ابتدا باید خطر را دور کرد!
کریم ارغندهپور
حدود 20 سال پیش صبحها در جایی غیر از روزنامه کار میکردم. زمستان سختی بود و برف و سرما بیشتر نقاط کشور را فراگرفته بود. به یکی از همکارانمان تلفن شد، ناگهان او جیغی کشید. تمام توجهات به سمت او منعطف شد. پس از آن فقط میشنید و اشک میریخت. وقتی گوشی را قطع کرد، همانجا که ایستاده بود، نشست. همه دور او جمع شدیم. یکی برایش آب آورد. او به روبهرو خیره شده بود و به سؤالهای ناتمام دوستان جوابی نمیداد. بعد دانستیم که برادرش در ریزش بهمن در جاده هراز کشته شده است. برادرش دانشجو بود و در دانشگاهی در مازندران درس میخواند. به طور اتفاقی بعد از این واقعه با کسی مواجه شدم که از همان برف جان سالم بهدر برده بود. داستان گیرافتادگی صدها ماشین در آن شب هولناک را که تعریف میکرد، واقعا چیزی شبیه صحنه جنگ بود. گویی فقط یک معجزه میتوانست گیرافتادگان را از میانه آن سوز سرمای استخوانخردکن نجات دهد. این روزها و هرروزی که خبر بارش برف سنگین و کولاک در جادهها را میشنوم، به یاد آن صحنه دهشتناک میافتم. در روزهای گذشته در میان گفتوگوها در شبکههای حقیقی و مجازی زیاد دیدهام که بسیاری از هموطنان در مواجهه با اخبار مربوط به حوادث طبیعی و غیرطبیعی، بیش از آنکه به فکر اهمیت و ضرورت نجات گیرافتادگان باشند، در اندیشه یافتن مقصرند! اینها مربوط به روزهای بعد است. این نوع برخورد مرا به یاد کاریکاتوری از صحنه غرقشدن فردی در استخر میاندازد که بهجای آنکه نجاتدهندهای پیدا شود، همه موبایل به دست و لبخند بر لب یا اخم در چهره در حال عکس و فیلمگرفتن هستند! در هنگام بروز یک تصادف شدید ابتدا باید مجروحان را نجات داد و مانع از اتفاقات ناگوارتر شد. وقتی برق و گاز در سرمای زیر پنج و 10 درجه قطع میشود، ابتدا باید به فکر کاستن از رنج و بیماری آنانی بود که بیشتر آسیبپذیرند. وقتی خطری تهدیدکننده است، قبل از هر چیز باید خطر را دور کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.