|

چون می‌روی بی من مرو!

سعید برآبادی : اکنون که اینجاییم و ایستاده‌ایم تا برای آخرین‌بار، یکی دیگر از شما دردانه‌های باخرز را روانه سردخانه کنیم، از خود می‌پرسیم که داستان از کجا شروع شد؟ از آن روزی که مهدی اخوان‌ثالث، از کشف زخمه‌های سمندری و شریف‌زاده، آن‌چنان به وجد می‌آید که می‌سراید: «قربان زخمه‌های تو، خون پاش و نغمه‌ریز/ سبزپری است اینکه می‌زنی یا شتر خجو؟» یا از آن روزی که یکی از بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان جهان، به محض دیدن اجرای دونفری شما، اقرار می‌کند که حاضر است همه عناوینش را بدهد و صدای شریف‌زاده یا مهارت دوتارنوازی سمندری را داشته باشد؟ کسی نمی‌داند، محمدابراهیم شریف‌زاده، سرو خرامانِ موسیقی خراسان‌جنوبی صبح شنبه را تاریک می‌کند و آن‌طور که خانواده‌اش می‌گویند «بعد از دو ماه کما»، جهان را از صدای خودش خالی کرده و سکوت قبرستان باخرز با او یکی می‌شود. این محمدابراهیم شریف‌زاده است که به دیدار دوست دیرینه‌اش می‌رود. می‌رود تا در آن‌سوی زخمه و آواز، سمندری را در آغوش بگیرد و رفاقت 60 ساله‌اش را با او در آن‌سوی زمان ادامه دهد و با هم بخوانند: «چون می‌روی بی من مرو/ ‌ای جان جان بی تن مرو/ وز چشم من بیرون مشو/ ‌ای شعله تابان من». شریف‌زاده در 80 سالگی درگذشت، کوهنی بود برای موسیقی مقامی اگر جایی برای مقایسه باشد. به‌لحاظ آوازی، صدای او، صدای منحصربه‌فردی بود، خشی که داشت به او اجازه می‌داد، سوزِ زندگی و مقامی را که می‌خواند در تلفظ واژه‌ها بیاورد و یاری لحنش، به دوتارنوازهای خراسان جنوبی اجازه می‌داد سراغ مقام‌هایی بروند که در پایین دسته خوانده می‌شوند. ای خاک، خاکِ نغمه‌ساز و زخمه‌پرورِ باخرز، ما اکنون به سوگواری به نزد تو می‌آییم و زانو بر تو می‌ساییم که بارِ اشک‌ها و لبخندهای ما از صفحه دوتار و حنجره‌های خشک به‌سوی سرزمین تربت‌جام روانه است؛ سرزمینِ «بهاره دخترعمو»، سرزمین مرد مرده‌شویی که اکنون جسد سردش را به دست مرده‌شوی دیگری می‌سپارد. راستی تنِ بی‌جان شریف‌زاده را که می‌خواهد بشوید؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.