|

بدرود توران

فخرالسادات محتشمی‌پور

اینجا کجاست؟ در این صبح جمعه پاییزی باد مرا به کجا آورده است؟! این درختان کهن، این پرندگان سرخوش، این برگ‌های رنگ‌رنگ، این حوض فیروزه‌ای که باید جمعیت را پس بزنی تا به چشم خود ببینی و ایمان بیاوری که هنوز آب هست و آبادانی ممکن و آن‌گاه یک سیب سرخ را در آن تصور کنی که آرام‌آرام می‌خرامد در میان گلبرگ‌های رز سرخ و سپید که در آن شناورند... . رزهای سرخ و سپید در دست این مردمان سیاه‌پوش و تصویر مهربان و خندان بانو در کنار آن. بانوی آب و آیینه و لبخند. بانوی روشنی و مهر و صفا. بانوی همه خوبی‌ها و زیبایی‌ها بدرود توران. بدرود دختر ایران‌زمین. بدرود مادر همه کودکان ایران. بدرود... . اینجا کجاست؟ من در این صبح پاییزی مقابل عمارت خانه هنرمندان چه می‌کنم؟ اینجا میان این‌همه چهره‌های آشنا تو گویی همه خویشاوند! چشم‌ها نمناک. بغض‌ها در گلو. انگار به همه سینه‌ها چنگ انداخته شده. چهره‌ها گلگون. نگاه‌ها گاهی به آسمان گاهی به زمین، گاهی به درون، گاهی به بیرون. ما که هستیم اینجا درست مقابل عمارت خانه هنرمندان؟ اینجا چه می‌کنیم؟ بانو را آورده‌اند. زیر آن پارچه ترمه گل‌اندود یک مادر غنوده است؛ زنی که مادرانگی‌اش به گستره یک ایران است با گوشه چشمی به جهان! و معصومیتش به عمق همه کودکی‌های امروز و دیروز و فردا. دیروز گم‌شده، فردای مه‌گرفته و ابهام‌آلود و امروز پرهیاهو، پرغلغله. معصومیت کودکان فراموش‌شده، فراموش‌شده، فراموش‌شده... . بانو آمده برای وداع آخر با همه دوستدارانش. دوستداران کودک. دوستداران فرهنگ. دوستداران کتاب. دوستداران صلح و صفا و دوستی. دوستداران ایران و ما اینجاییم به نام هنر. به نام فرهنگ. به نام دوستی. به نام ایران. برای وداع با دخت ایران‌زمین، توران‌بانوی میرهادی. ما که هر یک از سویی آمده‌ایم مقابل خانه‌ای که آشناست و کنار مردمانی که همه آشنایند. تو گویی همه خویشاوند! نوری می‌خواند و ما خویشاوندان سپیدموی و سیه‌زلف از سه نسل پیاپی با او زمزمه می‌کنیم، ما از سه نسل پیاپی چون شاخه‌های درختی کهن درهم‌تنیده شده‌ایم. چه بشکوه، چه افسانه‌ای! حالا در آستانه نیاز بر او نماز می‌بریم. الله‌اکبر که چه نیکو خلیفه‌ای آفریدی در زمین. چه بساطی از مهر گسترد این بانو و چه نیکو میهمانانی بر این بساط نشاند و تنعم کرد و ببالاند و حالا همه آنها از گوشه‌گوشه این دیار و فراتر از آن، اینجا گرد آمده‌اند. چشم‌ها نمناک، بغض‌ها در گلو، سینه‌ها شرحه‌شرحه از فراق و... و این صدای آرام و مطمئن بانوست که در سکوت و آرامش یک صبح پاییزی شنیده می‌شود. محمد نوری است که می‌خواند تو گویی از بهشت و ما بانو را بدرقه می‌کنیم با صدای امیدبخش یار و همراه و همدمش، نوش‌آفرین انصاری که به او از جانب همه یاران قول می‌دهد کارهای نیمه‌تمام را تمام کنند و تا آخرین نفس در مسیر اهداف او و شورا و فرهنگ‌نامه گام بردارند و از او ملتمسانه طلب دعا دارد. دعا، دعا، دعا. نوری می‌خواند و ما می‌خوانیم و او را به‌سوی خانه‌اش مشایعت می‌کنیم خانه که نه، گلستانی که در همه روزهای عمر دانه‌دانه گل‌ها را در آن کاشته و عمارتی که خشت‌خشت آن با کارهای نیکش روی هم نهاده شده است. او می‌رود دامن‌کشان و ما زهر تنهایی چشان می‌رویم تا کتاب عمرش را این‌بار ورق‌به‌ورق آنچنان بخوانیم که همه قفل‌هایی که شکست و طلسم‌هایی که شکست و رمزهایی که گشود را با چشمانی شسته از غبار روزمرگی‌ها ببینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.