|

بایدها و نبایدهای ورزشکاری

مریم پیمان

آرام نمی‌شود. تنها 15 دقیقه دویدم. آرام و نرم. با اپلیکیشن تلفن همراه تپش قلبم را اندازه می‌گیرم. گلویم از شدت عفونت می‌سوزد و نفس‌نفس‌زدن را سخت کرده است. 81 ضربان بدی نیست، اما با وجود قرص‌های کنترل‌کننده ضربان، زیاد است. بعد از مدت‌ها، لباس ورزشی تنم کردم و آرام از خانه تا پارک را دویدم. حس خوبی بود. آن‌قدر توان دارم که با نسیم خنک پاییزی همراه شوم. به این حس قدرت و توانایی نیاز دارم. آرام و یکنواخت. به میانه پارک نرسیده، ایستادم. چشم‌هایم تار شد. قدم زدم. سرعت بازوبسته‌شدن دریچه‌های قلب دست من نبود. خون به‌سرعت در رگ‌هایم چرخید. کرختی بدنم را گرفت. نفس عمیق و هوای سرد هم آرامم نکرد. شادی‌ام کوتاه بود. سِری در صورت و دست‌هایم مهم‌تر از هر مشکل دیگری شدند. کمی می‌ترسم از بهترنشدن و تنهابودن در نیمه‌های شب در پارک. صدای موسیقی را بالا می‌برم تا صدای تپش قلبم کلافه‌ام نکند؛ «گاه و بی‌گاه پُر از پنجره‌های خطرم/ به سَرم می‌زند این مرتبه حتما بپرم».

تپش قلبم کمی آرام شده است. آرام با صدای تقه کلید در را باز می‌کنم. همه اهالی ساختمان خوابند. هنوز صدای قلبم بیشتر از حد معمول است. خودم را سرزنش می‌کنم برای ورزش حساب‌نشده و بدون برنامه‌ام. وقتی به چند دقیقه شادی دویدن فکر می‌کنم دلم آرام می‌گیرد و شاد می‌شوم. یک لیوان آب را با احتیاط مزه‌مزه می‌کنم. دکترم تنها اجازه پیاده‌روی کوتاه‌مدت در سایه را صادر کرده بود، بی‌خبر از اینکه من ساعت‌ها در هفته قدم می‌زنم. دوستانم همیشه یوگا و شنا را تجویز می‌کنند و دل من هنوز پیش راکت چوبی بدمینتون کودکی‌ام جا مانده است. «کاش! دست‌هایم تواناتر بودند». صدای قلبم را باز هم می‌شنوم. دوباره آهنگ را در گوشم می‌گذارم تا از این آوای وحشت فرار کنم؛ «من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم/ و از آن روز که در بندِ توام، آزادم». تپش قلبم آرام شده است. ساعتی هست که روی تخت زیر نور ماه خوابیده‌ام. تجربه خوبی بود دویدن. لذت کوتاه و جاودانه. گاهی باید با ترس‌ها مواجه شد و به آنها نشان داد که هنوز از تو قدرتمندتر نشدند. با خودم لحظه‌های شاد کوتاه‌مدتم را مرور می‌کنم. لبخند بر لبانم نقش می‌بندد. باید در برنامه زندگی‌ام ورزش را هم جای دهم، حتی اگر با تپش زیاد بی‌خواب شوم. باید هر چند دقیقه استراحت کنم تا تپش قلبم از کنترل خارج نشود. این‌بار خیلی ترسیدم. دفعه بعد بدون شیشه آب راهی پارک نمی‌شوم. هر قطره آب زندگی را به وجودم تزریق می‌کرد. لباس باید کمتر بردارم. هنوز برای من هوا گرم است. صدای قلبم آرام در سکوت شب پخش می‌شود. انگار قصد آرام‌گرفتن ندارد. نگاهی به فهرست تماس‌های امروز می‌اندازم. آهنگ را در گوشم می‌گذارم. باید برای ورزش بعدی، موسیقی شادتری همراه خودم ببرم. صدای دکلمه را بالاتر می‌برم؛ «به خودم آمدم انگار تویی در من بود/ این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود/ تو نباشی من و این پنجره‌ها هم زردیم/ شاید آخر سرِ پاییز توافق کردیم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.