|

بانکداری بیومتریک؛ خوب یا بد

بیومتریک فناوری و علم‌ ‌اندازه‌گیری و تحلیل خصوصیات بدن انسان مانند اثر انگشت، شبکیه چشم، الگوی رگ‌‌ها، عنبیه، الگو‌های صوتی، الگو‌های چهره و‌‌ اندازه‌گیری‌‌های تناسبات دست و انگشت است که به منظور تشخیص هویت و صدور مجوز دسترسی‌‌ها انجام می‌شود. همچنین فناوری بسیار جذابی برای بانک و کاربران بانک است که با هم هدفی مشخص را برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های مجرمان سایبری در نظر ‌می‌گیرند. درواقع بسیاری از بانک‌‌ها در‌حال‌حاضر دستگاه‌های خودپرداز جدید خود را به دسترسی بیومتریک مجهز کرده‌اند یا قصد انجام این کار را در آینده نه‌چندان دور برای دستگاه‌های خودپرداز خود دارند. آزمایشگاه کسپرسکی آنلاین می‌نویسد: اگر بخواهیم دسترسی بیومتریک را آنالیز کنیم، بزرگ‌ترین مزیت این روش مثل اسکن عنبیه یا تطبیق رگ‌‌ها امکان خطا را تا حد بسیاری کاهش ‌می‌دهد. کاربران اغلب به بیومتریک علاقه بسیار دارند زیرا این روش با فناوری‌ای عمل ‌می‌کند که سرعت عمل بالایی دارد و آنها از شر واردکردن کلمات عبور و دیگر کد‌‌های مخفی خلاص ‌می‌شوند. متأسفانه فناوری اسکن اثر انگشت که در همه‌جا تقریبا گسترده شده است، آن‌طورکه باید و شاید قابل اعتماد نیست. به‌عنوان مثال، کاربران دستگاه‌های iOS و‌‌ اندروید مدام در حال شکایت هستند که گجت‌‌های آنها اجازه بازکردن دستگاه را به هر کاربری ‌می‌دهد. دستگاه‌های ATM مجهز به بیومتریک هنوز در همه‌جا اجرا نشده‌اند اما متخصصان ما Olga Kochetova و Alexey Osipov، در‌حال‌حاضر بیش از ده‌ها توسعه‌دهنده زیرزمینی فروش اسکیمر عابربانک را در بازار سیاه کشف کرده‌‌اند. این دستگاه‌ها به منظور سرقت اسکن اثر انگشت آنها مورد حمله قرار گرفته‌‌اند. دیگر توسعه‌دهندگان زیرزمینی به دنبال ساخت دستگاه‌هایی هستند تا بتوانند کار اسکن عنبیه و تطبیق رگ را مختل کنند. علاوه بر این، استفاده از اسکیمر‌‌ها تنها راه برای دزدیدن اطلاعات بیومتریک نیست. حمله مرد میانی و راه‌هایی مشابه این ‌می‌توانند اعتبار بیومتریک را همانند دردست‌داشتن نام کاربری و رمز عبور در دسترس ‌کند. در نظر بگیرید که امسال دراپ‌باکس، اطلاعات حدود ۶۰‌ میلیون حساب کاربری کاربرانش را از دست داد و پس از آن یاهو به نفوذ به ۵۰۰‌ میلیون حساب کاربری کاربرانش اعتراف کرد و البته این دو مثال فقط مشتی از خروار هستند. حالا تصور کنید به جای سرقت کلمات عبور این کمپانی‌‌ها اطلاعات بیومتریک کاربران آنها به سرقت برود. تغییر رمز عبور ممکن است کاری آزاردهنده باشد اما درباره بیومتریک دیگر جایگزینی برای DNA شما وجود ندارد. علاوه بر این، با کمک اسکیمر‌های بیومتریک، مجرمان ‌می‌توانند از اطلاعات خام برای ساخت یک لوگین جعلی اقدام کنند. به همین خاطر است که بانک‌‌ها باید استاندارد‌های امنیتی بسیار کاملی را قبل از اینکه بیومتریک را روی دستگاه‌های خودپرداز خود راه‌‌اندازی کنند، در نظر گیرند. مزیت‌‌های استفاده از مؤلفه‌های بیومتریک برای احراز هویت کاربران نیز کاملا واضح و مشخص است. فارغ از اینکه اسکن شبکیه مطرح باشد یا اثر انگشت یا کلام، کاربر همواره گذرواژه خود (یا به عبارت دقیق‌تر وسیله احراز هویت خود) را به همراه دارد و هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود. بااین‌حال، همانند همه فناوری‌‌های دیگر، استفاده از مؤلفه‌های بیومتریک برای احراز هویت دارای معایبی نیز هست. یکی از این موارد آن است که با این کار، سازمان شما به یک فناوری خاص به‌شدت وابسته می‌شود. پیاده‌سازی احراز هویت بیومتریک ممکن است‌ گران و دشوار باشد؛ زیرا تدارکات اولیه و آماده‌سازی کاربران، به فرایندی نیاز دارد که نتوان برای ارتباط‌برقرارکردن میان هویت کاربران و داده‌های بیومتریک آن را دست‌کاری کرد. به علاوه، با استقرار این فناوری ممکن است کارکنان دیگر قادر نباشند از تبلت یا رایانه شخصی برای ورود به حساب‌‌های کاربری خود استفاده کنند و این کار صرفا از طریق رایانه‌های تهیه‌شده به وسیله سازمان میسر شود؛ به این علت که ممکن است دستگاه‌های شخصی کارکنان به اسکنر‌های بیومتریک لازم مجهز نباشند. در سال گذشته کاربران بسیاری حدود شش‌ میلیون اپلیکیشن را که از احراز هویت اثر انگشت پشتیبانی ‌می‌کردند، نصب کرده بودند. با توجه به تحقیقات Juniper، تا سال ۲۰۱۹ افراد از ۷۷۰‌ میلیون برنامه‌های این‌چنینی استفاده خواهند کرد. تا آن زمان، احراز هویت بیومتریک امری عادی محسوب خواهد شد. کارشناسان دیگر حتی خوش‌بینانه‌تر از Juniper هستند، Acuity Market معتقد است تا سال ۲۰۲۰، 2.5‌ میلیارد نفر از 4.8‌ میلیارد دستگاه مجهز به بیومتریک استفاده خواهند کرد. خوشبختانه اطلاعات بیومتریک ذخیره نمی‌شوند: یک سرور دریافت تنها نتایج اسکن را انجام مي‌دهد و سرقت آشکار موردی است که جذابیت کمتری به همراه خواهد داشت. اما با این حال، مجرمان سایبری همچنان ‌می‌توانند از روش‌‌هایی که در بالا ذکر شد، مثل حمله مرد میانی، خود را در کانال انتقال داده‌ها بین یک ATM و یک مرکز پردازش‌داده قرار دهند و از این طریق به سرقت پول کاربران بپردازند و در آخر بانک‌‌ها و کاربران برای ادامه‌دادن، باید به دنبال تدابیر امنیتی شدیدی در برابر نقض در لوگین‌کردن و همچنین محافظت در برابر تقلب‌‌های بیومتریک باشند. برای فناوری هویت بیومتریک، توصیه ما این است که آن را به‌عنوان یک روش ثانویه به کار ببرید تا اقدامات امنیتی آن در آینده تکمیل شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.