|

گفت‌وگو با پرویز تناولی

حیف است گنجینه سرزمین ما حبس بماند

بهناز شیربانی: ارسال گنجینه موزه هنرهای معاصر به برلین و رم بهانه گفت‌وگو با پرویز تناولی، هنرمند صاحب‌نام ایرانی شد. اتفاقی که از زمان مطرح‌شدن تا به امروز مخالفان و موافقان خود را داشته و درباره چگونگی انتقال آثار و خطرات آن حرف و حدیث بسیار است. از سوی دیگر موافقان معتقدند مبادلات فرهنگی اتفاقی است که سال‌هاست به دست فراموشی سپرده شده. به این واسطه می‌توان خلأ سالیان گذشته را جبران کرد. اقدام اخیر موزه هنر معاصر در به‌نمایش‌گذاشتن بخشی از مجموعه ارزشمند خود در موزه‌های معتبر اروپا ستودنی است. بهره‌مندکردن جهانیان از دیدار آثاری که سالیانی دراز در خفا بود، پیامی است از صلح و دوستی کشورمان. امر مثبت دیگر این اقدام، ارسال متساوی آثاری از هنرمندان معاصر کشورمان است که به موازات آثار غربی در معرض دید همگان قرار خواهد گرفت و اعتبار بیشتری را به ارمغان خواهد آورد. درباره نگرانی هنرمندان و هنردوستان، بجاست اولیای موزه هنر معاصر به تشریح قرارداد قرص و محکمی که برای حفظ و نگهداری آثار و بازگشت آنها به وطن بسته‌اند، بپردازند و این نگرانی‌ها را زائل کنند؛ هرچند مبادلات آثار گران‌بها بین موزه‌ها امری رایج است و تاکنون نشانه‌ای از خدعه و خیانت دیده نشده است. در ادامه صحبت‌های پرویز تناولی را دراین‌باره می‌خوانید.

ارسال گنجینه موزه هنرهای معاصر به کشورهای دیگر اتفاقی است که در روزهای اخیر بحث و نظرهای متفاوتی میان هنرمندان داشته است. نظر شما درباره اینکه مردم دیگر کشورها این آثار را ببینند، چیست؟ نمایش این آثار در دیگر کشورها مثل نمایشگاه برلین اتفاق خوبی است و به‌شدت با آن موافقم. فکر می‌کنید تا چه حد نگرانی برخی بابت بازنگشتن این آثار درست است؟ به نظرم تمام محکم کاری‌ها انجام شده است، به‌هرحال قواعد نقل و انتقال گنجینه آثار هنری اتفاقی است که در تمام دنیا مرسوم است و از هر لحاظ می‌توان پیش‌بینی‌های لازم را برای این اتفاق داشت. از طرف دیگر آلمانی‌ها هم زحمت بسیاری برای این نمایشگاه کشیده‌اند. بررسی تمام جوانب این کار نشان می‌دهد اتفاق خوب و درستی در حال انجام است و باید از آن استقبال کرد. در بخشی از صحبت‌هایتان به این موضوع اشاره کردید که چنین مراوده‌های فرهنگی در تمام دنیا رایج و مرسوم است، اما خب سال‌ها ایران از این مراودات دور بوده و شاید در بدو امر همین موضوع کمی ایجاد نگرانی می‌کند... . بله، نقل‌وانتقال آثار هنری و نمایش آن در کشورهای مختلف امری مرسوم است. موزه‌ها از هم کار قرض می‌گیرند و نمایش می‌دهند. شایعاتی که اخیرا از برخی افراد در ارتباط با کپی‌کردن آثار و نگرانی بابت این مورد شنیدم کمی برایم عجیب است و برای من پذیرفتنی نیست. اگر کمی به این موارد آشنا باشیم، می‌توان متوجه شد دست به این کارها زده نمی‌شود و همان‌طور که آثار را قرض می‌گیرند همان‌طور نیز پس خواهند داد. به عقیده من چنین مراوداتی به‌شدت در روابط اجتماعی و سیاسی کشورها تأثیر‌گذار است. حیف است گنجینه پربار سرزمین ما حبس بماند و تمام مردم دنیا از دیدن چنین گنجینه با ارزشی محروم بمانند. پس فکر می‌کنید بسیاری از کشورها با فرهنگ ما به معنی واقعی آشنایی ندارند؟ بله، اگر صریح صحبت کنم، باید به این موضوع اشاره کنم که بسیاری از مردمان دیگر کشورها و غربی‌ها با تاریخ معاصر ایران آشنایی ندارند. هنوز هم وقتی به فرهنگ ایران اشاره می‌کنند، حافظ، سعدی و فردوسی برای آنها پررنگ است؛ درحالی‌که هنر معاصر ما در تمام زمینه‌ها رشد درخور توجهی داشته است و پیشرفت‌های خوبی حاصل شده است و تحسین‌برانگیز است. غربی‌ها برای هنر ما ایرانی‌ها احترام بسیاری قائل هستند و بهتر است که ما هم هنر معاصرمان را به دیگر کشورها عرضه و دیگران را با هنر ایران آشنا کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.