|

«ام‌اس»؛ راهی برای تنبیه خود

مریم پیمان

جلو پام تار است. اشک هم نمی‌گذارد خوب ببینم. کلافه‌ام. در 15 سالی که پیش این پزشک مغز و اعصاب می‌روم، هیچ‌وقت این‌قدر برای من زمان نگذاشته و من را در مطبش نگه نداشته بود. حتی یادم رفت بگویم دارو بنویسد. خیلی جدی و تند حرف زد. ترساندم، اما آخر حرف‌هایش هم سعی کرد مهربان باشد. آن‌قدر حرف‌هایش تیز و برنده بود که مهربانی آخر کلامش را نمی‌توانم ببینم. «همه‌چیز تقصیر من است». ملامتگری از درون، این روزها با من حرف می‌زند. از عفونت و پیگیری‌نکردن‌های من و ندیدن‌هایم گرفته تا بحث‌های روانی عجیب‌وغریب در 20 دقیقه ویزیت مطرح شد. تنها روزی که به من گفت «ام‌اس» دارم، از مطبش با اشک زدم بیرون، اما با این حرف‌های پدرانه‌اش کارم به ضجه کشید. آن‌قدر با او در این سال‌ها عجین شده‌ام که حکم آینه را برای من پیدا کرده است و هر حرف و حرکتش تا روزها و شاید ماه‌ها در خاطرم می‌ماند. خوب می‌دانم چه اتفاقی در حال رخ‌دادن است. من کمر به قتل و تنبیه خودم بستم و این یعنی؛ گسترش بیماری. جلو پام تار است. اشک هم نمی‌گذارد خوب ببینم. سردرگمم. تحمل نور، صدا و گرما را ندارم. نمی‌دانم کجا بروم. باز هم عوارض داروها دارند خودی نشان می‌دهند. زودتر از موعد دارو را تزریق کردم و به‌جای استراحت، راه افتادم در خیابان‌های شهری که روزی دوستش داشتم. قرص‌های ضدافسردگی را چندین ماهی هست که حذف کرده‌ام. بی‌طاقتم. استخوان‌هایم درد می‌کنند و مفصل‌هایم با هر قدم جیغ می‌زنند. ساعت هنوز 10 شب هم نشده، اما چراغ‌های خانه‌ها خاموش است. مُسکن خورده‌ام. آرام نشدم. خودم می‌دانم درد من با چه درمان می‌شود. به پل عابر نگاه می‌کنم. پله‌برقی کار نمی‌کند. یاد عوارض داروهایم می‌افتم؛ «افکار خودکشی» برای منِ هفت سال پیش که این دارو را اولین‌بار خریدم خنده‌دار بود، اما حالا چه سخت است اعتراف به افکاری که در ذهنت جولان می‌دهند. کاش! در این سال‌ها داروی جدیدی کشف شده بود و من را از دست عارضه‌های داروی کنونی نجات داده بودند. تاری چشم‌هایم بیشتر شده‌اند، شاید از گریه است. درد استخوان‌هایم کمی آرام شده‌اند. چهار ساعت از تزریق می‌گذرد و من هنوز درگیرم. هر فکری به ذهنم آمده است؛ از کارهای روزانه تا آرزوی داشتن ماشین زمان. نمی‌دانم این داروها از چه‌چیزی درست می‌شوند که این بلاها را سر ذهن می‌آورند. قدرت تمرکز و تخیل را به بازی می‌گیرند و هیجان و احساس را ناکام می‌گذارند. بعضی‌ها عوارضی تجربه نمی‌کنند و نگران می‌شوند، اما اگر مثل من با عوارض درگیر باشی، یک روز خوب و یک روز بدی. کافی است یک مسئله حل‌نشده در ذهنم داشته باشم تا با عوارض عجیب‌تری دست‌به‌گریبان بشوم. «خبری ازش نیست؟» نمی‌دانم چه کسی از درونم این را پرسید، اما با این جمله من به اعماق افکارم پرت می‌شوم. دیگر نمی‌شنوم این سخنگوی درونم چه می‌گوید. این روزها خیلی صدایش را می‌شنوم. باید این هفته یک وقت دیگر از دکتر بگیرم، این داروها کلافه‌ام کرده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.