|

شلوار عراقي

احمد غلامي

عشق شلوار شش‌جيب عراقي داشت. يك‌بار آن را پاي يكي از سربازان لشكر 21 حمزه ديده و چشمش گرفته بود. - هِي رفيق! اين شلوار را از كجا خريدي؟ - نخريدم، از تنِ يه اسير عراقي درآوردم. - يعني چي؟ يعني لختش كردي تو اين بيابون، نگفتي يارو خجالت مي‌كشه پيش همقطاراش! - واسه‌چي خجالت بكشه... جنگه، خب تو جنگ آدمو لخت مي‌كنن. اگه من اسير بشم، هر كاري بخوان انجام مي‌دن. واسه همين ساعت دستم نمي‌بندم. ببين كفش كتوني چيني پوشيدم كه به لعنت ابليس هم نمي‌ارزه. يارو اينا رو كه ببينه مي‌گه اينا كه لباساي روش‌ باشن، واي به حال زيري‌يا... - مي‌فروشيش؟ - وا، آدم مگه شلوار پاشو مي‌فروشه! يك خمپاره زدند، نه خيلي دور نه خيلي نزديك. هر دو قامت‌شان را خم كردند و با هم گفتند: «120 بود!» بعد زدند زير خنده. سرباز لشكر 21 حمزه گفت: «اسمت چيه؟» - رضا! - آقارضا تو كدوم لشكري؟ - لشكر فراري‌ها! - يعني فرار كردي؟ - نه، جيم شدم. گُردان ما تو دهن دشمنه، يه آن خمپاره‌هاشون بند نمياد. - كدوم طرف هستين؟ رضا با دست محل استقرار گردان‌شان را نشان داد. سرباز لشكر 21 حمزه گفت: «من ديوونه اون درختام. كنار جاده صف كشيدن. نمي‌دونم اين‌همه درخت واسه چي تو اين بَرّ و بيابون كاشتن! سرِ ظهر درختا با سراب قاطي مي‌شن، انگاري رفتن تو استخر، فقط كله‌هاشون پيداست.» - حتما يه زماني اينجا روستايي بوده، اين درختا هم مال كسي‌يه، شايد. - آره، روز اول زير اون درختا مي‌خوابيديم. سايه بود، باورم نمي‌شد. يه نهر خشك از كنار درختا مي‌گذشت. خوابيدم تو نهر، هم امن بود هم خنك. فرمانده اومد گفت، بد نگذره حيدري! گفتم، جناب سروان گل در بر و مِی در کف و معشوق به كام است/ سلطان جهانم به اين روز غلام است. فرمانده گفت، معشوقه‌ت كو؟ اسلحه‌مو نشونش دادم و گفتم، شبا بدون اين خوابم نمي‌بره! - چه فرمانده باحالي دارين! - آره، خيلي هم شجاع بود، جفت پاهاشو از دست داد. - يا حسين، چه‌جوري؟ - رفت رو مين، از همين شلواراي شش‌جيب تنش بود، اما نه از نوع عراقيش. از تهرون خريده بود، خيلي هم بهش ميومد. شلوارش بدجوري آش‌ولاش شد. من ديوونه‌ي اون جيب‌هاي پف‌كرده بغلش بودم. - آره ديدم. يه‌بار نامزدم گفت، تو هم از اين شلوارها بپوش. روم نشد بگم پول ندارم كه بخرم. رفتم گمرك، يه دست‌دومش رو گير آوردم. تف به اين شانس، مفتِ مفت بود، اما سايزش به من نمي‌خورد. صاحب فروشگاه گفت، ببر خياطي درستش كن. گفتم، بابا اين يه ذره دو ذره نيست كه، من و بابام توش جا مي‌شيم! سرباز لشكر 21 حمزه زد زير خنده. يك خمپاره نزديك‌شان خورد. اين‌بار دراز كشيدند روي زمين و تكيه دادند به خاكريز. رضا گفت: «سايز تو چنده؟» سرباز لشكر 21 حمزه گفت: «چهل‌ودو!» - اي پسر، خدات رو شكر. منم چهل‌ودواَم! - چشمت اينو گرفته‌ها - نامزدم گير داده، مي‌گه تو اين فيلم‌ها ديده سربازاي خارجي از اينا مي‌پوشن، مي‌گه خيلي قشنگه از اينا بپوش، آدم احساس غرور مي‌كنه كنارت راه بره! - زن‌ها آدمو رو دو انگشت مي‌چرخونن. منم با يكي دوست شدم، اهل شعر و شاعري‌ بود، مي‌گفت بوي باروت مي‌ده تن تو. با خجالت خودمو بو كردم. گفت، ديوونه اين شعري‌يه كه واسه تو گفتم! پرسيد، تو از شعر خوشت نمياد، گفتم چرا حافظ! بعد از اون با هم ازدواج كرديم. - يعني تو الان زن داري؟ - نه بابا، طلاق گرفت، رفت. اما شعر و شاعريش از سر ما نيفتاد. ببين واسه اون درختا شعر گفتم، واسه‌ت بخونم؟ - بخون! كاغذي از جيبش درآورد. - تن‌هاتان زخمي/قدتان خميده/ اما سايه‌هاي بلندتان هرگز تن به جنگ نخواهند داد... - خودت گفتي؟! - آره به‌خدا، مالِ خود خودمه! - خيلي قشنگه. مي‌ذاري بنويسم؟ واسه نامزدم مي‌خوام. - آره، بيا اينم خودكار. رضا خودكار را گرفت. كلاه آهني‌اش را از سر برداشت و توي آن، روي لبه‌چرمي‌اش شعر را نوشت. سرباز لشكر 21 حمزه گفت: «راستي سايزت چهل‌ودوئه؟» «چهل‌ودو كه نه، يه كم كوچيك‌تر!» بلند شد. - شلوارت رو با من عوض كن! - «بيا اين مال تو!» هر دو بلند شدند. رضا كمربندش را باز كرد. يك خمپاره نزديك‌شان خورد. زدند زير خنده. رضا گفت: «داشتم جونمو واسه يه شلوار مي‌دادم.» بعد گفت: «لطفا روت رو اون‌‌ور كن!» سرباز لشكر 21 حمزه پشتش را كرد. رضا شلوارش را درآورد و دراز كرد به سمت او. سرباز لشكر 21 حمزه آن را گرفت و گفت: «خب، تو هم روت رو بكن اون‌ور!» او هم شلوارش را درآورد و شلوار رضا را پوشيد. تنگ و كيپ تنش بود. روبه‌روي هم ايستادند. مضحك شده بودند. هر دو زدند زير خنده. سرباز لشكر 21 حمزه گفت: «جنگه ديگه، كاريش نمي‌شه كرد!» رضا كه توي شلوار لَق مي‌خورد گفت: «دمت گرم، چقدر بدم؟» حيدري گفت: «لاكردار آدم تو جنگ، شلوارشو نمي‌فروشه...!» * داستان‌هاي به‌هم‌پيوسته «اثاثِ جنگ» از اين هفته، چهارشنبه‌ها در اين ستون منتشر مي‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.