والله که زندگی بی «اماس» مرا حبس میشود
مریم پیمان
اوایل شب است. سوز و سرما همه را راهی خانه کرده و من را سرگردان خیابانهای تهران. سیاهیهای اربعین در و دیوار کوچهها را پوشانده است. سنت چلّههای ندیدن را خوب آموختم. چلّههایی که انتهایی ندارند و به هم پیوند خوردهاند. خنکی این روزهای شهر را نباید از دست داد. از ترس تابستانی که روزهای زیادی به آن مانده است، به پاییز چنگ زدم و حاضر نیستم لحظهای از خنکی آن دور باشم و در خانه بمانم. کارهایم را با خودم در پارکهای شهر حمل میکنم و میخوانم و مینویسم. لذت را با سلولها و استخوانهای دردناکم حس میکنم. صندلیهای سنگی سرد شهر به استخوانهای هیچ کس رحم نمیکنند. از جایم بلند میشوم. «یک کمکی به من کن» صدای مردی که از گرسنگی و نشئگی به خود میپیچد، ترس را در من بیدار میکند. تپش قلبم را میشنوم. ترسی در ذهنم توهم شادیام را تلخ میکند. خلأ عجیبی در من فریاد میزند؛ «والله که شهر بی«تو»» مرا حبس میشود/ آوارگی کوه و بیابانم آرزوست». نیمههای شب است. بالاخره بر تابوی بزرگ مسافرت کاری غلبه کردم. تمام سالهای گذشته از ترس خستگی، بیخوابی و فشار کاری از مأموریت فراری بودم. در سفرهای تفریحی هم باید ساعت خواب را تنظیم میکردم تا به جناب «اماس» برنخورد. اما این بار دیگر از این خبرها نیست. لجبازی هم در کار نیست. فقط باور کردم که شاید دیگر فرصت زندگیکردن را نداشته باشم و یاد گرفتهام که با ترسهایم مواجه شوم. همکارانم در خواباند و من در خیابانهای این شهر غریبه قدم میزنم. شهر خلوت و به قول دوست عزیزی «امن» است. خاطرات در کوچهها پژواک دارند. بعضی شهرها را باید بارها دید. صدای قدمهای هزاران مسافر در این شهر ثبت شده است. سنگفرشهای قدیمی زیر پاهایم سُر نمیخورند و با خیال راحت و آرام قدم میزنم. چند جوان با هم شعری را میخوانند که حتی یک کلمه هم از آن نمیفهمم. با خودم میخوانم؛ «گویاترم زِ بلبل اما زِ رَشک عام/ مُهرست بر دهانم و افغانم آرزوست». شب دارد تمام میشود. سرما و خستگی همه وجودم را در بر گرفته است. منتظر قطار نشستهام. هر آدمی به سفر نیاز دارد تا روح و جسمش را آرام کند. بیشتر افراد تابستانها به سفر میروند، اما اگر «اماس» داشته باشی، میدانی که هیچ زمانی برای سفر بهتر از پاییز و زمستان نیست و هیچ مقصدی بهتر از یک شهر خنک. همراهداشتن انواع داروها، استراحت به موقع، در معرض گرما قرارنگرفتن، خوردن غذاهای مقوی، آشامیدن آب زیاد، مراقبتهای اولیه بهداشتی، استفاده از تنقلات طبیعی مانند خرما و کشمش و... تنها بخشی از کارهایی است که برای بهترسفرکردن باید رعایت کرد. مهمتر از انتخاب زمان و مکان مناسب برای سفر، مراقبتهای دوران سفر است تا حداقل اگر در سفر همراه کسی هستید، او را نگران همسفر بیمارش نکنید. دکلمه گرمی در گوشم میخواند؛ «خود کار من گذشت زِ هر آرزو و آز/ از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست/ گوشم شنید قصه ایمان و مست شد/ کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.