمال یک حمله سایبری باشد رصد کنید. عدم موفقیت پیاپی در ورود به سامانه‌ها، ساخت حساب‌های کاربری جدید یا پاک‌کردنشان و هرگونه فعالیت خارج از محدوده مجاز می‌تواند هشداری برای احتمال رویدادهای ناخواسته سایبری باشد. اطمینان حاصل کنید سیستم هشداردهنده درستی وجود دارد تا در صورت رخداد هر اتفاق مشکوک، اطلاع دهد. پایه‌ریزی این استراتژی‌ها برای محافظت حیاتی است. با‌وجوداین، با خیزش شکست‌های امنیتی سایبری در صنایع مختلف در چند سال اخیر، بسیاری از متخصصان معتقدند دیگر سؤال این نیست كه آیا شرکتی دچار حملات سایبری می‌شود یا خیر؛ بلکه سؤال درست درباره زمان وقوع حمله است. با داشتن یک برنامه مناسب برای پیشگیری و مقابله با حملات سایبری و بازیابی پس از رخداد چنین حملاتی؛ نه‌فقط می‌توان ابعاد خسارات وارده به سامانه‌ها و زیرساخت‌ها را کاهش داد، بلکه خسارات مالی وارده از طریق بی‌اعتمادی مشتریان به دلیل قطع سرویس، افت ارزش سهام و بی‌اعتبارشدن برند را نیز مي‌توان محدود کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.