سوزوگداز بختیاری
سهراب پورناظری: در راه اهواز به اصفهان از مکانهایی گذر کردم که منزلگاه کهنترین اقوام ایرانی؛ یعنی لرهای بختیاری بود. گورستانهای بسیار در مسیر بود که در هرکدام، شاید بیش از 10 «شیر سنگی کهن» دیده میشد. در آیین میتراییسم، این شیرها روی گور مردانی که به مقام «شیر» میرسیدند، بنا میشده است. احساس غریبی بود. همانطور که دوستانم میدانند، من دلباخته ایرانم و سرزمین پارسی که گهواره آیین مهر و مهرپرستی است؛ آیینی که در هزارههای قبل از اسلام و مسیحیت، آیین زندگی جغرافیای وسیعی از آدمیان کره خاکی بوده است و مهد آن سرزمین پارسیها و پارسایان یا ایران و با سلاح مهر و عشق، پهنه دل و روح و جان انسانهای سرای خاک را درنوردیده. دریغ است که بسیاری از ما ایرانیها، حتی کمترین دانشی درباره این آیین که شناسنامه اصلی ماست نداریم؛ هرچند این آیین تا به امروز پابهپای این سرزمین و مردمانش در مرزهای ایران گذشته همراه بوده و به اشکال گوناگون در زندگی و آداب و رسوم و ایمان ما حضور پررنگ داشته و همین تفاوت این تمدن با دیگر تمدنها چون «مصر» است و ما توانستهایم شخصیت خود را تا امروز چون آیین نوروز و زبان فارسی و ... حفظ کنیم. دراینمیان موسیقی لرستان، نقش مهمی در بازگوکردن این مفاهیم دارد. این موسیقی از همین فرهنگ و موسیقی برآمده است و دراینمیان، صدای جاودان استاد «ملکمحمد مسعودی» که یکی از مهمترین خوانندگان این قوم تاریخی است. ایشان بههمراه استاد «محمدعلی کیانینژاد» در دهههای گذشته کارهای بسیار زیبایی را روانه خانه ایرانیها کردند که از آنها «مندیر» و «پیر مغان» در ذهنم جاودانه است. «مندیر»، تصانیفی بکر و پرسوزوگداز از موسیقی بختیاری با آوازهای کمنظیر مسعودی را در دل خود جای داده که همواره در ذهنم جاودانه است. به شما نیز توصیه میکنم تا گوشتان را با این اثر، پرآهنگ کنید که برآمده از فرهنگ اصیل ایرانی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.