|

باغ تماشا

درباره نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری در گالری مژده جوهر روح زَروان بختیار

نمایشگاه خوش‌نویسی صادق نوری جمعه 14 آبان در گالری مژده گشایش یافت و به مدت یک هفته ادامه داشت. این نمایشگاه در نکوداشت زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار برگزار شده است. صادق نوری متولد سال 1360 در زنجان است و خوش‌نویسی را از سال 1378 در انجمن خوش‌نویسان زنجان نزد استاد نقی ریاحی آغاز کرده و پس از طی مراحل مربوط، ضمن آمدوشد به تهران، به حضور استادانی مانند علی شیرازی، مهدی فلاح، غلامرضا مشعشعی، آیدین آغداشلو و زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار رسید و از تعلیمات ایشان بهره‌مند شد. او با راهنمایی‌های زنده‌یاد دکتر مظفر بختیار و پیروی از سبک خوش‌نویسان زمان قاجار به‌ویژه میرزا غلامرضا اصفهانی و میرحسین را سرلوحه خود قرار داد و اکنون نیز تحت‌تأثیر این مکتب فعالیت خود را ادامه می‌دهد. از شاخصه‌های ممتاز آثار او می‌توان به مدار قلم ایشان اشاره کرد که اکثرا اقلام جلی (کتیبه) و بالاتر از دو سانتی‌متر، کاغذهای دست‌ساز و بعضا ابری آهار مهرشده، مرکب‌های الوان از ساخته‌های خود ایشان و از همه مهم‌تر به قالب‌های انتخاب‌شده برای نوشتن که اکثرا سیاه‌مشق است اشاره کرد که یکی از زیباترین و درعین‌حال دشوارترین قالب‌های خوش‌نویسی است. آیدین آغداشلو درباره او می‌گوید: «وفاداری به قالب خوش‌نویسی سنتی ایران امر خطیری است. چون این قالب برخلاف ظاهر یکنواخت و دست‌نخورده‌اش، در هزارو 400 سال از مسیرها و مراحل گوناگون گذشته و در هر قرنی، از شعور و خلاقیت و ابداع‌گری‌های هنرمندان بزرگ بهره‌های عظیم گرفته و تجدید حیات کرده است. پس درست‌تر این است که «وفاداری» را تنها به تابعیت و تقلید صرف نگیریم و آن را حاصل جمع «حرمت‌گذاشتن به قالب‌های تثبیت‌شده» و «ابداع‌های خلاقانه تک‌تک هنرمندان مهم» بدانیم. در چنین صورتی است که این رشته دراز ‌هزارساله را در ادامه و تکاپو و پوست‌انداختنی یکسره خواهیم یافت و در هر دوره پیامی تازه از آن دریافت خواهیم کرد. آقای صادق نوری از خوش‌نویسان چیره‌دست این روزگار و این روزها، با سعی تمام و همت ناگسستنی‌شان توانسته‌اند این حاصل جمع را فراهم کنند و دین خود را به‌درستی و به تمامی به این معنای انباشته‌شده‌ زبده و بی‌همتای قرون و اعصار ادا خواهند کرد و راه ادامه خواهد یافت و معنا خواهد ماند». استاد غلامرضا مشعشعی درباره نوری و آثارش می‌گویند: «من با دیدن این خطوط بی‌اختیار به یاد مرحوم میرزا غلامرضا و همین‌طور میرحسین افتادم، چون به‌قدری این آثار قرص و درست و محکم بود که آدم بی‌اختیار مجذوب آثار می‌شد و به‌خصوص دانگ جلی قلم‌ها نظر بیننده را جلب می‌کرد، کاغذهای دست‌ساز آهار مهرشده بعضا با نقوش به اصطلاح ابری و مرکب‌های مشکی و قرمز و قهوه‌ای که همه آنها نیز کار دست خود ایشان بود، بر جذابیت آثار می‌افزود. به‌هرحال آثار فاخری بود. صادق نوری فردی نجیب، صمیمی و خیلی کم‌حرف و خوش‌برخورد و بسیار متواضع است... موجب خوشحالی من است که جوانی این قدر بااستعداد و بدون راهنمایی دیگران، خودانگیخته، آثار بسیار زیادی خلق کرده که یاد میرزا غلامرضا و میرحسین را در دل‌ها و دیده‌ها زنده می‌کند. الحق‌والانصاف دست و قلم بسیار محکم و نظر درست ایشان و تأسی از کارهای حضرات استاد مذکور بسیار عالی و در واقع تحسین‌برانگیز است».

پل طبیعت (ناطبیعت) تهران بزرگ اردشیر شجاعی . مهندس معمار- رم در زمانی که کوشش همه برای حفظ و ارزشمندی طبیعت و محیط زیست است، اندیشه معماران و شهرسازان نوین هم در هرچه‌کمتر آسیب‌رساندن به طبیعت و محیط زیست است؛ از جمله حذف پل‌های هوایی ماشین‌رو، ساخت بام‌ها و دیوارهای سبز گیاهی، آسمان‌خراش‌های سبز (جنگل عمودی)، پل‌های شفاف شیشه‌ای (پل مشکین‌شهر خودمان و چین و...)، استفاده بهینه از انرژی خورشیدی و ترکیب شهر و بنا هم‌خوان با طبیعت و بافت محیطی و...، خیلی از این نمونه‌ها را همه دیده و با آنها آشناییم. پل طبیعت تهران بوستان‌های طالقانی و آب‌و‌آتش را به‌هم می‌پیوندد و پلی روی بزرگراه مدرس با آن‌همه ترافیک سنگین است... . در سفری به ایران این پل را دیدم و مسیر‌ها را در لابه‌لای بیش از‌ هزار تن آهن‌های تفته آفتاب‌خورده گشتم. حجم عظیم لوله‌های آهنی و سازه سنگین آن، دست‌ودل‌بازی آن‌همه لوله در تابش آفتاب داغ و گرمای 40 درجه تابستان تهران را در این راستا نمی‌بینم...، شگفت‌آور اینکه رستوران‌هایی در پل گذاشته شده که به‌جای رود و درخت و کوه و دریا، از منظر بزرگراه بهره می‌برند.... در فضایی با حجم بزرگی از ریزذرات آلاینده برآمده از سوخت فسیلی و سایش لاستیک ماشین‌ها (همچون بنزن، سرب، آزبست و...) از خوش‌خبران پذیرایی می‌شود! اگر منظور و الزام، ادامه و پیوستن بوستان طالقانی به بوستان آب‌وآتش بوده، بهتر نبود که با ایجاد یک پل یا پوشش بزرگ سبز، یا به بیانی باغ معلق با جویباری و درختانی که قدری هم از آلایندگی (صوتی و ریزذرات) بکاهد و کمی هم از گرما؟!! و بزرگراه را هم اندکی از منظر‌ها دور کند؟ اما اگر خواست ایران و شهرداری تهران بزرگ، نمایش قدرت مهندسی ایرانی بوده، پس چرا شرکت مهندسی ایتالیایی مافیس در تارنمای شرکت به‌نام خودش طراحی و محاسبه و اجرای این سازه را آورده؟ بی‌تردید حجم چنین سازه‌ای نیاز به مهندسان متخصص و سابقه‌دار دارد که شرکت ایتالیایی در این راستا شناخته‌شده و کارنامه‌ای بس قدرتمند دارد و نیازی به نادرست گویی ندارد. اگر حرفی برای گفتن باشد، باز همان سازه است و کاری بس سخت و پیچیده... ایده و طراحی همان‌گونه که نوشتم برایم باورنکردنی و تعجب‌برانگیز است. رابطه و نام‌گذاری آن با طبیعت بیشتر یک شوخی تلخ است. قدم‌زدن روی این پل ناطبیعت همانند دونده بامدادي است که به‌جای پارک لاله در بولوار کشاورز می‌دود!! اگرچه این‌گونه رفتار‌ها و سلیقه‌ها دور از دسترس نیست، اما با ناباوری می‌شود به فراوانی دید که خانواده‌ها کنار جاده و ماشینشان سفره پهن می‌کنند و همراه بوی روغن و بنزین ماشین‌ها چای و نقل‌ونبات می‌خورند و قلیانی هم شاید! (مبادا که معتاد دود و ریزذرات شده باشند؟) توصیه می‌کنم که وزارت بهداشت در ورودیه‌های پل به عابران ماسک تنفسی به رایگان هدیه دهد، اگر سلامت مردم برایش مهم است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.