|

آينه

اعتماد فضا طوری بود که اشغال سفارت را می‌طلبید عباس عبدی: گفته می‌شود که بعد از اشغال سفارت رابطه با آمریکا خراب شد اما باید توجه کرد که کشور‌ها براساس منافع با هم ارتباط دارند. کلاسیک‌ترین رئیس‌جمهور آمریکا ریگان است اما همین آدم اسلحه می‌فرستد و مشتاق رابطه با ایران می‌شود. آمریکا به دنبال منافعش است. ما در ایران فکر می‌کنیم دوست و دشمن دائمی داریم. همین اخیرا جان کری گفته با ایران متحد نیستیم اما منافع مشترک می‌توانیم داشته باشیم... . در مورد اشغال سفارت بحث بود از امام اجازه بگیریم یا نه. تحلیل این بود که این کار را نکنیم چون اجازه‌گرفتن از امام باعث می‌شد ایشان هم مسئولیت پیدا کند. از طرفی فکر می‌کردیم ایشان اگر موافق باشد هم نمی‌گفت. بنابراین در جمع‌بندی‌ها گفتیم اگر امام مخالف این کار بود بعد از اطلاع از نظر ایشان از سفارت آمریکا بیرون می‌رویم... احمدی‌نژاد، نماینده دانشگاه علم و صنعت و نماینده یک دانشگاه دیگر با اشغال سفارت مخالفت کرده بودند... . کسانی که معتقدند پشت سر اشغال سفارت کشورهای خارجی وجود داشتند، باید بینه (دلیل) بیاورند. یک‌عده دانشجو کاری انجام دادند و ربطی به خارجی‌ها نداشت؛ فضا طوری بود که اشغال سفارت را می‌طلبید. بحث من در مورد اشغال سفارت اصلا درستی و غلطی نیست. در سیاست معیار تشخیص کار درست چیست؟ سیاست دعوا بر سر منابع کمیاب است. اما این به معنای این نیست که جنگ کنید. سیاست‌مداری که جنگ را بگذارد کنار، همه‌ چیز را باخته است. جنگ و صلح را در واقعیت امر نمی‌توانیم از هم جدا کنیم. ما در مورد واقعیت اشغال سفارت می‌خواهیم بدانیم. در سیاست درست یا غلط را باید معیار‌گذاری کنیم. در سیاست بر حسب اینکه طرف مقابل چه پاسخ و واکنشی دارد ایده اولیه تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد.

ايران برنامه، جایگزین شبنامه عبدالکریم حسین‌زاده، نایب‌رئیس فراکسیون امید: بزنگاه‌هایی نظیر جلسات رأی‌ اعتماد در دوره سابق مجلس زمینه تنش‌ها و رفتارهای غیراستاندارد زیادی بود که عموما انواع «بگم بگم‌«ها و افشاگری‌های بی‌پشتوانه از مهم‌ترین شاخص‌های آنها بود. با آن وضعیت، خطوط اخلاقی، انسانی و اسلامی که همه معترف به رعایت آن بودند همواره در عمل مورد تخطی قرار می‌گرفت. اینکه در اولین محک جدی مجلس دهم این دست اقدامات و رفتارها نسبت به گذشته به کمترین سطح خود نزول پیدا کرد، می‌تواند نوید بازگشتی مبارک به سمت سیاست‌ورزی اخلاقی در کشور باشد. اتفاقی که در جریان بررسی رأی اعتماد سه وزیر جدید دولت در مجلس افتاد، این بود که به مراتب بیشتر از دوره قبل، برنامه‌های وزرا دیده شد و جلسات مشترک به سمت بحث‌های فنی رفت. پیامد چنین وضعیت و فضایی هم دو مورد بسیار حیاتی و اساسی خواهد بود. اول اینکه رفتارها و تقابل‌های سیاسی و فنی جدای از عوامل انگیزشی آنها وارد چارچوب مستدل حقوقی و قانونی خاصی می‌شوند. پیش از این اتهامات اثبات‌نشده، افشاگری‌های غالبا بدون سند و واژه‌سازی‌های سیاسی با هدف تخریب طرف مقابل با هدف برتری‌جستن در یک میدان رقابت کاری کرده بود تا جایگاه قانون در مناسبات ما تنزل چشمگیری پیدا کند. به یاد داریم که پخش شبنامه‌ها و فیلم‌های مختلف در محکومیت افراد بدون پشتوانه‌های حقوقی لازم تا چه اندازه قسمتی از نیروی انسانی باتجربه کشور را از گردونه خدمت خارج کرد. این وضعیت که بر بستر خودی و غیرخودی شدن افراد و نحله‌های فکری و سیاسی استوار بود، نتیجه‌ای جز دوقطبی‌شدن فضا و درعین‌حال ازبین‌رفتن ملاک‌ها و معیارهای تشخیص در یک رقابت‌ نداشت. رفتن به سمت معیارهای فنی برای قضاوت در چارچوب قانون مستقیما تأثیری بسزا بر وفاق ملی در کشور و جامعه دارد. چراکه در صورت تثبیت چنین موقعیتی نفربه‌نفر جامعه خود را مصون در چارچوب قانون دیده و مطمئن می‌گردند که در همین چارچوب امکان بروز شایستگی‌های خویش را دارند. نهادینه‌شدن این رویکرد هم منافع بلندمدت ملی را تضمین می‌کند و هم امکان استفاده وسیع از نیروی انسانی کشور را فراهم می‌گرداند. چراکه در این وضعیت شایستگی‌ها محل قضاوت و داوری هستند نه خصوصیت‌ها و گرایش‌های فردی. اما خلق موقعیت روز سه‌شنبه در مجلس از یک زاویه دیگر هم محل اعتبار و اهمیت است و آن را باید خلق موقعیت گفت‌وگو دانست. موقعیتی که در آن حرف‌ها و استدلال‌ها شنیده می‌شوند و تصمیم در پی آن قرار می‌گیرد. در فرهنگ گفت‌وگو هیچ استدلال و منطقی از قبل محکوم نیست و هیچ منطقی نیز برنده از پیش تعیین‌شده نخواهد بود. فضای روز سه‌شنبه مجلس نشان داد که چنین وضعیتی در دسترس ما قرار دارد و چندان از ما دور نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.