|

آنها نماد شکیبایی در روزنامه‌نگاری ایران هستند

علي مغازه‌اي

درست 12 روز پیش بود که با الهه خسروی تماس گرفتم و جویای احوالش و محل کارش شدم، تازه متوجه شدم از محل کار قبلی خارج شده، دبیر گروه هنری روزنامه وقایع ‌اتفاقیه است. اما افسوسِ بیشتر این است که من از وضعیت پیچیده‌ای که در آن به سر می‌برد، هیچ اطلاعی نداشتم. بهانه‌ام برای تماس یادداشتی بود که در پاسخ گفت‌وگوی دکتر «احمد میر» در ارتباط با پرونده عباس کیارستمی، نوشته بودم. این یادداشت را با هدف ارسال به یکی از روزنامه‌ها نوشته بودم اما به دلایلی آنجا چاپ نشد. پس از آن بود که به الهه خسروی گفتم چنین یادداشتی دارم. او در کمال آرامش و متانت همیشگی‌اش گفت: هر کاری که از دست من بر می‌آید بگویید با کمال میل انجام می‌دهم. او گفت کار در این زمینه وظیفه ماست. همین امروز می‌گذارم در صفحه و گذاشت. شاید هرکسی در وضعیت او بود، نه‌تنها حوصله کار نداشت بلکه حوصله هیچ موضوعی را هم نداشت اما او در کمال بردباری بدون اینکه خمی به ابرو بیاورد، درست مثل زمانی که همه‌چیز مرتب باشد، صحبت می‌کرد و عاشقانه به کار خود می‌پرداخت. از وقتی که خبر را شنیدم، فکر می‌کنم در تمام این مدت، این دو تا چه حد عاشق بودند و عاشقانه کار کردند. در یک‌ سو الهه خسروی بود که همواره حامی موسیقی اقوام ایران بود و هرچه در توان داشت به کار می‌بست تا صدای موسیقی اقوام ایران به گوش و به نظر همگان برسد و در دیگر سو محمدرضا رستمی عزیز که در تمام این سال‌ها با چنان عشقی کار کرد که حاصل کار او تجربه‌ای شگفت‌انگیز و سرشار از صبوری و بزرگ‌منشی در میانه تمام ناملایمات بود. به باورم امروز، کار او مانند مکتبی از روزنامه‌نگاری قابل شناسایی است. کسی که رفت و امروز یکی از بزرگ‌ترین تأسف‌های زندگی‌ام این است که با او از نزدیک دوستی و همکاری نداشتم. رضا رستمی اگرچه رفت اما با رفتن خود درسی به ما داد، اینکه تنها خوبی‌ است که می‌ماند. او همواره بی‌توقع و عاشقانه کار کرد. همه را بزرگ کرد بی آنکه بخواهد برای خود اندوخته‌ای فراهم کند. او و همسرش بدون آنکه بخواهند یا شاید حتی بدانند، سبک روزنامه‌نگاری بردبارانه را در ایران پی‌ریزی کردند. از‌دست‌رفتن محمدرضا رستمی، غمِ گرانی برای روزنامه‌نگاران شریف و صادق کشور است و من خود را در این غم شریک می‌دانم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.