آگاهی و امید برای یک کروموزوم اضافه
یاسمن آقایی : ماه اکتبر، ماه اطلاعرسانی درباره سندرم داون است؛ جشنی برای تواناییها، نه بیان ناتوانیها. من مادری با فرزند دارای اختلال سندرم داون هستم؛ مادری که میخواهد تجربهاش را با دیگران در میان بگذارد؛ مادری که وقتی میبیند پسرش با تواناییهایی که دارد به تفکرات غلط بعضی افراد ضربه میزند خوشحال می شوم! سندرم داون چیز ترسناکی نیست و از آن مهمتر اینکه ما نباید آنان را با این اصطلاح صدا کنیم. او قبل از هرچیزی و مهمتر از هرچیزی انسان است و بعد دچار یک اختلال ژنتیکی شده و همراهش هست حتی وقتی بعضیها از جمله خدا «شفا بده» استفاده میکنند، فورا جواب میدهم پسر من مریض نیست، پسر من متفاوت است و این تفاوت، مریضی تلقی نمیشود. این یک کروموزوم اضافه است؛ به همین سادگی، چرا برای بعضیها متفاوتبودن سخت است؟! قبلا که کوچکتر بود، از من میپرسیدند: غذا میتواند بخورد؟ بازی میتواند بکند؟ شناختی از محیط و اطراف دارد؟ از همه بدتر هنگام ثبتنام در مهدکودک این جمله را شنیدم که ما برای سندرم داون امکانات کافی نداریم! همه این چیزها و بیشتر از اینها به من گفته شده و همه اینها به من نشان داد که متأسفانه چقدر سندرم داون ناشناخته است! افراد دارای اختلال سندرم داون در بعضی مراحل آموزشی یا حرکاتی نسبت به همسنوسالهای خود تأخیر دارند. آنان هم مثل هر فرد دیگری آموزش میبینند، ولی براساس توان خودشان و این چیزی عادی است که برای داشتن کروموزوم اضافه، کارهای اضافهای هم باید انجام دهند. شعار ما در خانواده همیشه این بوده که: «میتوانی انجام بدهی، فقط کافی است از صمیم قلبت بگویی من میتوانم، آنوقت میتوانی». بله همه میتوانند، به شرط اینکه جامعه اجازه بدهد. شاید بتوانیم با همین جملات افکار غلط را محو کنیم و دنیای زیباتری برای همه و به یاری هم بسازیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.