|

گفت‌وگو با محمدسیفی و شهربانو منصوریان پس از قهرمانی در جام ‌جهانی ووشو

باید علم چینی‌ها را به دست بیاوریم

شرق: محسن محمدسیفی، یکی از ووشوکارانی است که هر بار برای تیم ملی ایران در آسیا و جهان به میدان رفته، به جز یک دوره، روی سکوی قهرمانی مسابقات بوده است. دو مدال طلای دوره بازی‌های آسیایی، بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قاره، یک طلا و یک نقره رقابت‌های قهرمانی جهان و دو مدال طلای پیکارهای جام ‌جهانی همه افتخارات ووشوکار وزن منهای 70 کیلوگرم تیم ملی سانداست. آخرین قهرمانی او به مسابقات جام ‌جهانی 2016 چین برمی‌گردد؛ جایی که تیم ملی ساندای کشورمان موفق شد با کسب چهار مدال طلا و سه نقره، بار دیگر بعد از چین، قدرت بلامنازع دنیا، در این رشته به عنوان نایب‌قهرمانی برسد. محمدسیفی درباره دومین حضورش در رقابت‌های جام ‌جهانی به «شرق» می‌گوید: «درست است که مسابقات جام ‌جهانی از قهرمانی جهان از نظر عنوان یک سطح پایین‌تر است؛ اما باید بگویم که در رشته ووشو دقیقا این موضوع برعکس است. در قهرمانی جهان 20 ورزشکار در هر وزن حضور دارند. این در حالی است که ووشوکارانی می‌توانند جواز حضور در رقابت‌های جام ‌جهانی را بگیرند که جزء چهار نفر اول مسابقات قهرمانی جهان باشند. این نشان می‌دهد که درواقع بهترین‌های دنیا در هر وزن می‌توانند در جام ‌جهانی حضور داشته باشند. با توجه به اینکه من چند وقت پیش هم توانستم قهرمان سال 2016 در وزن منهای70 کیلوگرم شوم، این مجوز را گرفتم. در مجموع 20 کشور در جام ‌جهانی چین حضور داشتند. میزبانی چینی‌ها به عنوان قدرت اصلی این رشته در جهان هم به‌خودی‌خود سطح رقابت‌ها را واقعا بالا برده بود که خوشبختانه ما توانستیم بعد از آنها نایب‌قهرمان شویم». تیم ملی ووشوی ایران در بخش ساندا در حالی از سال 2009 تاکنون در رقابت‌های قهرمانی جهان و جام ‌جهانی شرکت کرده است که همیشه بعد از چینی‌های صاحب‌نام، عنوان دومین تیم برتر دنیا را در اختیار داشته است. محمدسیفی اگرچه معتقد است چشم‌بادامی‌ها به واسطه ابداع این ورزش همیشه تکنیک و سبک منحصر‌به‌فرد خودشان را در این رشته رزمی خواهند داشت؛ اما به این موضوع هم اعتقاد دارد که ایران می‌تواند روزی سکوی قهرمانی جهان را از آنها بگیرد: «این‌طور نیست که ما در مسابقات انفرادی نتوانسته باشیم چینی‌ها را شکست بدهیم؛ اما چیزی که مسلم است، این است که همیشه در بخش تیمی قهرمان دنیا بوده‌اند؛ چون ووشو را خودشان ابداع کرده‌اند و مربیانی دارند که به‌هیچ‌وجه حاضر نیستند آنها را به ایران صادر کنند، برای اینکه ایران نزدیک‌ترین رقیب آنهاست. ما چیزی از لحاظ امکانات و برگزاری اردوها در کشور کم نداریم؛ اما برای اینکه بتوانیم روزی عنوان قهرمانی را از چینی‌ها بگیریم، باید یکی از مربیان صاحب‌سبک آنها را جذب کنیم. آقای حسین اجاقی، از قهرمانان بنام ایران در این رشته هستند که ما تاکنون تمام افتخارات‌مان را به واسطه مربیگری خوب ایشان به دست آورده‌ایم؛ اما باید بپذیریم برای اینکه روزی قدرت دنیا را از چینی‌ها بگیریم، باید از علم مربیان آنها استفاده کنیم». قهرمان ووشوی جهان آرزو می‌کند که ووشو تا المپیک 2024 به جمع رشته‌های المپیکی اضافه شود؛ هرچند که تا آن زمان دیگر عمر قهرمانی‌اش به پایان رسیده است: «در چند سال اخیر بسیار صحبت این بود که یک‌سری رشته‌ها مثل ووشو، کاراته و پینت‌بال المپیکی شوند. بیشتر از همه صحبت روی ووشو بود و رایزنی‌های زیادی هم از طرف فدراسیون‌های آسیایی و جهانی این رشته با کمیته بین‌المللی المپیک صورت گرفت؛ اما در نهایت این ژاپنی‌ها بودند که در این میدان رقابتی برنده شدند. آنها به‌دلیل اینکه میزبان المپیک 2020 هستند، توانستند رشته کاراته را که ورزش خودشان است المپیکی کنند و از این میزبانی نهایت استفاده را ببرند. امیدوارم که دست‌کم ووشو تا المپیک 2024 المپیکی شود؛ هرچند تا آن زمان دیگر من نیستم و نمی‌توانم حضور در این رویداد بزرگ را تجربه کنم. قطعا اگر ووشو المپیکی شود، تحول بزرگی در مدال‌آوری کاروان ورزش ایران در بازی‌های المپیک به وجود خواهد آمد؛ به‌ویژه اینکه کاراته ایران هم در دنیا صاحب قدرت است و در کنار ووشو با هم می‌توانند تعداد درخور ‌توجهی مدال طلا در المپیک کسب کنند». منصوریان: مبارزه‌کردن در چین خیلی سخت است شهربانو منصوریان نیز از ووشوکارانی است که تیم ملی ووشوی ساندای بانوان ایران به واسطه درخشش او در میادین مختلف سهم خوبی از مدال‌های طلای جهانی و آسیایی داشته است. او با سه مدال طلای قهرمانی جهانی و دو طلای جام ‌جهانی و دو طلای آسیا پرافتخارترین عضو این تیم است. سانداکار وزن منهای 65 کیلوگرم درباره قهرمانی‌اش در جام ‌جهانی چین می‌گوید: «واقعا مسابقات خوب و با کیفیتی را پشت‌ سر گذاشتیم. اول به دلیل اینکه چهار نفر برتر اول دنیا در آن شرکت داشتند، دوم اینکه قدرت بزرگ دنیا در این رشته میزبان رقابت‌ها بود. به جرئت باید بگویم ووشو در خون چینی‌هاست. همه به سالن مسابقات آمده بودند و تمام تیم‌ها را تشویق می‌کردند. این شور و هیجان‌ها باعث شده تا همه با انگیزه دوچندان مبارزه کنند. بازی فینال خود من واقعا سخت بود. حریف فیلیپینی‌ام آن‌قدر خوب من را آنالیز کرده بود که راند دوم را به او واگذار کردم؛ اما خدا را شکر که با تجربه‌ای که داشتم، توانستم بازی را جمع کنم و دوباره قهرمان شوم». منصوریان با بیان اینکه شرایط میزبانی خوب چینی‌ها قهرمانی را از ایرانی‌ها گرفت، گفت: «مسابقه‌دادن در چین با آن‌همه تماشاچی واقعا سخت است. بچه‌های ما در تیم مردان با اختلاف خیلی ناچیز دو راند را واگذار کردند؛ وگرنه چیزی تا قهرمانی فاصله نداشتیم. ما اگر چینی‌ها را می‌بریم یا به آنها می‌بازیم، با دو یا سه اختلاف امتیاز است. موضوع مهم‌تر این است که چینی‌ها در تالو هم خیلی قوی هستند. آنها علاوه بر اینکه در این رشته اعجوبه هستند، نیروهای زیادی هم در آن پرورش داده‌اند. این در حالی است که ما در تالو قدری از آنها عقب‌تریم. اگر مدال‌های دو رشته با هم محاسبه نمی‌شد، ما قطعا در ساندا قهرمان تیمی می‌شدیم». قهرمان ووشوی زنان جهان هم به زیرکی چینی‌ها درباره اعزام مربیان‌شان به ایران اشاره می‌کند و می‌گوید: «ما برخلاف تیم مردان همیشه مربی چینی زن در تیم داشتیم؛ اما حضور آنها هم ادامه‌دار نبوده. چینی‌ها برای اینکه نگذارند مربیان ما از علم مربیان‌شان کامل استفاده کنند، آنها را یک سال به یک سال به ایران می‌فرستند؛ البته همین تغییر مکرر مربیان هم به نفع ما بوده و هر بار که یک مربی جدیدی می‌آید، فن و تکنیک خودش را دارد و ما با همه تکنیک‌ها آشنا می‌شویم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.