منصور پورحیدری نجیبزادهای وفادار
غفار رخشا
این روزها خبر وخامت بیماری منصور پورحیدری، پرافتخارترین مربی باشگاه استقلال، برای هر شنونده ورزشدوستی ناراحتکننده است. پورحیدری را همگان پدر باشگاه استقلال میدانند، از این جهت که وفاداری و تعصب خود را به این باشگاه، بدون کوچکترین حاشیه و سروصدایی بارها در قلب هواداران این تیم منقش کرده است. در کشور ما ارج و منزلت قهرمانان زمانی هویدا میشود که یا در بستر بیماری قرار دارند یا از دنیا رفتهاند، بزرگانی همچون؛ مرحوم ناصر حجازی، محراب شاهرخی، حمید شیرزادگان، غلامحسین مظلومی و... که در این مقال نمیگنجد. اهالی قدیمی فوتبال به نیکی از دوران فعالیت ایشان بهعنوان فوتبالیست، یاد میکنند که علاوه بر تعصب وی به تیم خود، از رفتار و منش مثالزدنی برخوردار بود. با نگاهی اجمالی به زندگی فوتبالی منصور پورحیدری، باوجود حضور متعدد ایشان در سمتهای مختلف اعم از بازیکن، مربی، سرمربی، سرپرست، مدیرفنی، عضو هیأتمدیره و... در باشگاه استقلال شاهد کمترین مسائل حاشیهای حول ایشان بودیم. چیزی که در اینجا میتوان بررسی کرد، تفاوت رفتاری دو نسل متفاوتی است که تاکنون در عرصه مربیگری فوتبال کشور به فعالیت پرداختهاند. نسل صادق، بیریا، پرتلاش و پرافتخاری که دستپرورده رایکوف و راجرز بودند، سالها برای فوتبال کشور افتخارآفرینی کردند. از طرفی نسل مربیان امروزی کمترین شباهت رفتاری را به مربیان پرافتخار گذشته ما دارند؛ مربیانی که با توجه به مقتضیات زمانی و شرایط موجود، اکثرا در گیرودار حواشی فوتبال نقش مستقیم یا غیرمستقیم دارند. امثال پورحیدری اهل جنجال و حاشیهسازی نبودند، حلقه و دسته خاصی بهعنوان مرید دور خود نبستند، نهتنها باشگاه خود را بهخاطر پول به مقصد دیگری ترک نمیکردند، بلکه با تمکن مالی خویش در دوران پر تلاطم دهه 70 در مصارف باشگاه سهیم بودند، هیچگاه انگ تبانی به بازیکنی از جانب آنها شنیده نشد، در زمان مربیگری در کنار زمین با نهایت احترام و بزرگمنشی و نه جنبوجوش، همواره نماد شخصیت وزین و ستودنی بودند، از احترام به رقیب دیرینه و هواداران فهیم آنها دست نکشیدند و برای جلب توجه به رنگ آبی و قرمز برچسب نمیزدند بهنحویکه هواداران رقیب دیرینه در این ایام طاقتفرسای بیماری، وی را مورد لطف خود قرار دادند و «گندمنمای جوفروش نبودند»... . اینکه حواشی و اتفاقات امروزی فوتبال بهخاطر شرایط روز جامعه و پیشرفتهای تکنولوژی و سطح آگاهی مردم با دهههای قبل قابل قیاس نیست، امری پذیرفتهشده و بدیهی است اما، نسل فعلی اگر به ارج و منزلت امثال پورحیدری خوب بنگرند، رهیافتی به سوی بزرگمنشی خواهند یافت که آیندگان به نیکی از آنها یاد میکنند. «قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند / بس خجالت که ازین حاصل اوقات بریم». امید است بزرگان و افتخارآفرینان فوتبال کشور تا زنده هستند مورد احترام و توجه مسئولان قرار گیرند، نه وقتی که بر روی تخت بیمارستانها با گرفتن عکسهای یادگاری و برپایی نکوداشتهای بیحضور از آنها یاد شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.