|

محمد سلامتي:

حمايت از مقاومت در لبنان و سوريه نقشي مؤثر در برجام داشت

محمد سلامتي، عضو شوراي‌عالي سياست‌گذاري اصلاح‌طلبان، در مصاحبه‌اي که با خبرگزاري ايرنا انجام داده، درباره موضوعات مختلفي از جمله انتخابات رياست‌جمهوري و نيز نقش ايران در حمايت از مقاومت در لبنان و سوريه صحبت کرده که اهم آن در پي مي‌آيد. اين گفت‌وگو را ناصر غضنفري انجام داده است. آمريکا، سد راه برجام شده است و آن‌هم نه مردم و نمايندگان واقعي اين کشور؛ بلکه مديران و مسئولاني که تحت تسلط صهيونيسم هستند و تحت تطميع يا تهديد آنها قرار دارند. به‌عبارت‌ساده‌تر، بسياري از مسئولان آمريکا منافع ملي‌شان را در نظر نمي‌گيرند بلکه منافع امنيتي صهيونيسم را دنبال مي‌کنند. در اروپا هم صهيونيسم همين شيوه را در پيش گرفته است. البته همان‌طور که تاريخ بارها نشان داده است، اين شيوه عمل صهيونيسم در درازمدت موجب نفرت از آن شده و برخورد ملت‌ها و دولت‌ها را به‌دنبال دارد بنابراين نبايد توقع زيادي داشت. از طرفي، همين مسئله به‌تدريج موجب خواهد شد ملي‌گراهاي آمريکايي احساس کنند از نظر اقتصادي، سياسي و حيثيتي زير سؤال رفته‌اند که نتيجه آن اين خواهد بود که در ميان‌مدت باعث افزايش شکاف بين مسئولان آمريکايي مي‌شود. درمجموع، اين شيوه مديريت آمريکا دوام ندارد چون با ماهيت سرمايه‌داري که بنيان اين کشور را تشکيل مي‌دهد در تضاد است. سرمايه‌داري اصولا دنبال کسب منافع مادي بيشتر است ولي شيوه‌اي که برخي سياست‌مداران آمريکايي در پيش گرفته‌اند، فقط منافع اسرائيل را تأمين مي‌کند و به منفعت اقتصادي آمريکا لطمه مي‌زند. اين مسئله همچنين باعث شکاف بين اروپاييان و نيز کشورهايي مانند ژاپن و هند با آمريکا خواهد شد چراکه اين کشورها براي حل مسائل مالي و بهبود وضعيت اقتصادي خود، خواهان معامله با ايران هستند، اما آمريکا مانع‌تراشي مي‌کند. آنها تا مدتي دندان به جگر خواهند گذاشت، ولي نه براي هميشه. من معتقدم اگر برجامي هم در کار نبود، آمريکا با ايران وارد جنگ نمي‌شد چون آمريکا به‌ويژه بعد از حمله به افغانستان و عراق متوجه شد که ايجاد يک جنگ جديد برايش ضرراندرضرر است. به نظر من، اگر برجام اجرا نمي‌شد، فقط فشارهاي بسيار بيشتري بر ايران وارد مي‌شد و کشورهاي مختلف هم در اين راه حداقل در کوتاه‌مدت با آمريکا همراهي مي‌کردند که اين به ضرر کشورمان بود، ولي جنگ نمي‌شد چون در ميان‌مدت دچار تضاد منافع اساسي مي‌شدند و اين وضعيت، ادامه کار را ناممکن مي‌کرد. هيچ‌کدام از دولت‌هاي پس از انقلاب در حوزه سياست خارجي دستاوردي در حد و اندازه برجام نداشته‌اند. البته در اينجا به اين نکته مهم بايد اشاره کنم که اين دستاورد را نبايد فقط دستاورد دولت به حساب آورد بلکه دستاورد کل نظام محسوب مي‌شود چون اولا اراده نظام پشتيبان آن بود، ثانيا نبايد تحقق آن را فقط منتج از تلاش‌هاي ديپلماتيک دانست؛ گرچه واقعا آن تلاش‌ها بسيار مؤثر و مثال‌زدني شد؛ بلکه موفقيت ايران در لبنان، فلسطين، عراق، سوريه و... درخصوص مبارزه با تروريسم و حمايت از جبهه مقاومت نقش اساسي در انجام برجام داشته است. بارهاوبارها درجريان مذاکرات مترصد بودند در عرصه نظامي موقعيت برتري کسب کنند تا در مذاکرات از موضع بالاتري برخورد کنند. عمدتا علت اصلي به‌تأخيرانداختن مذاکرات و کندکردن آن همين امر بوده است. بنابراين، برجام بعد از وحدت نظر مجموعه حاکميت، حاصل دو عامل مهم قدرت نظامي و قدرت سياسي بود. بدنه اصيل اصولگرايان به‌مراتب بيشتر مي‌تواند اقتدار نظام را از طريق نظامي تقويت کند و متقابلا بدنه اصيل اصلاح‌طلبي بهتر مي‌تواند تضمين‌کننده پيشرفت کشور بوده و اقتدار سياسي و اقتصادي را به ارمغان بياورد. (اينکه از بدنه اصيل دو جناح ياد مي‌شود، به‌منظور جداکردن عناصر فرصت‌طلب و سودجو در آنهاست). اصولگرايان ميانه هم به آقاي روحاني اعتقاد دارند و به ايشان رأي خواهند داد. هرچند ممکن است تعدادشان کم و زياد شود، اما آقاي روحاني بي‌ترديد از سوي برخي اصولگرايان معتدل مورد حمايت قرار خواهد گرفت. ضمنا بخشي از اصولگرايان که سال 92 به روحاني رأي دادند، باز هم آمادگي رأي‌دادن به ايشان را دارند. کفگير اصولگرايان به‌ويژه به‌خاطر حمايت‌هاي جدي که از دولت‌هاي نهم و دهم کردند، به ته ديگ خورده است و به اين زودي نمي‌توانند اعتماد مردم را به خود جلب کنند، بنابراين دستشان خالي است. به‌همين‌دليل ممکن است بعضي از آنها سراغ نامزدي بروند که 30 تا 40 درصد با آنها هماهنگي فکري و عملي دارد و آن کسي جز روحاني نيست. روحاني در اين سه سال کاري نکرده است که اصولگراياني را که از وي حمايت مي‌کردند از خود براند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.