احترام غایب
شبنم سپانلو
اگرچه تکرار مکررات مشکلی از تمام قضایا حل نمیکند؛ اما شاید بیاموزیم چگونه به یکدیگر، به مردهها و زندهها، احترام بگذاریم. این خود درسی بزرگ است در یک جامعه دموکرات که چه خوب و چه بد، هماندیش یا غیر آن، یکدیگر را ملاحظه کنیم و حرمتها را نگه داریم. داستان تخریب سنگهای قبر بزرگان و در میان آنان سنگ مزار محمدعلی سپانلو، شاعر تهران و تمام ناکامیهای حاصل از آن، تعویض سنگ و تلاش برای جلب نظر حتی مخالفان و در انتها خبر تکذیب کلی داستان تخریب سنگ قبر در شبکههای اجتماعی، نایی برایمان نگذاشته... . یک ماه پیش به کشوری سفر کردم و در قبرستان معروف آن، قبوری دیدم از همه قِسم...؛ قبرهایی شکیل با مجسمههایی از پرسوناژ متوفیان یا ساده و بیآلایش... در کنار یکدیگر....؛ برای یک بالرین در کنار یک فیلسوف، یک عارف در کنار یک لیبرال، نویسنده در کنار... . شاید اگر نمیتوانیم در دنیا یکدیگر را تحمل کنیم، قبرها فرصت مناسبی برای سازش و دموکراسی به ما بدهند. بهتر است تیشه مخالفتمان را روی سنگ قبر بزرگان نکوبیم، اگر مسئولیم، مسئولیتمان را بپذیریم و اگر رسیدگی میکنیم، همه جوانب را بسنجیم. تخریب سنگ مزار کسی همچون او هیچگاه تأثیری در ماندگاری و بقای تفکراتش نخواهد داشت. همچون محمد علی سپانلوها در آثارشان، کوششها و تأثیراتشان تا ابد زنده خواهند بود. به امید روزی که مخالفتمان را با گفتوگو و در قالب فرهنگی درخور قدمت سرزمینمان، حل کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.