از نگاه اندیشمندان
یادداشت داوریاردکانی در بیستمین سالگرد
- همه مردم در زندگی خود کارهای خوب و بد میکنند و دیگران درباره آنها نظرهای مساعد و نامساعد دارند. معمولا اندک هستند کسانی که مردم همه کارهایشان را یکسره خوب یا بد بدانند. من در مدتی قریب به 60 سال میتوانستم بشنوم که مردم اردکان و یزد و همه کسانی که آقای خاتمی را میشناختند یا با ایشان سروکاری داشتند، درباره ایشان چه میگویند و به یاد نمیآورم که هرگز کسی از آن عیبها که به همهکس نسبت میدهند، به ایشان نسبت داده باشد. آیا این فضیلت بزرگی نیست که کسی 80 سال عمر کند و لااقل در 50 سال از عمر خود مرجع دینی و متکفل رفع مشکلات و حل اختلافات مردمان باشد و اطراف دعاوی همه راضی به حکم او و تسلیم آن باشند. آیا چنین کسی از نوادر نیست؟ شاید بگویند مقام روحانی ایشان مانع میشده است که عیبجویان عیبی در کاروبارشان ببینند. اولا روحانیبودن مانع جستن و دیدن عیب و عیبجویی نمیشود و درباره اشخاص روحانی هم بسیار حرفها زدهاند و میزنند که بعضی از آنها بدگویی است. وانگهی اگر ملاحظهکاری درباره بعضی اشخاص و اصناف مردم وجهی داشته باشد، ملاحظهکاری در حضور است. در غیبت اشخاص ملاحظهکاری چه مورد دارد؛ اما میخواهم بگویم در حضور آقای خاتمی هم اشخاصی احساس آرامش میکردند و شوخیهایی با روحانیت میکردند که معمولا در حضور اشخاص و شخصیتهای روحانی دیگر به زبان نمیآوردند، اما آقای خاتمی که ظریف و حاضرجواب بود، از شوخیهایی که گاهی هم لبه تیزش متوجه طلاب و روحانیت بود، پریشان و مکدر نمیشد و غالبا پاسخهای مناسب و بجا میداد یا میگفت چندان بد هم نگفتهاند. من مواردی را به یاد دارم که ذکر آنها در اینجا مناسب نیست. - صدرآباد اردکان که من در آغاز نوجوانی میپنداشتم بهترین نقطه روی زمین است، مجموعه یک خیابان و 40، 50 باغ کوچک بود. در دریای کویر طبیعی است که به باغچه هزارمتری هم باغ بگویند. بیشتر کسانی که در صدرآباد باغ و باغچهای داشتند، تابستانها یا درست بگویم شش ماه از اردیبهشت تا آبان ماه در آنجا منزل میکردند. در این مدت آقای خاتمی در صدرآباد تشریف داشتند. مقسم آب صدرآباد کمی بالاتر از باغ آقای خاتمی بود و آب بخشی از باغها و زمینهای آنجا در ایامی از ماه از باغ ایشان میگذشت و بیرون میآمد. از همان کنار دیوار باغ که آب بیرون میآمد، در هر تابستان نوجوانان صدرآبادی گودال یا حوضچهای بهنام دستک میکندند و از بام تا شام در آب گلآلود دستک میلولیدند و با غوغا و سروصدا آسایش را از ساکنان باغهای مجاور و بهخصوص از خانواده آقای خاتمی سلب میکردند. گاهی هم بالای درختهای خیابان که مشرف بر باغ آقای خاتمی بود، میرفتند و از بالای درخت به داخل دستک میپریدند. من خود چند سال در کار ایجاد این مزاحمت، شرکت مؤثر داشتم. هرگز هیچکس ما را منع نکرد، حتی یکبار تذکر داده نشد که از این مزاحمت دست برداریم. در ملاقاتها و دیدوبازدیدهای خانوادهها هم هیچ گله و شکایت و ذکری از این مطلب نشد. بچهها در صدرآباد آزاد بودند بازی و شادی کنند. حتی اگر بازی و شادیشان به قیمت سلب آسایش از محترمترین مردمان و زیانرساندن به در و دیوار خانه آنان بود. یک بار شنیدم که همسر گرانمایه حضرت آیتالله خاتمی در این اواخر گفته بودند که قسمت و تقدیر من این بوده است که همه عمر در خانه نیز با روسری و چادر از اینسو به آنسو و از این اتاق به آن اتاق بروم. آقای خاتمی و خانوادهشان نمیخواستند شادی بچهها را برهم زنند و البته این بچهها که بزرگ شدند، طبیعی بود که خاتمی در نظرشان عزیز و بزرگ باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.