|

خواب‌های تعبیرنشده عدن

با خارج‌شدن حوثی‌ها و متحدان‌شان یعنی نیروهای وابسته به «علی عبدالله صالح»، رئیس‌جمهوری پیشین یمن، ساکنان عدن رؤیاهای دورودرازی را در سر می‌پروراندند؛ رؤیاهایی که این‌روزها یکی پس از دیگری فرومی‌پاشد. همین مسئله یک بار دیگر آنها را به فکر کسب استقلال و تشکیل دولتی در جنوب یمن با مرزهای بین‌المللی سابق که در سال 1990 برداشته شد، می‌اندازد. برق همیشه قطع است، گویی شهر اصلا برق نداشته است. آب قابل شرب وجود ندارد. فاضلاب به خیابان‌ها می‌ریزد. بیماری وبا به‌شدت گسترش پیدا کرده و تاکنون حداقل جان 9 نفر را در این شهر گرفته است. هر کارمندی دست‌دست می‌کند؛ آن‌هم در شرایطی که سه ماه متوالی است این دست‌ها حقوقی دریافت نکرده‌اند. یمن از زمانی که حوثی‌ها بر صنعا مسلط شدند، دچار مشکلات مالی بی‌سابقه‌ای شد. صدور نفت این کشور متوقف شد، حال آنکه 70 درصد از واردات این کشور از طریق فروش نفت تأمین می‌شد؛ کمک‌های خارجی قطع و سرمایه‌گذاری‌ها در یمن متوقف و صنعت گردشگری این کشور نیز به‌کلی نابود شد. روزگار ازدست‌رفته ساکنان عدن انتظار داشتند با رفتن حوثی‌ها اوضاع‌شان بهبود پیدا کند. برق و آب دوباره به شرایط گذشته برگشته و نیازهایشان برطرف شود، اما این انتظارات همه بر باد رفت و دولت «منصورهادی» از اداره زندگی مردم عاجز است. «محمد عبدالکریم» 40 ساله که کارمند یک شرکت دولتی است، می‌گوید: «این شرایط درماندگی دولت را نشان می‌دهد. دولت قانونی قادر به هیچ‌گونه حرکت جدی در مسیر تأمین خدمات اساسی نیست». به گفته او، «این ناتوانی موجب می‌شود مردم بیشتر خواستار تشکیل یک دولت در جنوب باشند و شمالی‌ها را به کلی از این منطقه بیرون کرده و به پشت مرزهای قبل از 1990 برگردانند». او می‌گوید ما «از دو موضوع رنج می‌بریم». منظور او هم وضعیت ساکنان است و هم مسئله جنگ با حوثی‌ها و نیروهای طرفدار علی عبدالله صالح. تاکنون در جنگ یمن که 20 ماه از آن می‌گذرد، صدها ‌هزار نفر کشته شده‌اند. این جنگ یکی از بزرگ‌ترین فجایع انسانی را در جهان به وجود آورد و سازمان‌های بهداشت جهانی قادر به پاسخ‌گویی به نیازهای مردم نیستند. گفته می‌شود بیش از سه ‌میلیون نفر از خانه و کاشانه خود آواره شده‌اند. تازه‌ترین گزارش صندوق بین‌المللی کودکان می‌گوید این جنگ به طور وحشتناکی بر بخش آموزش اثر گذاشته و سه‌هزارو 600 مدرسه را بسته و 560‌ هزار دانش‌آموز را از تحصیل بازداشته است. همچنین یک‌میلیون‌و 830‌هزار کودک یمنی فرصت رفتن به مدرسه را پیدا نکردند که دراین‌بین 830‌ هزار نفرشان دختر هستند. ساکنان مناطق تازه آزادشده بیشتر شکایت می‌کنند، زیرا اکثرشان انتظاراتی داشتند و به این امید با حوثی‌ها و طرفداران صالح جنگیده و به نیروهای ائتلاف عربی به رهبری عربستان کمک کردند، اما اکنون هیچ‌کدام از این انتظارات برآورده نشده است. «محمد سعید» که خود ساکن عدن است، می‌گوید: «وضعیت کنونی عجز و ناتوانی دولت هادی را نشان می‌دهد». «حسین شهاب»، یک کارمند دولت در شهر جنوبی «لحج»، هم می‌گوید: ‌«خدمات اساسی، از جمله برق و آب و بهداشت و تلفن همه وضعیت اسفباری دارد، حتی می‌شود گفت به‌کلی قطع است. همچنین مشکل حقوق‌ها که ما از سه ماه پیش تا حالا دریافتی نداشته‌ایم و نمی‌دانیم این وضعیت تا چه زمانی می‌خواهد ادامه پیدا کند». تاوان گناه «منصور صالح»، سردبیر سایت اینترنتی «عدن» که وابسته به مقامات محلی است، در صفحه فیس‌بوک خود می‌نویسد: «مردم آن‌طور که انتظار داشتند طعم پیروزی را نچشیدند». او می‌افزاید: «عدن خارج از توجه دولت مرکزی است. هیچ تلاشی برای بهبود اوضاع این شهر یا بهبود وضعیت مردم نمی‌شود. دولت همه‌چیز را به مقامات محلی واگذار کرده است. گویی آزادسازی این شهر گناهی بود که مردم باید حالا تاوانش را بدهند. نه آب و برقی وجود دارد، نه بندر و فرودگاهی و نه رادیو و تلویزیونی». درهمین‌باره، «نادره عبدالقدوس»، سردبیر روزنامه دولتی «14 اکتبر»، از منصورهادی، رئیس‌جمهور یمن، می‌پرسد «آیا از رنج‌های مردم عدن خبر دارد یا نه؟». او در صفحه فیس‌بوک خود می‌نویسد: «ما نمی‌دانیم دولت چرا با اعضایش از عدن خارج شد و برنگشت؛ چرا تا این حد نسبت به اتفاقات عدن بی‌اعتنایی می‌شود؛ چرا پیوسته وزیر دارایی و وزیر بهداشت و آموزش می‌آیند و توضیح می‌دهند چرا حقوق کارمندان پرداخت نشده است. نتیجه اینها جز یأس و سرخوردگی اجتماعی مردم چیزی نیست». او در آخر می‌گوید: «صبر مردم هم حدی دارد!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.