|

آينه

جمهوري اسلامي عجله چرا آقای رئیس‌جمهور؟ با درنظرگرفتن سوابق رفتاری دولت‌های نهم و دهم که بعضا حتی پس از گذشت سه ماه نیز در این مورد تعمدا تأخیر داشتند تا دیدگاه خود را درخصوص مجلس، عملا هم آشکار سازند که معتقد بودند مجلس نه‌تنها در رأس امور نیست که حتی در ذیل امور هم نیست، این سرعت عمل رئیس‌جمهور محترم قابل تقدیر است ولی با کمی صبر و مطالعه می‌توان این اقدام را در فرصت مناسبی که رعایت جوانب امر نیز شده باشد، بهتر و مطمئن‌تر انجام داد. این اقدام رئیس‌جمهور در معرفی فهرست وزرای پیشنهادی ممکن است شائبه عجله و شتاب‌زدگی را در برخی اذهان ایجاد کند و بپرسند که تعجیل چرا؟ علاوه‌براین، حالا که هنوز اسامی وزرای پیشنهادی از تریبون مجلس اعلام نشده، رئیس‌جمهور فرصت دارد با دقت نظر بیشتری نسبت به معرفی افراد جدید، تصمیم بهتری بگیرند تا آنکه رأی اعتماد به سه وزیر پیشنهادی با درصد بالاتری به دست‌ آید و در آخرین ماه‌های دوره اول ریاست‌جمهوری آقای روحانی، در مقیاس وسیع‌تری شاهد حمایت همه‌جانبه مجلس از دولت باشیم. با انتشار اسامی وزرای پیشنهادی، سؤال‌های زیادی در جامعه مطرح شده که عمدتا به سابقه رأی‌ندادن مجلس به آنها در نوبت قبل، عدم تسلط آنها بر حوزه کاری مورد نظر و ضعف‌ها و اشکالاتی که به سوابق بعضی از آنها مربوط می‌شود.

كيهان دولت از کجا به اشتباه رفت؟ محمد ایمانی: ترمیم کابینه از جنسی که در روزهای اخیر مشاهده می‌شود، نوعی ضعیف‌کشی و فرافکنی مسئولیت است. صرف نظر از کارنامه وزرای «مستعفا»! حقیقت مطلب درباره دولت همان است که شاعر گفته است «خانه از پای‌بست ویران است- خواجه در بند نقش ایوان است»؛ یا به قول دیگری «گر حکم شود که مست گیرند- در شهر هر آنچه هست گیرند». کاش دولت شجاعت داشته باشد و از مثلا 10‌ هزار شهروند نظرسنجی کند که؛ اولا چه قدر این ترمیم را جدی یا سرگرمی می‌دانید؟ ثانیا اولویت تغییر از نگاه شما این 3 وزیر بودند یا مثلا وزرای صنعت، راه و شهرسازی، رفاه و کار و نفت؟ ثالثا به نظر شما با این ترمیم، رشد و رونق اقتصادی پدید می‌آید، اشتغال و مسکن درست می‌شود یا مشکل محیط ‌زیست و آب‌خوردن و بدعملی بانک‌ها برطرف می‌گردد؟ اگر دولت را به چشم یک تیم ببینیم، واقعیت این است که ترمیم آن، گاه به جابه‌جایی چند «بازیکن» است و گاه به تغییر «مدیر» و «مربی» و «برنامه» آن. در صورت تکرار مطلق ناکامی‌ها، بی‌انصافی است که مدیر و مربی، تقصیرها را پای حلقه ضعیف‌تر- بازیکنان- بنویسند و از خود رفع مسئولیت کنند؛ آن‌هم در‌حالی‌که آقای مربی 39 ماه فرصت تغییر و ترمیم داشت اما هیچ کاری برای تیم آشفته و در حال گل‌خوردن مدام نکرد؛ صرفا به این امید که یک «فوروارد» (وزارت خارجه) می‌تواند جور تیم بیست‌وچند نفره را بکشد!

اعتماد سیاست و فشار در ترمیم دولت عباس عبدی: فشارها به رئیس‌جمهور از هر دو سو سیاسی بود. از یک ‌سو مخالفان بودند که نسبت به برخی از برنامه‌های فرهنگی معترض بودند. البته آنان به‌خوبی می‌دانند که مسئله فرهنگ در اختیار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیست. این وزارتخانه کمتر از پنج درصد اوضاع فرهنگی را در کنترل و نظارت خود دارد. اتفاقا مخالفان نقش مادی و انسانی بیشتری در این وضع دارند ولی چون گمان می‌کنند که وضع‌شان در حوزه فرهنگ هر روز بدتر از دیروز است، فشارها را متوجه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی کردند. از سوی دیگر طرفداران دولت نیز انتظار داشتند که متناسب با نتایج انتخابات اتفاقی بیفتد و چه بسا سکوت و بی‌عملی در این زمینه را نوعی رفتار سرد از جانب رئیس‌جمهور تلقی کردند که به ناامیدی و یأس آنها منجر می‌شد. در نهایت واکنش به این دو فشار به شیوه مطلوبی انجام شد. در درجه اول دولت می‌داند که نقش تعیین‌کننده‌ای در فرهنگ ندارد. با گسترش ارتباطات و اینترنت و ماهواره فرهنگ مسیر خود را می‌رود. بنابراین اصرار به وجود آقای جنتی بدون اینکه نقش تعیین‌کننده‌ای در این فرایند کلی داشته باشند، نتیجه‌بخش نیست. لذا با تغییر این وزیر می‌توان تا انتخابات مخالفان را خلع سلاح کرد. ضمن اینکه وزیر جانشین به لحاظ فکری تفاوت معناداری با وزیر مستعفی ندارد. از سوی دیگر با تغییر دو وزیر دیگر، رئیس‌جمهور نشان داد که می‌تواند هم‌زمان به هر دو فشار پاسخ نسبی مناسب و مؤثر دهد. فراموش نکنیم خداوند سیاستی را که بدون فشار از جانب دیگران باشد، نیافریده است. سیاست با منافع و ارزش‌ها و آرمان‌های افراد برخورد دارد که این موارد نزد افراد جامعه متناقض و متضاد است. پس همواره فشار هست و خواهد بود، هرکسی نه به اصل وجودی آنها اعتراض دارد و نه به واکنش‌نشان‌دادن نسبت به آنها بلکه نحوه واکنش است که تعیین‌کننده درستی واکنش یک سیاست‌مدار در برابر فشار است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.