توصیه انتخاباتی جلائیپور به جناح راست
اصولگرایان درِ خانه ناطقنوری را بزنند
حمیدرضا جلاییپور، از چهرههای شناختهشده اصلاحطلب، در گفتوگو با خبرگزاری ایسنا، به تشریح موقعیت احزاب و گروههای سیاسی کشور در انتخابات پیشرو ریاستجمهوری پرداخته است. او در همین راستا، با تأکید بر اینکه اصولگرایان برای حضور در این انتخابات، مشکل جدی مدیریت و پایگاه اجتماعی دارند، به اصولگرایان توصیه میکند برای حل مشکل خود، باید درِ خانه فردی را مانند ناطقنوری بزنند و علی مطهری را لیدر خود کنند. البته در مقابل، او معتقد است همه لایههای اصلاحطلبان بر کاندیداتوری حسن روحانی اتفاق نظر دارند و تأکید میکند این اجماع از روی ناچاری نیست، بلکه به دلیل داشتن کارنامه قابل دفاع رئيسجمهور دولت یازدهم است. تشریح فضای سیاسی کشور، بررسی وضعیت تشکلهای دانشجویی، ارزیابی چگونگی حضور احزاب در انتخابات پیشروی ریاستجمهوری، چرایی استمرار دادگاهی چهرههای شناختهشده اصلاحات از مهمترین محورهای این مصاحبه است؛ گزیده این گفتوگو را كه مرجانسادات احمدي انجام داده است، ميخوانيد. مخالفان روحانی با مخالفان دوره ریاستجمهوری آقای خاتمی تفاوت دارند. مخالفان در آن زمان به این میزان سازمانیافته نبودند که با امنیت و آرامش مخالفت کنند. به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی فشار آوردند و همین فشارها موجب استعفای او شد؛ اگر آن فشار بر روی وزیر ارشاد نبود، روحانی این چند ماه را هم سر میکرد تا کابینه را در دوره دوم اصلاح کند. روحانی با اصلاحطلبان در یک چیز مشترکند و آن، حرکت در جهت شایستهسالاری است که مصداق بارز آن در انتخاب دانشآشتیانی برای وزارت آموزشوپرورش بود. فراکسیون امید هر روز خود را منسجمتر کرده و وضع بهتری پیدا میکند که رأی اعتماد به وزرا نیز آزمون خوبی برای آنها بود. نقش محمدرضا عارف نیز در دو دوره زمانی میتواند ارزیابی شود؛ یکی در ابتدای کار است که او باید برآورد دقیقتری از آرای خود برای اعلام کاندیداتوری در انتخابات ریاست مجلس میداشت؛ اما بعد از آن به نظر میرسد خود را بهخوبی برای مدیریت فراکسیون امید آماده کرده است. همه لایههای هفتگانه اصلاحطلبان روی کاندیداتوری روحانی برای انتخابات ریاستجمهوری پیشرو اتفاق نظر دارند؛ اما نه از روی ناچاری، بلکه به این دلیل که ایشان کارنامه خوبی دارد. اصولگرایان مشکلاتی دارند و هنوز نتوانستهاند این مشکلات را حل کنند. دوره ریاستجمهوری محمدخاتمی به جای اینکه مشکلات کشور را قبول کنند، فقط اصلاحات را تخطئه کردند. بعد از آن، در دوره محمود احمدینژاد و با حمایت اصولگرایان، تمام ارزشهای اصولگرایی زیر سؤال رفت؛ ارزشهایی مانند راستگویی و حفظ بیتالمال. اصولگرایان در آن شرایط نیز فقط ایستادند و نگاه کردند. من اگر جای اصولگرایان بودم، کلاهم را به احترام حسن روحانی برمیداشتم. میبینیم که نمیتوانند تصمیم بگیرند و برای انتخابات پیشرو دچار بحران شدهاند. اصولگرایان به دنبال فردی هستند که در میان مردم جاذبه داشته باشد که برای این معیار، باید سراغ فردی مانند علی لاریجانی بروند؛ اما او تا وقتی حسن روحانی هست، وارد عرصه نمیشود. یا باید دنبال فردی مانند احمدینژاد بروند که او هم «نهی» شده. احتمالا گزینههایی همچون قالیباف باقی میمانند. تعدادی از اصولگرایان نیز حاضر نیستند وارد میدان شوند و با روحانی رقابت کنند. نیروی جدی اصولگرایان، بخش تندروی آنها است که چون پول، امکانات و امنیت دارند، منسجم عمل میکنند. آنها اگر به سمت میانهروها بروند، قطعا یکی از نیروهای مهم سیاسی ایران خواهند بود. به خطا حدود ۱۰ سال است که به ناطقنوری پشت کردهاند؛ آقای ناطق کسی بود که میتوانست این جریان را مدیریت کند. نگاه کنید در طرف مقابل کسی مانند آقای خاتمی جریان اصلاحات را مدیریت میکند؛ بنابراین این مشکل بزرگی در میان اصولگرایان است. در جامعه روحانیت یک روزی افرادی مانند هاشمیرفسنجانی، ناطقنوری و حسن روحانی بودند؛ اما امروز به آنها پشت کردهاند. اصولگرایان اکنون مشکل جدی مدیریت و پایگاه اجتماعی دارند. اصوگرایان باید درِ خانه ناطقنوری را بزنند؛ اما ۱۰ سال است به او پشت کردهاند؛ درحالیکه در طرف مقابل، کسی مانند خاتمی اصلاحات را مدیریت میکند. اگر بروند که آینده خوبی دارند؛ اما فعلا علائمی از این تصمیم نیست. قطعا اگر به سمت کسانی مانند ناطقنوری، علی لاریجانی و علی مطهری بروند، وضع بهتری خواهند داشت؛ اما اکنون چنین علائمی دیده نمیشود. اگر در سال ۸۴، آن جریانی که به امکانات عمومی دسترسی داشت به حمایت محمود احمدینژاد نمیآمد، او پدیده جدی و مؤثری نبود. او دوست دارد پشت واژه مبهم «مردم» سنگر بگیرد. بدون احتساب جمعیت حدود پنجمیلیونی بیکار کشور، از هر دو نیروی فعال، یک نفر از حکومت حقوق میگیرد. بین ۱۰ تا ۱۲ میلیون خانواده از 25میلیون خانواده (با احتساب بازنشستگان) حقوقبگیر حکومت هستند. میتوان گفت که دولت روحانی و اصلاحطلبان و بخشی از میانهروهای اصولگرا دوست دارند این سامانیابی ساختاری انجام شود. اما ارکان و هسته اصلی کشور باید این قصد را داشته باشند و خواست تنهای دولت اثری ندارد. البته یک فرصت ناخواسته پیش آمده و این است که درآمد نفتی کمتر شده و دیگر نمیتوان همچون گذشته عمل کرد. هرکس میخواهد رشد کند، باید به منابع رانتی وصل باشد. حل این موضوع به اجماع روی مختصات برجام ملی نیاز دارد. هرکس میخواهد وارد عرصه سیاسی و اجتماعی شود، اول اعلام میکند به هیچ حزبی وابسته نیست. گویا طرف عضو قمارخانه است. وضعیت حرکتهای دانشجویی در وضعیت جنبشی نیست اما خاموش و سوسولی هم نیست. اکنون در میان دانشجویان تشکلهای متنوع و نشستهای علمی برگزار میشود و حضور در شبکههای اجتماعی جدی است. میتوان گفت که وضعیتی میان «سیاستزدگی» و «سیاست رهایی» شکل گرفته است. به بیان بهتر یک جریان متکثر تشکلیابی در دانشگاهها دیده میشود. حضور دانشجویان که در دوران اصلاحات با عضویت در انجمن اسلامی پررنگ بود، حالا در شبکههای آنلاین قابل لمس است. همین دانشجویان بودند که سال ۹۲ آقای عارف را متقاعد به کنارهگیری کردند و طرح «قالبریزی» با یک انقلاب فرهنگی دیگر را به کاریکاتور تبدیل کردند. ما اکنون با پویشهای دانشجویی روبهرو هستیم و نه جنبش دانشجویی. نمیتوان گفت چیزی وجود ندارد، هست. در همین انتخابات ۹۴ نیز کارآمدترین کمپینهای انتخاباتی ما کمپینهای آنلاین و حاملان آن نیز دانشجویان بودند. من نسبت به این نسل دانشجویان بدبین نیستم. ضمن اینکه درحالحاضر همه ایران دانشگاه شده است. خانه بدون دانشجو نداریم. قبلا ما را احضار میکردند و میگفتند شما نباید در حوزه عمومی و انتخاباتی فعال باشید. آنها نگران محبوبیت اصلاحطلبان در میان مردماند. احمد توکلی یک فعال سیاسی است که بیشتر مصیبت میخواند. محمدباقر قالیباف، خیلی به کرسی علاقهمند است. اکبر هاشمیرفسنجانی مردی است که در ۸۴سالگی در سال ۸۴ هم آماده شد به باسکول رأی مردم برود. او همیشه دومین نفر در این کشور بودند اما نیامد بگوید که من نفر دوم انقلاب بودم، من فرمانده جنگ بودم، من یار غار امام بودم بلکه آماده بوده روی باسکول رأی برود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.