|

پول‌های آلوده

امیرحسین علم‌الهدی

بدون شک وجود پول‌های آلوده در هر فعالیتی تبعات منفی دارد و بالطبع این پول‌ها دارای اثرات به‌شدت مخربی است؛ حال این پول‌ها وقتی وارد حوزه فرهنگ می‌شود، طبیعتا اثرات منفی آن چند برابر سایر فعالیت‌ها است. اطلاع دقیقی از میزان وجود پول‌های آلوده در تولیدات این سرمایه‌گذار در دست نیست و نمی‌دانیم میزان سرمایه شخصی این سرمایه‌گذار چه نسبتی با اتفاقات صندوق ذخیره فرهنگیان دارد و چاره‌ای نداریم که منتظر رسیدگی به پرونده ایشان از سوی مراجع ذی‌ربط باشیم تا بهتر بتوانیم اظهارنظر کنیم. قصدم از انشای این یادداشت، رفتار تعدادی از سینماگران است با «سرمایه»، چه پاک و چه غیرپاک. از نظر این عزیزان، تا‌زمانی‌که این سرمایه در خدمت تولیدات این سینماگران باشد، خب طبیعی است که از آن سرمایه نه بوی پول‌شویی به مشام می‌رسد و نه آلوده است و در‌زمانی‌که آن سرمایه از آن «آن» سینماگر نشود، آن سرمایه هم آلوده است و هم بوی پول‌شویی به مشام می‌رسد! از طرف دیگر، خیلی از عزیزان سینماگر افزایش دستمزد بازیگران را به دلیلی، این پول‌های نامشروع می‌دانند و نه متحد‌نبودن تولید‌کنندگان فیلم در ایران. حداقل ناظران بر رفتار سینماگران بهتر از همه می‌دانند که دلیل اصلی افزایش دستمزد بازیگران، انشقاق در صنوف تولید‌کننده فیلم و منافع شخصی تعدادی از این سینماگران است و همه می‌دانیم در صورت اتحاد تولید‌کنندگان فیلم، می‌توانیم شاهد کنترل دستمزد بازیگران باشیم. فارغ از توجه به ارجحیت منافع شخصی بر منافع کلی سینمای ایران از سوی عده‌ای قلیل از سینماگران، نکته‌ای که نباید از آن به راحتی بگذریم، رفتار تعدادی از عزیزان تولید‌کننده فیلم با سرمایه‌گذاران به اصطلاح با سرمایه پاک در سینما است. در سه دهه گذشته، دست‌اندرکاران سینما در زمان‌هایی با اسامی سرمایه‌گذارانی مواجه می‌شوند که با انگیزه‌های کاملا شخصی یا اقتصادی وارد سینما می‌شوند؛ اما بعد از یک یا دو فیلم، چنان نقره‌داغ می‌شوند که عطای سینما را به لقایش می‌بخشند و دیگر حاضر نمی‌شوند نامی از سینما در فهرست سرمایه‌گذاری‌هایشان دیده شود! تاریخ سینما پر است از این سرمایه‌گذاران که شکست اقتصادی می‌خورند و براساس تحلیل‌ها در این درِ باغ سبز نشان‌دادن‌ها، به‌جز تأمین منافع شخصی آن سینماگر، هیچ دستاورد دیگری مدنظر نبوده است و به نظرم این نوع تحقیر سرمایه و محترم‌نشمردن آن به‌مراتب از سم حاکم بر سرمایه‌های آلوده خطرناک‌تر است و با توجه به اینکه سینمای ایران به‌شدت نیاز به سرمایه دارد، هم سرمایه‌های پاک، دچار «پول‌شویی» تعدادی قلیلی از سینماگران جعلی می‌شوند و هم سرمایه‌های آلوده، منشأ «پول‌شویی» در سینما شده‌اند! در‌این‌بین سینمای ایران بازنده اصلی جذب سرمایه خواهد بود که هست... . به‌هرحال، یادمان باشد مخاطب با فیلم تمام‌شده طرف است و برای دیدن آن فیلم، نمی‌خواهد از نوع سرمایه‌گذاری مطلع شود و کیفیت فیلم فارغ از نوع کیفیت سرمایه جذب‌شده در آن، برای سینما مهم‌تر است و اجازه بدهیم تحقیق و تفحص در نوع پول‌های آلوده، به مراکز ذی‌ربط و قضائی محول شود و نهادهای صنفی به دلیل رقابت‌های اعضا برای جذب سرمایه برای تولیدات سینمایی نمی‌توانند مجاز به تحقیق و تفحص از نوع سرمایه باشند؛ چون غیر از این سیاست، جذب‌نشدن سرمایه از سوی تعدادی از اعضا، به‌معنای آلوده‌بودن آن سرمایه نزد همکاران خواهد بود!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.