آينه
كيهان گمشده بزرگ حسین شمسیان: دو روز قبل، آیتالله آملیلاریجانی، پرده از واقعیت درونی دولتمردان کنار زد. وی از چیزی گفت که نه پول میخواهد و نه زیرساخت. چیزی که تنها و تنها اندکی صداقت لازمه آن است. با خواندن آن سخنان خواهیم دانست که چرا مشکلات کشور در دولت یازدهم حل نشد و فرصتی تاریخی از دست رفت. آیتالله آملی، پس از آنکه از سخنان رئیسجمهور به دلیل متهمکردن دستگاه قضا به شکستن قلمها و بستن دهانها گلایه کرد، در اظهارنظری صریح خطاب به رئیسجمهور گفت: «برادر بزرگوار! شما خودتان شفاها یا کتبا، با واسطه یا بیواسطه بارها گفتهاید چرا با فلان روزنامه یا فلان سایت برخورد نمیکنید؟! یا نزد رهبری گلایه میکنید که چرا دستگاه قضائي با فلان روزنامه برخورد نکرده است؟! اما بین اهالی مطبوعات، ندای آزادی سرمیدهید!» یک بار دیگر این سخنان را بخوانید. این راز همه خلف وعدهها و بدعهدیهای دولت با مردم است. به یاد آورید که تنها دو روز قبل از سخنان رئیس قوه قضائیه، رئیسجمهور محترم در آئین گشایش نمایشگاه مطبوعات، در سخنانی آتشین، به دفاع جانانه از رسانهها پرداخت و از شکستن قلمها و بستن دهانها انتقاد کرد و آزادی بیان را شرط امنیت و آرامش جامعه اعلام کرد! مقایسه آن سخنان با این واقعیات از زبان رئیس قوه قضائیه، گویای آن است که در دولت آنچه گفته میشود با آنچه عمل میشود، فاصله دارد. فاصله اندکی به اندازه زمین تا آسمان!
ايران 4 دلیل ضرورت جذب مشارکت خارجی سعید لیلاز: اگر ما بخواهیم هم به صورت کامل به وضعیت پیش از تحریمها برگردیم و هم جبران عقبماندگیها در حوزه صنعت نفت و گاز را داشته باشیم به جذب سالانه افزون بر 50 میلیارد دلار سرمایهگذاری نیاز داریم. برای روشنشدن وضعیت باید وضعیت رقیب کشورمان را ترسیم کنم. برای نخستین بار بعد از سال 2013 میلادی و با رفع تحریمهای عراق، این کشور به عنوان رقیب جدی ما در اوپک توانست ایران را پشت سر بگذارد و یک میلیون بشکه نفت بیشتر از ما صادرات داشته باشد. درآمد سرانه هر عراقی از محل صادرات نفت پنجبرابر درآمد سرانه هر ایرانی است. این عمق عقبماندگی ما و کمبودهای ناشی از فقدان سرمایهگذاری در حوزه نفت و گاز ایران در طول یک دهه گذشته را میرساند. بنابراین هم به لحاظ ژئوپلیتیک و هم به لحاظ مؤلفههای تقویت اقتصاد ملی نیاز به جذب سرمایهگذاری یک نیاز مبرم و حیاتی محسوب میشود. سرمایهگذاری که شرکتها و بخشهای مختلف داخلی از تأمین آن عاجزند. در همین قراردادی که روز گذشته امضا شد و نزدیک به پنجمیلیارد دلار است، تأمین نزدیک به یکمیلیارد دلار آن برعهده شرکتهای داخلی است که تأمین همین مقدار از آن کار بسیار دشوار و چالشزایی محسوب میشود.
شهروند 2 پرسش بيپاسخ درباره انتخابات آمريكا عباس عبدی: انتخابات دركشورهاي توسعهيافته ازجمله آمريكا بهطور معمول به اين صورت نيست كه يك نامزد مثلا ٧٠درصد و ديگري ٣٠درصد آرا را به دست آورد. اين حد از تفاوت مربوط به جوامع توسعهنيافته و درحال توسعه است. دريك كشور توسعهيافته چنين تفاوتي در انتخابات رخ نخواهد داد. چرا؟ به دليل اينكه در فضاي آزاد سياسي و هنگامي كه قاعده رسيدن به قدرت، رأي و نظر مردم باشد، گروههاي سياسي هر لحظه خود را با اين خواست هماهنگ ميكنند و هر لحظه این کشورها درعمل نوعي انتخابات است و به محض تضعيف رأی يك گروه و حزب، اقدام به بازسازي خود براساس مطالبات عمومي ميكند. به همين دليل هميشه آراي دوطرف به يكديگر نزديك است. در نتيجه پيشبيني موفقيت يك فرد كار سادهاي نخواهد بود. بهويژه در ايالات متحده كه سازوكار انتخاباتي آن نيز تا حدي متفاوت است و ممكن است فردي كه رأي بيشتري بياورد، درنهايت بازنده شود، مثل انتخابات سال ٢٠٠٠ و پيروزي بوش پسر، ولي علت اصلي ناتواني نسبت به پيشبيني اين انتخابات خاص در جاي ديگري است. اين انتخابات در يك فضاي آرام و معمول برگزار نميشود. تا حدي فضای شكننده و حتي خشن و دوقطبي دارد. درچنين فضايي نظرسنجيهاي موجود نيز اعتبار كافي ندارد، حتي اگر اعتبارهم داشته باشد، لزوما آن چيزي نيست كه در روز رأيگيري در صندوق ريخته شود، چون هر اتفاقي يا هر خبر يا حتي احساسات گوناگون ممكن است افرادي را در آخرين لحظات به اتخاذ تصميمات متفاوتي سوق دهد. هنگامي كه تفاوت آرا در نظرسنجيها در حد ٢ تا ٣ تا ٥ درصد است، با فرض درستبودن نظرسنجيها، تغيير آراي دو تا سه درصد افراد ميتواند نتيجه را متفاوت كند و وقوع چنين تحولي در فضاي پيشگفته متصور است. ممكن است هيلاري با تفاوت آراي چشمگيري برنده شود و ممكن است بازنده هم بشود، هرچند الان اندكي از ترامپ پيش باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.