نانِ تلخِ این حرفه را به دندان زدهام
علیاکبر قاضیزاده-استاد روزنامهنگاری
هر روزنامهنگاری که در برابر این پرسش قرار میگیرد، بسته به انتظاری که از زیست خود دارد، پاسخی به چرایی و چگونگی حضور خود در این حرفه خواهد داد. من از اینکه روزنامهنگارم، راضیام. نیمقرن است که با این شغل زندگی میکنم و با مقتضیاتش آشنایم؛ خوب و بدش را میشناسم، با خاطرات و ناامنیهایش، با نداریهایش کنار آمدهام و نانِ تلخ این حرفه را به دندان زدهام. پس چرا ناراضی باشم؟
در شرایط فعلی برای من قبیح است که بگویم از اینکه روزنامهنگار هستم رضایت ندارم، بههرحال زندگی من از این راه گذشته، فرزندانم را از طریق همین حرفه بزرگ کردهام و خودم نیز بهنوعی با همین شغل بزرگ شدهام. میدانید؟ روزنامهنگاری مثل یک داروی سکرآور است؛ اگرچه برای آدم ضرر دارد، اما مصرف آن عوارض جانبی دردناکی دارد، اما یک روزنامهنگار نمیتواند آن را کنار بگذارد. در این حرفه لحظاتی هست که به همه سختیهایش میارزد. اینکه در خیابان یکی شما را بشناسد، صدایتان کند و بگوید گزارشتان را خوانده و پسندیده، از نابترین لحظههای زندگی یک روزنامهنگار است. این لحظهای است که نمیشود آن را با دنیا عوض کرد. حالا چه فرقی میکند فرقانی باشید، صدیقی باشید، قاضیزاده باشید یا دیگران؟ هر روزنامهنگاری با همین لحظهها زنده است چراکه پای هیچگونه قدردانی مادیای در میان نیست، بلکه یک نوع رضایت قلبی و روحی است که چنین شغلی به شما هدیه خواهد داد. اگر صددرجه فقیرتر بودم، اگر مشکلاتی که در عالم مطبوعات ما هست، باز هم وجود داشته باشد و اگر صدها اگر دیگر در این شغل بود، باز هم من نمیتوانستم این لحظههای ترد شادمانی بیدریغ را با چیز دیگری در دنیا عوض کنم و شاید راز روزنامهنگارشدن در کِیفِ عمیقی باشد که همین لحظهها بر دل روزنامهنگار باقی میگذارند. این لحظهها هستند که به من نیرو میدهند؛ فردا نیز روزنامهنگاری را دوباره شروع کنم، دوباره بنویسم، بخوانم، تجربه کنم و تجربیاتم را به نسل بعد منتقل کنم و باز بنویسم، بنویسم، بنویسم و از نوشتن خستهنشوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.