در ستایش مقاومت
پدرام ریاحی: «من فرانچسکو بیانکی هستم، سیساله و فارغالتحصیل دانشگاه. به سه زبان در حدی که منظورم را برسانم، آشنا هستم. نه، اشتباه نکنید این شروع بیان سوابق شغلی نیست، بلکه آغاز یک اعتراف است. با خانوادهام در شهرستان زندگی میکنم. هرگز در زندگیام کمبودی احساس نکردهام. تقریبا به تمامی تجربیات همسنهای خودم دست یافتهام و هیچ ضربه روحی یا فاجعهای را نیز به یاد نمیآورم. هیجاناتی را هم تجربه کردهام، ولی نه در حدی که زندگیام را دگرگون کند. سعی کردم نواختن یک ساز موسیقی را نیز بیاموزم، ولی خیلی زود به دلایلی آن را کنار گذاشتم. هرگز دانشآموزی ممتاز نبودم، البته جزو بدترینها هم نبودم. از آن دسته از دانشآموزانی بودم که به پدرانشان گفته میشد: فرزند شما میتواند بهتر از این بشود، فقط کافی است کمی پشتکار داشته باشد...». این شروع رمان «اعترافات یک جوان سرخورده امروزی» نوشته دانیل ماریانی است. دانیل ماریانی، نویسنده معاصر ایتالیایی است که متخصص ارتباطات است و در حوزه روابط بینالملل در دانشگاه پروجای ایتالیا مشغول به فعالیت است. او به پروژهها و همکاریهای بینالمللی علاقه زیادی دارد و در چندین کشور تجربه کار داوطلبانه دارد. او همچنین موسسهای غیرانتفاعی با پیام کار داوطلبانه تأسیس کرده است. از او دو کتاب دیگر در حوزههای گفتمان بینفرهنگی و بین مذاهب منتشر شده است. «اعترافات یک جوان سرخورده امروزی»، آنطور که از نامش نیز پیداست، روایتی است گزارشگونه که به پدیده کار داوطلبانه یا کارآموزی مجانی میپردازد. موضوع رمان، موضوعی است که نویسنده بهخوبی با آن آشناست و سالها با آن درگیر بوده است. این رمان، درونمایهای اجتماعی دارد و نویسنده در روایتش از طنزی خاص بهره برده است. جوانی که در داستان به اعتراف میپردازد، پنج سالی است که فارغالتحصیل شده و در آستانه سیسالگی هیچ قرارداد کاری ندارد و حقوق کارآموزی تنها یارانهای است که در مدت طولانی بیکاریاش دریافت میکند. او خانه و ثروتی ندارد و در اداره کاریابی هم ثبتنام نکرده و به گفته خودش عملا وجود خارجی ندارد. اعترافات او، درواقع شرحی است از زندگی نسلی که او به آن تعلق دارد: «...یکی شبیه دیگر افراد نسل خودم هستم. و مشکل درست همینجاست! نسل من که به اشکال مختلف تعریف شده است: متزلزل، مخاطرهآمیز، ایکس، اپسیلون و هزار یورو. در فرانسه سربار خانواده، در انگلستان بالغ، در اسپانیا نسل سوسول، در لهستان دست در جیب پدر و مادر، در آلمان بچهننه نامیده میشویم. بهنظر میرسد نسل من فقط به سخره و نقد گرفته میشود: مرا گندهبیگ میخوانند؛ یعنی یکی از پنجونیم میلیون جوانی که بین 18 تا 34 سال دارد و در این کشور هنوز نزد والدین خود زندگی میکند. من، از نظر نسل پدربزرگم، پسری هستم که نه کاری بلد است و نه علاقهای به کارکردن دارد، در آشیانه خانوادهاش جا خوش کرده تا با مشکلات زندگی مواجه نشود. من کمکاریهای خود و نسل خودم را انکار نمیکنم، ولی با گذشت زمان متوجه شدم که این نسل ورشکسته ما، به نظر من به یک قربانی تبدیل شده است. قربانی کسانی که خودشان نیز مقصرند، ولی جرئت اعتراف ندارند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.