درباره فضلالله توکل
هیچگاه فراموش نخواهد شد
فروغ بهمنپور
روز و ماه و سالش خیلی مهم نیست... آنچه دل من را به عنوان یکی از شیفتگان موسیقی گرم میکند، حضور فرخندهاش است در عرصه «هنر».
«فضلالله توکل» هنرمندی است بزرگ، متعلق به نسل پرمهر برنامه «گلها» که سرزمین ما همیشه با احترام و حسرت از آنها یاد خواهد کرد و البته سهم «استاد» توکل در پاکیزگی این برنامه هیچگاه فراموش نخواهد شد. «مضراب»های سنجیده و آراسته او ریشههای عمیقی دارد از همنشینی او با گامهای بلندی مانند غلامحسین بنان، حسین قوامی، پرویز یاحقی، جلیل شهناز، نادر گلچین، اسدالله ملک، محمدیخوانساری، فرهنگ شریف و بزرگانی از این سطح. آثار برجایمانده (و البته در دست انتشار) او نمایی است از هنرمندی ساده و بیادعایش و «نوا»ی خوشآهنگ استاد یادگاری است از حضور ارزشمند هنرمندان قدیمی و توانایی او در پدیدارکردن فضاهایی پر از نوستالژی قابل احترام و البته ستایش. ملودیهایش هم چشماندازی است از تکنیکهای قوی، استایل زیبا و پرحسوحال که حالا بهسختی میتوان نمونههایی از این دست را بین آثار خلقشده این روزگار پیدا کرد. علاوه بر همه اینها استاد توکل در همه عمر هنری خود نه یک نوازنده صرف ساز سنتور و یک آهنگساز خلاق بلکه پژوهشگری است کنجکاو که حاصل تکاپوی او در همه این سالها سرودن دهها ترانه ارزشمند با مضامین مختلف اجتماعی، اخلاقی و عاطفی است که امید است ناشری پیدا شود تا غباری از روی دستنوشتههای استاد بزداید. آن وقت است که ما دوباره ترانه خوب میشنویم و روزگارمان خوش میشود. من فضلالله توکل را دوست دارم؛ او نهتنها یادگار ارزشمند موسیقی قدیم ماست که از آخرین بازماندههای مردم شریف و اصیل خیابان شهباز است، همانجا که خاستگاه اکبر گلپایگانی، ایرج، وفاییها، جهانگیر ملک و ... بود. امروز روز عزیزی است. آمدن... بودن و ماندن او را به همه اهالی هنر تبریک میگویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.