|

گفت‌وگو با سرمربی تیم ملی شمشیربازی پس از قهرمانی در جام جهانی

پیمان فخری: گفته بودم این تیم بوی مدال می‌دهد

سارا گودرزی

پیمان فخری را بدون شک باید یکی از مربیان سازنده چند سال اخیر ورزش ایران دانست؛ مربی جوانی که در شش سال حضورش در رأس تیم ملی شمشیربازی اسلحه سابر نسلی طلایی را ساخت که از سد آسیا عبور کرد تا خودش را به دنیا بشناساند. اوج کار او وقتی بود که در بازی‌های المپیک 2016 ریودوژانیرو بعد از رسول خادم، سرمربی زبده تیم ملی کشتی آزاد، با یک عنوان چهارمی، بهترین عملکرد را در بین مربیان المپیکی از خود به جا گذاشت؛ عنوانی ارزشمند که اگر داوران در حق مجتبی عابدینی ناداوری نمی‌کردند، الان یک مدال المپیک روی سینه شاگردش سنجاق شده بود؛ اما قهرمان سال‌های نه‌چندان دور سابر ایران خیلی زود انتقام جفایی را که به تیمش کرده بودند، گرفت؛ آن‌هم با خوش‌رنگ‌ترین مدال جهانی در حضور تمام قدرت‌های سابر دنیا. کسب اولین مدال جهانی تاریخ تیم ملی شمشیربازی اسلحه سابر آن‌قدر به چشم آمد که حتی رئیس‌جمهوری هم مستقیما برای آنها پیام تبریک فرستاد. در ادامه گفت‌وگوی اختصاصی «شرق» را با پیمان فخری بعد از کسب مدال طلای رقابت‌های جام جهانی سنگال می‌خوانید. گفته بودید این تیم بوی مدال می‌دهد. فکرش را می‌کردید این‌قدر زود به اهدافی که داشتید، برسید؟ خیلی هم زود نبود. من دقیقا یک برنامه پنج، شش‌ساله برای این تیم ریخته بودم تا آن را به اینجا برسانم. شش سال پیش وقتی تازه مسئولیت تیم ملی اسلحه سابر را به من دادند، در جلسه‌ای در آکادمی ملی المپیک حضور داشتم که مسئول برنامه‌ریزی آکادمی از من پرسید چقدر طول می‌کشد تا سابر ایران هم بتواند خودش را به سطح اول دنیا برساند؟ من در جواب این مسئول گفتم پنج تا شش سال. ایشان قدری متعجب شدند و گفتند واقعا با شش سال کار می‌شود به این هدف رسید؟ من گفتم بله، اگر ما بتوانیم شش سال مفید را با برنامه جلو ببریم، قطعا می‌توانیم به چین و کره‌ای که در آسیا و دنیا شناخته‌شده هستند، برسیم. خود من زمانی که عضو تیم ملی بودم، در سال 1999 قهرمان آسیا شدم و اولین مدال تاریخ شمشیربازی ایران را در قاره به دست آوردم. شمشیربازان چین و کره در مسابقات آن سال به ترتیب نفرات دوم و سوم شدند؛ اما شش سال بعد همین چین و کره به قدرت‌های آسیا تبدیل شدند و سابر ایران با سقوط وحشتناکی که کرد، از دور خارج شد. همین اتفاق باعث شد تا من چین و کره را الگوی خودم قرار بدهم تا بتوانم مثل آنها کارهای بزرگ بکنم. کشورهایی که برخلاف ایران که مدام به دنبال جذب مربیان خارجی است، سعی کردند با استفاده و بهره‌گیری از علم و دانش مربیان داخلی‌شان خودشان را به همه ثابت کنند. وقتی که این تیم را تحویل گرفتم، در رده 25 جهان بودیم، آرزوی خود من این بود که بتوانیم روزی در بین 16 تیم اول مسابقات جهانی قرار بگیریم؛ اما حالا به جایی رسیدیم که در رده‌بندی جهانی تیم هشتم هستیم. ضمن اینکه عنوان دومی آسیا را بعد از کره‌ای‌ها که تیم پنجم رنکینگ جهان هستند، داریم. البته شما در مسابقات قهرمانی جهان در ریو که به‌مراتب رویداد بزرگ‌تری از جام جهانی بود، هم کار بزرگی کردید و چهارم شدید؟ بله، من شش ماه پیش در این مسابقات امید به مدال تیمی داشتم که تا یک‌قدمی‌اش هم رفتیم؛ اما قسمت نشد. مهم‌ترین علتی که ما نتوانستیم در ریو مدال بگیریم، این بود که نفر سوم خوبی برای تیم خود نداشتیم. خوشبختانه در سنگال محمد رهبری، نفر سوم ما، فوق‌العاده کار کرد و در کنار مجتبی عابدینی و علی پاکدامن تیم یکدستی را به وجود آوردند که توانستیم قهرمان شویم. بعضی‌ها می‌گویند چون مسابقات جام جهانی بوده، شما راحت‌تر توانستید، مدال طلا را بگیرید. اگر قهرمانی جهان بود، این‌طور نبود؟ درست است که سطح مسابقات قهرمانی جهان بالاتر از جام جهانی است؛ اما این حرف اصلا درست نیست. در سال چهار مرحله مسابقات جام جهانی برگزار می‌شود که در رنکینگ جهانی همه شمشیربازان تأثیر مستقیم دارد. با وجود اینکه زمان زیادی از بازی‌های المپیک نگذشته بود و همه ورزشکاران خسته بودند؛ اما مجبور بودند در این رقابت‌ها شرکت کنند. به خاطر همین همه تیم‌های دنیا با ترکیب کامل به میدان آمده بودند. ما آمریکا، تیم اول رده‌بندی و کره، قهرمان المپیک لندن را شکست دادیم. در فینال هم با نتیجه 45 بر 39 مقابل ایتالیا پیروز شدیم. اگر هم منتقدان می‌گویند که کار ما راحت بوده، باید بگویم ما در قهرمانی جهان هم خودمان را ثابت کردیم و فکر نمی‌کنم عنوان چهارمی آن‌هم برای اولین‌بار در تاریخ ورزش ایران چیز کمی باشد. شاید خیلی‌ها فکر کنند این موفقیت‌ها اتفاقی است و محدود به یک بازه زمانی کوتاه است؛ اما همان‌طور که شش سال پیش گفتم به اینجا می‌رسیم، این را هم می‌گویم مدال‌آوری‌های سابر ایران تازه شروع شده و با استعدادهای جوانی که شناسایی شده‌اند، همچنان ادامه خواهد داشت. سابر ایران الان خودش را به دنیا و از همه مهم‌تر مسئولان ورزش کشور ثابت کرده؛ ولی همچنان سالن تمرینی شما سالن قدیمی و خارج از استاندارد کلاهدوز است و همین مسئولان دست‌کم برای دلخوشی شما هم شده، هیچ حرفی از فراهم‌کردن امکانات بهتر و به‌روز‌تر به شما نمی‌زنند! بله، متأسفانه همین‌طور است. این سالن متعلق به 40 سال قبل است و اصلا گنجایش این‌همه شمشیرباز برای برگزاری مسابقه و اردو را ندارد. ما سالن اختصاصی در مجموعه ورزشی آزادی داریم؛ اما آن را به کشتی دادند. هرچه هم دنبالش می‌رویم، نمی‌توانیم آن را پس بگیریم. نمی‌دانم ما دیگر باید چه کار کنیم که دیده شویم. امیدوارم با آمدن وزیر جدید گشایشی شود. آن‌طور که می‌گویند، کشورهای خارجی الان خیلی دنبال این هستند که بعد از این‌همه افتخاراتی که برای تیم ایران به دست آوردید، شما را جذب کنند. من خدا را به‌ خاطر این توانایی که به من داده، شکر می‌کنم و با عشق و علاقه زندگی و وقتم را برای این بچه‌ها گذاشته‌ام. حقوقی که من از فدراسیون می‌گیرم، اصلا مقایسه‌کردنی با مربیان هم‌رده من در دنیا نیست. از همه ‌چیزم برای ورزش ایران گذشتم؛ چون به کشورم تعلق خاطر دارم. دوست هم ندارم این تیم را با هیچ تیم دیگری عوض کنم. فقط ‌ای کاش در مقابل این‌همه احساساتی که من و امثال من از خودمان بروز می‌دهیم، قدری انرژی مثبت می‌گرفتیم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.