آزمون بزرگ وزارت فرهنگ
حسین هاشمپور
وقتی پرسپولیس و استقلال بعد از چندین ماه خبرسازی، سرانجام دولتی ماندند و به بخش خصوصی واگذار نشدند، نهادینهبودن نبود اعتماد به بخش خصوصی در سیستم تصمیمسازی کشور یادآوری شد، هرچند که بسیاری یک خدابیامرزی گفتند که دستکم مانند گذشته «خصولتیسازی» به معنای «خصوصیسازی ظاهری» صورت نگرفته است. در عرصه فرهنگ و هنر شاید واگذاری جشنوارههای هنری فجر را بتوان شاخص بزرگ اعتماد به بخش خصوصی ارزیابی کرد: یک- قرار دولت یازدهم، سپردن امور هنر به هنرمندان بود، بدون تعارف هنوز آن اتفاق که باید، نیفتاده است؛ برخی آن را به مشورت با جمعی از هنرمندان یا واگذاری بخشهایی از یک جشنواره به بخش خصوصی تنزل دادند و همچنان وزارت فرهنگ شیفتگی خود را به رویدادپروری و برگزاری دولتی جشنوارهها میراثداری میکند. دو- اگر وزیر نوآمده فرهنگ در تصمیمی تاریخی جشنوارههای فجر را به انجمنها و صنوف تخصصی بسپارد، تکلیف دیگر رویدادهای کوچک و بزرگ روشن میشود. با چنین رویکردی مثلا جشنواره فیلم فجر را باید به خانه سینما سپرد و دبیر آتی جشنواره فیلم فجر را نه رئیس سازمان سینمایی، بلکه خانه سینما تعیین کند و حکم بزند. سه- به اشتباه جشنوارههای فجر را نماد موفقیت یا عدم موفقیت وزارت فرهنگ در سینما، تئاتر، موسیقی و تجسمی میپندارند، چنین ارزیابیای تاریخمصرف خود را از دست داده، جامعه هنری خواهان کنشهای زیرساختی و بسترساز از سوی نهاد تصمیمساز فرهنگ و هنر است و تمرکز دولت بر رویدادهایی از این دست فقط اتلاف انرژی است. چهار- باید به تشکلها و صنوف هنری اعتماد کرد، صرفنظر از نقدهایی که به آنها وارد است واقعا برای برگزاری جشنوارهها نهتنها چیزی از بدنه دولت کم ندارند چهبسا چابکترند؛ بهگمانم حتی در همان نخستین دوره هم گلیمشان را از آب بیرون خواهند کشید. وزارت فرهنگ دولت یازدهم با این واگذاری میتواند رفرمی تعیینکننده در اعتماد به بخش خصوصی را بروز دهد تا شمیم تغییری که رئیسجمهور وعده داده احساس شود. پنج - «چرا جشنوارههای فجر حکایت دویدن و نرسیدن است؟» تیتر پرسشی این ستون در 27 بهمن سال گذشته بود؛ آذر دیگری از راه رسیده و قرار است همان حکایت تکراری، بار دیگر تکرار شود، اما این میتواند آخرین آذر از این جنس باشد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.