بخشی از کنجکاویهای من
داوود علیبابایی-مدیرمسئول انتشارات امید فردا
آنچه امروز در رسانهها و فضای مجازی میبینم، آنچنان دردآور است که بهعنوان یک ناشر و یک نویسنده نتوانستم پا روی حق بگذارم و از انصاف نگویم. بنده مدیرمسئول انتشارات امید فردا هستم که در خرداد سال ۱۳۹۳به علت بدهی مالی (داشتن شاکی خصوصی) متأثر از کسادی بازار نشر و کتاب، به زندان افتادم. در تیر ماه که با قرار وثیقه به مرخصی آمدم، ناامید از شهر و خسته از روزگار دستبهقلم شدم. چون از همه مسئولان استمداد کرده و دست خالی برگشته بودم و مشکلات مالی چهار سال گریبانم را گرفته بود، دستبهقلم شدم و مقالهای در صفحه ۱۶ روزنامه وزین «شرق» مورخ ۹ تیرماه ۱۳۹۳ با عنوان «هشدار به مجامع فرهنگی» نوشتم و از 80 میلیون هموطن استمداد مالی طلبیدم. در آخرین روزهایی که خود را آماده بازگشت به اوین و زندان و سلول میکردم و دست از همه شسته بودم، از دفتر خانم دکتر آباد با من تماس گرفتند و گفتند: خانم دکتر دیروز در اتاق انتظار دندانپزشکی به صورت اتفاقی نامه استمداد شما را خوانده و به دنبال رضایت شاکی شما هستند. تا آن زمان نمیدانستم خانم دکتر آباد، حتی عضو شورای شهر هستند. نمیتوانستم باور کنم کسی که مرا ندیده و نمیشناسد و حتی بین من و ایشان از نظر تفکرات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی اختلاف فاحشی است، تنها با انگیزه انسانی، با این سرعت پیگیر نجات من از زندان است. بهخصوص وقتی که متوجه شدند من صاحب خانواده و فرزند دانشجو هستم.
در نهایت ایشان کل بدهی من به طلبکار را به مبلغ ۲۳ میلیون تومان تقبل کردند و تازه بعد از آزادی از زندان پی بردم این مبلغ از محل سود حاصل از کتاب ارزشمند «من زندهام» است. کتابی که نهتنها یک روایت مستند از بزرگترین رویداد تاریخی، اعتقادی و حماسی معاصر کشور عزیزمان است، بلکه یک مکتب و منش و مرام برای چگونهزندگیکردن نیز محسوب میشود. برای عرض تشکر به دفتر ایشان رفتم؛ متوجه شدم دو نفر برای گرفتن معرفینامه به صندوق الزهرا و کمکهزینه درمان نشستهاند. من هم که با آزادی از زندان تازه در اول راه جنگیدن با مشکلات معیشتی بودم، متقاضی وامی برای رفع بخشی از گرفتاریهای خود از همان صندوق شدم. وقتی به صندوق قرضالحسنه الزهرا مراجعه و از رئیس بانک تقاضای یک وام دیگر کردم، ایشان گفتند این حساب شخصی خانم دکتر آباد است و در این 10 سال با همین مبالغ اندک بیش از صدها نفر وام جهیزیه و اجاره مسکن و کمکهزینه تحصیلی دریافت کردهاند. بعدها که با خانواده و همسرش آشنا شدم و حکایت اسیرشدنش را خواندم؛ زمانی که در حال خروج بچههای بیسرپرست و یتیمخانه از زیر آتش جنگ به بیرون از شهر بوده، به اسارت درآمده است، متوجه انگیزه ایشان از راهاندازی یتیمخانهای در گوشهای از شهر تهران و سرپرستی 15 کودک بیسرپرست شدم که زندگی و عایداتش را آنجا هزینه میکند. آنچه گفتم، تنها بخشی از کنجکاویهای من است که هرازگاهی از برخورد با ایشان و اطرافیان دریافتهام. ایشان در خانه شخصی خود زندگی میکند و خانهای از شهرداری نگرفته است و خانه او یتیمخانه طلیعه مهر طه است که 15 کودک یتیم در آن زندگی میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.