|

سرای محلات و دیدار رودررو

بابک زمانی. متخصص مغز و اعصاب

سرای محلات شهر تهران خانه‌هایی در نزدیک‌ترین فاصله از خانه‌های مردم هستند؛ خانه‌هایی بزرگ با اتاق‌های متعدد و کمابیش مدرن و البته با سالن‌های کنفرانسی با گنجایش حدود صد نفر. نمی‌دانم فکر تأسیس سرای محلات اول به ذهن چه کسی رسوخ کرد، اما اکنون او باید بر خود ببالد که این سرا بارها از آن فکر فراتر رفته است! این خانه‌ها مراکز تجمعی هستند که شکلی مدرن و اداره‌شده از مراکز تجمع قدیم مثل قهوه‌خانه‌ها به شمار می‌روند با دو تفاوت اساسی؛ یکی آنکه در اینجا کسی دود نمی‌کشد، دوم اینکه ساکنان این قهوه‌خانه‌های مدرن، بیشتر، خانم‌ها، مادرها و مادربزرگ‌ها هستند، آن هم اجتماعی‌ترینشان! کسانی که سرای محله را می‌شناسند و برنامه‌ها را دنبال و در این برنامه‌ها شرکت می‌کنند! آدم‌های مهمی‌اند که مرکز و مرجع یک خانواده، یک فامیل و یک محله به شمار می‌روند. سرای محلات جوانه‌هایی هستند در دنیای مدرن، با تصوراتی مدرن در محلاتی که پابه‌پای ظاهرشان- که مدت‌هاست نو شده- باید تعابیر و تصوراتشان را نیز خانه‌تکانی کنند. سالن‌های کنفرانس با مبل‌های راحت و آخرین تجهیزات سمعی‌بصری و پرسنلی تحصیل‌کرده و علاقه‌مند، گویی انتظار کسانی را می‌کشند تا ترومبولیز با آخرین شیوه مدرن را به‌جای زالو و سوراخ‌کردن گوش در سکته مغزی حاد بگذارند یا از ضرورت بررسی پروستات، پستان، فشار خون و... به جای بسیاری عادات دیگر بگویند و خود از تأثیر کلام و قدرت نفوذشان تعجب کنند. روز پنجشنبه هشتم مهر به اتفاق 22 نفر از همکاران و رزیدنت‌های مغز و اعصاب، هم‌زمان و هماهنگ طبق برنامه‌ای شامل یک سخنرانی واحد و ویدئوهای متعدد که بارها آنها را وارسی و تمرین کرده بودیم، به 22 سرای محله تهران رفتیم و تا پاسی پس از اتمام برنامه هم به پرسش‌ها جواب دادیم و ملاقات رودررو داشتیم. از لزوم انتقال سریع بیمار برای درمان سکته مغزی گفتیم و اینکه برای انتقال فقط از اورژانس 115 استفاده کنند و به بیمارستانی بروند که آمبولانس توصیه می‌کند و نه بیمارستانی که شیک‌تر است یا آشنایی در آن داریم! این ارتباط نزدیک، خارج از محیط مطب و بیمارستان، برای همه ما جالب و لذت‌بخش بود. البته اشتیاق مردم در فراگرفتن آنچه می‌گفتیم، همه ما را به وجد آورد، اما باید گفت شاید ما بیش از آنچه آموختیم، یاد گرفتیم. تجربه ارتباط نزدیک با مردم درحالی‌که هیچ بیماری وجود ندارد تجربه گران‌بهایی است که نه به آن بخش از توانایی‌های پزشکان که مربوط به اطلاعات خام می‌شوند، بلکه به آن بخش که توانایی‌های اجتماعی و انسانی آنان را تقویت می‌کند، ارتباط دارد. شاید یک روز شرکت فعال در چنین برنامه‌هایی بخشی از فعالیت‌های رسمی آموزشی پزشکان به شمار‌ آید! یک نکته آخر اینکه تصمیم دارم گاهی به سرای محله خودمان سری بزنم. قطعا داشتن اطلاعات مختصری درباره بیماری‌های مغز و اعصاب، انسان را از کلی اطلاعات ضروری دیگر که خدا می‌داند چقدر از آنها عقب افتاده‌ام، بی‌نیاز نمی‌کند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.