|

باز باران، باز بدبختی

تندی باران یک‌ساعتی بیشتر طول نکشید، اما تهران در آستانه غرق‌شدن بود. پس، این گزارش، تکراری است از همان تکرارهای همیشگی تهران و آب‌گرفتگی‌هایش. بااین‌همه ماجرا چه بود؟ چرا شهری که این‌قدر برای اداره آن هزینه می‌شود، این‌قدر بر سر اداره آن جنجال وجود دارد و این‌همه خبر ضدونقیض از فساد آن منتشر می‌شود، در برابر یک باران ساده، نمی‌تواند از خودش، شهروندانش و تأسیساتش مراقبت کند؟ پاسخ‌های زیادی برای این سؤالات وجود دارد، اما به نظر می‌رسد تهران از بی‌توجهی رنج می‌برد؛ دوشنبه‌شب، اتوبان مدرس ترافیک یکپارچه‌ای را تحمل کرد، چرا؟ چون ماشین‌ها مجبور بودند با کمترین سرعت ممکن رانندگی کنند تا آب جاری شده روی آسفالت‌ها به این‌طرف و آن‌طرف نپاشد. این در حالی بود که جوهای دو طرف اتوبان خشک خشک بودند! پس این جوها قرار است چه‌کاری انجام بدهند وقتی که کانالی برای ورود آب از سطح خیابان به آنها وجود ندارد؟ برای موتوری‌ها چه حقی در نظر گرفته شده؟ مگر آنها شهروندان تهران نیستند؟ یا باید به جرمِ موتور‌سواری، خیس آب شوند؟ دوشنبه‌شب، پایین‌تر از میدان هفت‌تیر، پیک‌های موتوری یکی بعد از دیگری در چاله‌های آبی می‌افتادند که وسط خیابان حفر شده بود، اما به علت شدت بارش از دید آنها پنهان می‌ماند. درست است که همیشه صبح بعد از بارش، شهرداری تهران درباره رهاکردن زباله‌ها در جوهای آب به شهروندان شهر ایراد می‌گیرد، اما واقعیت این است که بخش عمده‌ای از این زباله‌ها از طریق باغچه‌های کوچکی که نظافت نشده‌اند به جوها سرازیر می‌شد. دلیل اثبات این مدعا هم اینکه نزدیک به دروازه‌دولت، جوها نه از زباله که از موش‌های در حال شنا میان دریایی از آب، انباشته شده بود. بااین‌حساب باید شاکر بارانی بود که گاهی می‌آید و سوراخ و سنبه‌های شهر را می‌شوید، شاید این تنها راه آشکارشدن وضعیت نگران‌کننده زندگی زیرزمینی موش‌ها در تهران باشد. بی‌آرتی‌ها و متروها در باران چه‌کاری می‌کنند؟ شهروندان که از خیر تاکسی‌ها گذشته‌اند و برایشان عادی شده است که هم‌زمان با شدت‌گرفتن باران، آنها هم کناری می‌زنند و استراحتی می‌کنند و به محض آرام‌شدن آسمان، دنبال دربستی هستند، اما بی‌آرتی‌ها و متروها چرا این‌قدر کم می‌شوند؟ گویی آنها نیز استراتژی خود را دارند. دوشنبه عصر و حوالی ساعت هفت، مدت‌زمان انتظار برای بی‌آرتی‌های تهرانپارس و میدان تجریش از ایستگاه چهارراه ولیعصر، نه پنج دقیقه که 10 دقیقه بود و همین باعث می‌شد اتوبوس‌هایی که به ایستگاه وارد می‌شوند، جایی برای سوزن‌انداختن نداشته باشند. عموم شهروندان تهران با انواع پیامک‌های شهرداری تهران مواجه شده‌اند؛ پیامک‌هایی که گاه موضوعات فرهنگی، گاه موضوعات سیاسی و اقتصادی و زمانی صرفا جنبه پرداخت عوارض و مالیات را دارند. چطور شهرداری تهران که توان مالی و امکانات زیرساختی ارسال پیامک به بیش از 12‌ میلیون جمعیت تهران را دارد، نمی‌تواند در این مواقع بحرانی با پیامکی ساده، مسیرهای خطرناک شهر را برای عابران هر روزه آن مشخص کند؟ سخت است به مردم پیامک زده شود و از آنها بخواهند که مثلا در راه رفتن به ولنجک دقت کنند چراکه ممکن است طعمه صاعقه شوند؟ سخت است که از مردم بخواهند در صورت افتادن عابری به جوها یا مسیل‌های شهر، چگونه او را نجات دهند؟ تا کی قرار است تهران به‌خاطر چند قطره باران، شهروندانش را تا استخوان آزار بدهد؟ چند ساعت باران آمده و به اقرار سازمان آتش‌نشانی، حداقل 88 حادثه به وقوع پیوسته؛ از پاره‌شدن و سقوط کابل‌های برق گرفته تا شکستن درختان. پس کی قرار است مردم از باران پاییزی لذت ببرند و خدا را شکر کنند که زمین تشنه پایتخت در حال سیراب‌شدن است؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.