|

والفجر۴ به روایت رزمندگان عملیات

مهر: فرهنگ‌سرای سرو ویژه‌‌برنامه «ستارگان پرفروغ» را هم‌زمان با سالگرد عملیات غرورآفرین والفجر۴ و با حضور برخی از رزمندگان حاضر در این عملیات برگزار کرد. در ابتدای این مراسم ابوالفضل درخشنده با اشاره به اینکه لازمه هر کار فرهنگی ماندگاری است و ثبت و مستندسازی باعث ماندگاری می‌شود، گفت: «مراسم ما تجلیل از قهرمانان دفاع مقدس است، اما بخش دیگرش ایده‌گرفتن و سوژه‌یابی از این عزیزان است که بتوانیم مستند داستانی بنویسیم. این جشنواره انحصارا به مستند داستانی می‌پردازد و پیشنهاد من این است که از فرمایش‌های این رزمندگان نکاتی را یادداشت کنید و یک ماه هم برای تحقیق و پژوهش فرصت است». او افزود: «به‌زودی کتابی برای عملیات والفجر۴ از مستندهای داستانی نویسندگان چاپ خواهیم کرد که در آن از نکات این دوستان رزمنده استفاده شده است. به اعتراف رادیو بی‌بی‌سی ارتش بعث عراق شکست در والفجر۴ را پذیرفت رضا نامی، یکی از فرماندهان حاضر در عملیات والفجر۴ این عملیات را تشریح کرد و گفت: «والفجر۴ در یک منطقه کوهستانی سخت در دشت شیلر انجام شد؛ بین شهرهای بانه و مریوان. اما عمده عملیات در خاک خود عراق ادامه پیدا کرد. مهر ماه سال ۶۲ عملیات بعد از آماده‌سازی‌هایی که سپاه، ارتش و بسیج انجام دادند، آغاز شد». نامی عنوان کرد: «دومین فرمانده تیپ ذوالفقار، شهید نورانی بود که در آستانه عملیات به‌شدت مجروح شد و سپس شهادت ایشان این خلأ را در تیپ ذوالفقار ایجاد کرد که چه کسی باید فرماندهی را به عهده بگیرد. در نهایت شهید کابلی مسئولیت را پذیرفت و با این ترکیب جدید عملیات را شروع کردیم. امروز برای دستیابی به یک مسئولیت افراد تلاش‌های زیادی می‌کنند، اما شهید کابلی خیلی در برابر انتصابش مقاومت می‌کرد». او با بیان اینکه شهید کابلی با وجود مجروحیت، فداکاری‌های زیادی انجام داد، افزود: «عملیات والفجر۴ با موفقیت کامل انجام شد و در آن سال، بزرگ‌ترین ضربه را به دشمن زد. به اعتراف رادیو بی‌بی‌سی ارتش بعث عراق شکست را پذیرفت و گفت عراق مجبور شده بخش‌های دیگری از نیرویش را در این عملیات بیاورد و به کار بگیرد. شهید همت هم درباره والفجر۴ گفته بود این بچه‌ها توانسته‌اند دشمن را در پنجوین و ارتفاعات کانی‌مانگا لت‌وپار کنند». در والفجر۴ شهیدان زیادی دادیم فرامرز اختراعی، از مهندسانی که در زمان عملیات والفجر۴ در جبهه می‌جنگید، خاطراتش از این عملیات را تشریح کرد و گفت: «منطقه عملیات دشت بزرگی به نام پنجوین داشت که تحت کنترل ما بود. روبه‌روی آن سلسله ارتفاعات کانی‌مانگا واقع شده بود که به دشت مسلط بود و بین فرماندهان اختلاف بود که اینجا عملیات امکان‌پذیر هست یا نه. من شخصا امید به پیروزی نداشتم. ما قرار بود یک منطقه کوچک کوهستانی را فتح کنیم که خیلی هم شهید دادیم؛ البته عراقی‌ها نیز خیلی تلفات دادند. خوشبختانه ما روی یک تپه کوچک مسلط شدیم و ثبت تیر کردیم و خیلی‌ها هم اعتراض می‌کردند که چرا این تپه را انتخاب کرده‌اید!؟ من یادم هست وقتی عراقی‌ها پاتک می‌زدند، اول این تپه را می‌گرفتند». در بین بچه‌های جنگ بسیاری از افراد تحصیل‌کرده بودند مهدی کرمی از دیگر کسانی بود که در این نشست به سخنرانی پرداخت و عنوان کرد: «ما اگر آن زمان رفتیم، به تکلیفمان عمل کردیم و منتی بر کسی نداریم. وظیفه‌مان بوده که برویم و سعی می‌کنیم گوشه‌ای از واقعیات آن زمان را برای شما بگوییم. در بین ما بچه‌های تحصیل‌کرده زیادی بودند و این‌طور نبوده که بچه‌های جنگ بی‌سواد باشند. شهید کابلی، فرمانده ذوالفقار، فوق‌لیسانس الکترونیک بود؛ شهید محمد میمندی سال آخر متالورژی دانشگاه شریف بود و همین‌طور بچه‌های دیگر». او همچنین درباره تجهیزات جنگی ایران در آن زمان گفت: «ما ادواتی مثل تانک، نفربر و... داریم که برای مقابله با اینها به وسیله‌ای نیاز است که بتواند غلبه کند. این تجهیزات را نداشتیم، ولی کم‌کم با ادواتی که از عراق به غنیمت گرفتیم خودمان را مجهز کردیم. آرپی‌جی را زیاد دیده‌اید، سلاح خوبی است ولی بردش کم است. اما موشک‌های ضدزره (مالیوتکا) این‌طور نیستند و تا لحظه برخورد با هدف قابل هدایت هستند». اولین عملیاتی بود که در آن عراق از بمب شیمیایی استفاده کرد دیگر سخنرانی که در این نشست به سخنرانی پرداخت، حمید حق‌شناس بود؛ رزمنده‌ای که با ۷۰ درصد جانبازی با ویلچر روی سن حاضر شد و حضار او را تشویق كردند. حق‌شناس صحبت‌هایش را با ترسیم فضای ناامیدی بین رزمندگان قبل از شروع عملیات والفجر۴ آغاز کرد و گفت: «سال ۶۲ بعد از عملیات‌هایی که شکست‌ خورده و لو رفته بود، خیلی از نیروها شهید شدند و خیلی از پیکرهایی که الان می‌آورند مربوط به آن دوران است. روحیه بچه‌ها اصلا خوب نبود. آن موقع اعلام کردند کسانی که ضعف جسمی دارند برای این عملیات نیایند، چند ماه رزم شبانه داشتیم که آمادگی پیدا کنیم. روزهای آخر که می‌خواستیم برای عملیات برویم، ۱۶، ۱۷ کیلومتر در سربالایی دویدیم. بچه‌ها خیلی با هم مأنوس شده بودند و آن‌قدر آماده بودیم که ارتفاعات کانی‌مانگا را با هفت زخمی فتح کردیم». این جانباز سرافراز با اشاره به عملکرد ناجوانمردانه ارتش عراق گفت: «عملیات والفجر۴ اولین عملیاتی بود که در آن عراق از بمب شیمیایی استفاده کرد. همچنین اولین‌باری بود که از نیروهایی استفاده کرد که در روسیه و اروپا دوره دیده بودند. گردان ما هم کم‌سن‌وسال بودند و خیلی‌ها با ۱۷، ۱۸ سال به شهادت رسیدند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.